Εκτός τόπου

Αυτό το άρθρο έρχεται μετά από πολύ καιρό να ανανεώσει το blog. Όλον αυτό τον καιρό, μου συνέβισαν εξεραιτικά πράγματα. Πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Στο προηγούμενο άρθρο έδωσα μία υπόσχεση, να γίνω και πάλι παιδί και ως παιδί να περάσω τις διακοπές μου με τα δικά μου παιδιά. Ήμουν συνεχώς μαζί με τα παιδιά, βγάζοντας την ταμπέλα του ενήλικα και τελικά δικαιώθηκα. Περάσαμε τις καλύτερες διακοπές! Το γεγονός ότι κατέγραψα όλο το «πείραμα», στο facebook, και ότι μπορώ να το αναπολήσω ανα πάσα στιγμή με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Έπειτα έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου, να βρω πάλι την φόρμα μου. Έτσι άρχισα τις προπονήσεις στο κολυμβητήριο και πάλι έπειτα από πολλά χρόνια. Κατάφερα να χάσω 15 κιλά, αλλά και να λάβω μέρος σε αγώνα ανοιχτής θάλασσας τερματίζοντας στους 20 πρώτους.

Τέλος ακολουθώντας το μότο του Atwood «Change your job or change job», αποφάσισα ότι έφτασε η στιγμή να ανέβω επίπεδο ως επαγγελματίας, κάτι που στην δουλειά που ήμουν δεν ήταν δυνατόν. Έτσι, με την βοήθεια της τύχης, της πίστης μου για κάτι καλύτερο αλλά και του Πάρι (respect) κατάφερα να αλλάξω δουλεία και να πάω κάπου, που μπορώ να πω ότι οι συνθήκες είναι πολύ πιο ευννοηκές για επαγγελματική εξέλιξη.

Όλα αυτά έγιναν σε διάστημα 3 μηνών! Τι άλλαξε μέσα σε αυτούς τους 3 μήνες; Εγώ! Εγώ άλλαξα! Κατάλαβα ότι για να βελτιώσω την κατάστασή μου (φυσική, συναισθηματική, επαγγελματική) το μόνο που έπρεπε να κάνω, ήταν πρώτα απ” όλα να πιστέψω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Και το πίστεψα πραγματικά. Το πίστεψα με όλη τη δύναμη της ύπαρξής μου και άρχισα σιγά σιγά, αλλά σταθερα, να αλλάζω την καθημερινότητά μου προς το καλύτερο.

Ξαφνικά, όλα τα εμπόδια έμοιαζαν με ευκαιρίες, όλες οι αποτυχίες έμοιαζαν με μαθήματα και όλη η κούραση έμοιαζε με κατόρθωμα. Στο τέλος όλης αυτής της αναζήτησης με περίμενε ως έπαθλο, η επίτευξη του εκάστοτε στόχου που είχα θέσει.

Γι” αυτό και εγώ, όπου σταθώ και όπου βρεθώ, λέω σε όσους είναι προθυμοι να με ακούσουν: «Πιστέψτε στον εαυτό σας και τότε θα αντιληφθείτε τις απεριόριστες δυνατότητές σας.»

Ελιξήριο νεότητας.

Πλησιάζει η μέρα που αρχίζει η καλοκαιρινή άδειά μου και τα αισθήματα είναι ανάμεικτα. Επειδή ανήκω σε μία κατηγορία (τυχερών) ανθρώπων που τους αρέσει η δουλειά που κάνουν, δεν μπορώ να πω πως ανυπομονώ να βγω σε άδεια. Από την άλλη τα παιδιά, που φέτος είναι αρκετά μεγάλα, αποφάσισαν να μείνουν με την Γιαγιά και τον Παππού, στο εξοχικό. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία, να κάνω κάποιες δουλειές στο σπίτι, που είχα προγραμματίσει για αργότερα. Όμως, ώρες ώρες μου λείπουν τα παιδιά πολύ και πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει φωτογραφίες στον υπολογιστή.

Όλα αυτά όμως τελειώνουν από αύριο! Μετά την δουλειά, κατευθείαν, έφυγα για διακοπές! Στην δική μας περίπτωση όμως, όπως έχω ξαναγράψει, οι διακοπές δεν είναι αμοιγώς οικογενειακές. Παίρνουμε την άδειά μας εναλλάξ με την armegeo, ώστε να μπορούν τα παιδιά να έχουν περισσότερο χρόνο διακοπών. Αυτό σημαίνει ότι, παίρνω την σκυτάλη από την armegeo, για το δικό μου κομμάτι των διακοπών.

Πριν 2-3 μέρες δεν ήμουν τόσο ενθουσιασμένος, που αρχίζω το κομμάτι μου. Ξεσυνήθισα βλέπετε, από το τρέξιμο που συνεπάγεται η αποκλειστικότητα 2 παιδιών. Όμως σήμερα το αποφάσισα. Θα είμαι μαζί τους συνέχεια! Θα προσπαθήσω να πω τα λιγότερα όχι! Θα προσπαθήσω να μην είμαι τόσο … «μεγάλος»! Θα προσπαθήσω να ζήσω μαζί τους, όχι παράλληλά τους.

Αρχίζοντας από αύριο, θα ξαναγίνω παιδί!

Ρεμυστήριο!

Όσο τα παιδιά είναι στο σπίτι, πριν αρχίσουν να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό, ζουν σε ένα περιβάλλον που είναι απόλυτα ελεγχόμενο από εμάς, του γονείς τους. Έτσι λοιπόν γνωρίζουμε ακριβώς το τι ξέρουν και τι μπορούν να κάνουν. Από τη στιγμή που πάνε όμως στον παιδικό σταθμό ή το νήπειο, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι συνεχίζουμε να ξέρουμε τα πάντα για αυτά. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε!

Παραθέτω έναν χαρακτηριστικό διάλογο με τον Γ.

  • Μπαμπά;
  • Ναι Γ.;
  • Θέλεις να παίξουμε;
  • Ναι, αμέ! Τι θες να παίξουμε;
  • Εγώ θα είμαι ο Λεμυστήλιο και εσύ θα είσαι ο Σπάιντελμαν και θα κάνουμε «νίντζαλ χοου»!
  • Παρακαλώ;
  • Έλααα λεεε μπαμπααά …! Έλα να παίξουμε νίτζαααλ …!

Μα ποιος είναι αυτός ο Λεμυστήλιο ή μάλλον ο Ρεμυστήριο, καθότι περνάει τη φάση όπου-λ-είναι-ρ, και τι είναι αυτό το νίτζαλ; Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό η ατάκα από μία διαφήμιση «Η μάνα σου το ξέρει;». Συνεχίζω τον διάλογο για να μάθω λεπτομέρειες.

  • Βρε Γ. ποιος είναι αυτός ο Ρεμυστήριο;
  • Είναι αυτός που τλαβάει τους κακούς και τους κάνει μπαμ-μπουμ-γιαου και τους πετάει οοοο-τσαλ!!! (Φυσικά υπήρξε και αναπαράσταση)
  • Ααααα!(;;;) Μάλιστα!

Εν πάση περιπτώσει η ιστορία με τον Ρεμυστήριο και το νίτζαλ-χοου συνεχίστηκε για πολύ καιρό και με την Armegeo δεν μπορούσαμε με τίποτα να βγάλουμε άκρη. Μέχρι σήμερα. Γιατί σήμερα, στην δουλεία, έπιασα κουβέντα με άλλον συνάδελφο-μπαμπά και με διαφώτισε. Ποιος είναι λοιπόν ο Ρεμυστήριο;

Πρόκειται για τον εικονιζόμενο παλαιστή του WWE, την φιγούρα του οποίου έχει ένας φίλος του Γ. στον παιδικό και την φέρνει σχεδόν καθημερινά στον σταθμό για να παίξουν.

Όσο για το νίτζαλ-χόου, δεν είναι άλλο από τη σείρα ninjago της Lego!

Σε αυτό το σημείο λοιπόν διαλύθηκαν όλες οι ψευδαισθήσεις που είχα ότι μπορώ να σταθώ με αξιώσεις σε τέτοιου είδους συζητήσεις με τον Γ.  … και είναι μόνο 2½ χρονών …

Σ” αγαπώ

Χθες έλαβα ένα SMS που με έβαλε σε σκέψεις, αλλά με χαροποίησε κιόλας. Μου το έστειλε η armegeo και είχε 2 λέξεις:

S agapaw

Δεν σχολιάζω τα Greeklish, αλλά μένω στην ουσία. Έμεινα να το κοιτάω για 5 λεπτά και να προσπαθώ να καταλάβω τι κρύβεται πίσω του. Στο τέλος έστειλα το εξής:

Είσαι σίγουρη ότι το έστειλες στο σωστό νούμερο;

Όταν γύρισε σπίτι λοιπόν την ρώτησα, γιατί έστειλε αυτό το μήνυμα. Μου λέει ότι κοιτάζοντας όλη τη σειρά των μηνυμάτων μας, διαπίστωσε ότι όλα ήταν της λογικής «πέρνα από εκεί», «πάρε αυτό», «Θ” αργήσεις;», «Μην αργήσεις!» κτλ. Ήταν δηλαδή μηνύματα που έδειχναν περίτρανα ότι μας είχε παρασύρει η καθημερινότητά μας. Δεν υπήρχαν πλέον μηνύματα συναισθηματικά, αγαπησιάρικα, σαν αυτά που στέλναμε πριν αρχίσουμε να έχουμε κοινή ζωή. Δεν της άρεσε να βλέπει αυτό το timeline και θέλησε να το αλλάξει.

Ήταν σαν να με ξυπνάει κάποιος στο τραίνο, ένα σταθμό μετά τον προορισμό μου! Πόσο δίκιο είχε! Η καθημερινή μας πραγματικότητα, είχε αποστραγγίξει κάθε ίχνος συναισθηματισμού. Περίτρανη απόδειξη είναι, η έκπληξή μου στο πρώτο μήνυμα. Συνηθίζουμε να εκφράζαμε την αγάπη μας,  πιο πολύ στα παιδιά μας και πολύ λιγότερο μεταξύ μας. Αυτό είναι επικίνδυνο μονοπάτι όμως και είμαι ευγνώμον που η armegeo το κατάλαβε πρώτη.

Μαντέψτε λοιπόν τι έκανα σήμερα το πρωί; Έστειλα αυτό το μήνυμα:

Σ” αγαπώ πολύ! :-*

Επίσης αποφάσισα ότι κάθε μέρα θα στέλνω ένα τέτοιο μήνυμα και δεν θα παραλείπω να το εκφράζω με όλους τους τρόπους κάθε μέρα. Δεν θέλω να πέσουμε πάλι στην ίδια παγίδα. Δεν θέλω, οι εικόνες που θα έχουν τα παιδιά από τους γονείς τους, να είναι δύο ανθρώπων που απλώς συνεργάζονται. Θέλω τα συναισθήματα της οικογένειάς μου να εκφράζονται έντονα, και όσο έντονα μαλώνουμε, τόσο έντονα να αγαπιόμαστε.

Νομίζω ότι πολλοί μπορούν να φανταστούν τους εαυτούς τους στις θέσεις μας. Θα τους προέτρεπα λοιπόν να αρχίσουν από τώρα να εκφράζονται στο έτερον ήμισυ όπως … παλιά.

Στείλτε ένα «Σ” αγαπώ», δεν κοστίζει τίποτα, μπορεί όμως να σας φτιάξει την μέρα.

 

Βαρκάδα στον Αμαζόνιο, προσφορά της Google!

Τελικά είναι παλαβοί οι τύποι στην Google (με την καλή έννοια).

Για όσους δεν ξέρουν το Street View, είναι μία υπηρεσία ενσωματωμένη στο Google Maps, η οποία δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να περιηγηθεί στους δρόμους του κόσμου, σαν να βρισκόταν εκεί. Για το πως το κάνουν αυτό, ρίξτε μία ματιά εδώ.

Μέσω του Street View, πλέον ο χρήστης μπορεί να κάνει και βαρκάδα στον Αμαζόνιο! Δείτε το και μόνοι σας!

 

Πως να μην ξεχάσετε ποτέ γενέθλια, επετείους και γιορτές

Έχετε ποτέ ξεχάσει τα γενέθλια ενός φίλου; Έχετε ποτέ ευχηθεί χρόνια πολλά … κατόπιν εορτής;  Έχετε ποτέ ξεχάσει (Θεός φυλάξει) την επέτειο με τον/την αγαπημένο/νη σας; Σας έχω καλά νέα, δεν είστε μόνοι σας.

Πολλές φορές μου έχουν τύχει οι παραπάνω περιπτώσεις (ναι,ναι και το τελευταίο)  και έχω βρεθεί στην δυσάρεστη (μην πω ντροπιαστική) θέση, να απολογηθώ. Υπάρχει βέβαια και η φοβερή ατάκα  «Η γιορτή κρατάει 40 ημέρες». Πόσες φορές δεν θέλησα να ψάξω να βρω ποιος την έβγαλε και να του κάνω άγαλμα στην πλατεία Συντάγματος! Απ” όσο ξέρω βέβαια, είναι μέρος της λαϊκής μας θυμοσοφίας, οπότε γλυτώνω και τον μπελά του αγάλματος. Ξεστόμισα το «40 ημέρες δεν κρατάει η γιορτή; Ε λοιπόν, χρόνια πολλά!» τόσες φορές, που τελικά αποφάσισα να κάνω κάτι, για να μην καταντήσω γραφικός.

Όντας άνθρωπος την τεχνολογίας, σκέφτηκα να δω πως μπορώ να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία που μου παρέχει, για να βρω μία λύση για το πρόβλημά μου. Καταρχήν έπρεπε να αναλύσω το πρόβλημα. Τι με κάνει να ξεχνάω τις γενεθλιοεπετίογιορτές; Αν κάποιος μου το θυμίσει εγκαίρως, είμαι συνεπής (συνήθως). Αν πάλι όχι, τότε σχεδόν πάντα υποπίπτει στην αντίληψή μου, μετά το γεγονός και είναι ήδη αργά. Άρα, θα πρέπει να βρω ένα τρόπο να στέλνω υπενθυμίσεις στον εαυτό μου!

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι χρειάζομαι ένα ημερολόγιο, για να καταγράφω τις ημερομηνίες. Άνοιξα λοιπόν (τι άλλο) το Google Calendar και πριν αρχίσω να καταγράφω τα events, στην φόρμα εισαγωγής πρόσεξα αυτό:

«Γεια σου ρε Google!»

Από τότε (αυτό έχει γίνει 3-4 χρόνια τώρα), το Google Calendar είναι ο πιο πιστός μου φίλος.

Ακολουθεί ένας οδηγός βήμα-βήμα, για το πως να εισάγετε τα σημαντικά γεγονότα σας  στο ημερολόγιό και πως να ρυθμίσετε τις ειδοποιήσεις, ώστε να μην τα ξεχάσετε (σχεδόν) ποτέ.

  1. Πρώτα απ” όλα θα πρέπει να έχετε λογαριασμό στην Google. Για όποιον δεν έχει είναι πολύ απλό να αποκτήσει. Συνδεθείτε λοιπόν στην Google και πηγαίνετε στην σελίδα των ημερολογίων της.
  2. Αν δεν είστε ενεργός στην υπηρεσία ημερολογίων, απλώς ενεργοποιήστε την.
  3. Δημιουργείστε ένα καινούργιο ημερολόγιο και ονομάστε το «Γενέθλια» ή όπως αλλιώς θέλετε.
  4. Πατήστε το κουμπί «Create» για να εισάγετε καινούργιο γεγονός.
  5. Εάν για παράδειγμα η γυναίκα σας έχει γενέθλια σήμερα, καταρχάς να την χαίρεστε και κατά δεύτερον, συμπληρώστε την φόρμα όπως η παρακάτω εικόνα. Όταν τσεκάρετε το «repeat», θα εμφανιστεί η παρακάτω popup φόρμα. Συμπληρώστε την ανάλογα. Για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις με SMS, θα πρέπει πρώτα να ενεργοποιήσετε την αντίστοιχη υπηρεσία στο ημερολόγιο. Πατάτε το κουμπί των ρυθμίσεων και μετά επιλέγετε «settings» Έπειτα επιλέγετε το «Mobile Setup» και ακολουθείτε τις οδηγίες της οθόνης.

Έτσι λοιπόν, η Google αναλαμβάνει να θυμάται για σας τα γενέθλια της γυναίκας σας. Μία εβδομάδα πριν από αυτά, θα σας στέλνει ένα email, για να σας το θυμίσει. Θα έχετε λοιπόν μία εβδομάδα, για να προετοιμαστείτε (δώρα κτλ). Μία μέρα πριν (που λόγω διαφοράς ώρας, συνήθως είναι την ίδια μέρα) θα λάβετε στο κινητό σας με SMS (!) καινούργια ειδοποίηση. Αν και πάλι καταφέρετε να το ξεχάσετε … τι να πω …

Θα μου πείτε όμως, δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος, να έχω όλα τα γενέθλια στο ημερολόγιο, χωρίς να τα εισάγω ένα-ένα; Αν έχετε λογαριασμό facebook, η  έχει τη λύση και για αυτό. Μπορείτε να εξάγετε τα γενέθλια όλων των φίλων σας και μετά να τα εισάγετε μαζικά στο Google Calendar. Πως; Δεν έχετε παρά να διαβάστε το άρθρο της, για να μάθετε.

Θα μου πείτε, πως δεν είναι όλοι μου οι φίλοι και συγγενείς στο facebook. Σίγουρα δεν είναι όλοι οι φίλοι και συγγενείς στο facebook. Είναι όμως το 70%-80%, το οποίο μπορείτε να εισάγετε πολύ εύκολα. Μην είστε πλεονέκτες!

Αν τώρα δεν έχετε λογαριασμό στο facebook, θα πρέπει να αφιερώσετε λίγη παραπάνω ώρα, για να τους βάλετε έναν-έναν.

Εάν έχετε κάτι άλλο να προτείνετε, κάποια άλλη υπηρεσία ή κόλπο που χρησιμοποιείτε για να θυμάστε τις σημαντικές ημερομηνίες, είστε ευπρόσδεκτοι να τις καταθέσετε στα σχόλια.

Υ.Γ.: Έχω ρυθμίσει τον λογαριασμό μου στα Αγγλικά και βάση αυτού έκανα τον οδηγό. Οι θέσεις των κουμπιών όμως, δεν αλλάζουν με την γλώσσα. Έτσι δεν είναι δύσκολο να ακολουθήσετε τα βήματα και στα Ελληνικά ή Γαλλικά ή Ιαπωνικά κτλ.

Κι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω;

Photo by wikipedia.org

Δυστυχώς ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να πάμε πίσω στον χρόνο;

Να πάμε πίσω σε αυτήν την εποχή που η άγνοιά μας ήταν η πηγή της ευτυχίας μας. Που είχαμε μπροστά μας όλο τον χρόνο να μάθουμε, να εξερευνήσουμε, να δούμε, να γευτούμε, να χαρούμε, να λυπηθούμε, να απογοητευτούμε αλλά και να ενθουσιαστούμε.

Πολλές φορές σκέφτομαι τι θα έλεγα στον μικρό μου εαυτό, αν μπορούσα να πάω πίσω στον χρόνο και να τον συμβουλέψω. Ποια θα ήταν αυτά τα 10 πράγματα που θα του έλεγα, για να μπορέσει να επωφεληθεί από τον χρόνο που έχει μπροστά του;

  1. Άρχισε να διαβάζεις βιβλία. Μόνο έτσι θα βελτιώσεις την ανορθογραφία σου και θα ανοίξει το μυαλό σου.
  2. Ο προγραμματισμός, δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να μάθεις διαβάζοντας 1-2 βιβλία.
  3. Οι αλγόριθμοι είναι πολύ πιο σημαντικοί, από οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού.
  4. Όλα αυτά που σε αγχώνουν τώρα, δεν θα τα θυμάσαι σε 5-10 χρόνια.
  5. Οι φιλίες είναι πιο σημαντικές από οτιδήποτε άλλο. Προσπάθησε να τις κρατήσεις.
  6. Τα πράγματα που σου λένε οι γονείς σου τώρα, θα τα λες και εσύ σε 15 χρόνια.
  7. Ο παππούς σου δεν θα ζει για πάντα. Άρχισε να συλλέγεις αναμνήσεις μαζί του. Θα τον κρατήσουν ζωντανό πιο πολύ.
  8. Σταμάτα να εστιάζεις σε όλα αυτά που σε στεναχωρούν. Επικεντρώσου σε πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο. Θα έχεις μια καλύτερη ζωή.
  9. Για να σου συμβούν καλά πράγματα, δεν χρειάζεται μόνο να τα θες πολύ. Κάνε κάτι για να τα αποκτήσεις.
  10. Μη φοβάσαι τα λάθη, σε κάνουν σοφότερο.

Το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Ακόμα και αν δεν ακολουθήσει τίποτα από τα προηγούμενα εννέα, σίγουρα θα κάνει λάθη και σίγουρα θα μάθει από αυτά.

Εσείς άραγε τι θα συμβουλεύατε τον μικρό εαυτό σας;

Το δίλημμα της πάνας

Photo by istock

Πριν μερικές μέρες έτυχε να δω στην ΝΕΤ ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ σχετικά με την επίπτωση που έχουν οι πάνες μίας χρήσης στο περιβάλλον. Για να είμαι ειλικρινής, το πέτυχα στην μέση περίπου, πάνω στο ζάπινγκ. Ο τίτλος του ήταν «Το δίλημμα της πάνας«.

Αυτό που με έκανε να το παρακολουθήσω, πέρα από το οικολογικό του μήνυμα, ήταν το γεγονός ότι προσπαθούσε να δώσει μία πιο κοινωνιολογική χροιά στην όλη έρευνα.

Δυστυχώς δεν συγκράτησα τα ονόματα των ανθρώπων (κοινωνιολόγων, ψυχολόγων κτλ), που μίλησαν, αλλά συγκράτησα τα λεγόμενά τους. Πιστέψτε με ήταν πολύ ενδιαφέροντα και συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να το παρακολουθήσουν.

Εν ολίγης, όταν ο Victor Mills εφηύρε την πρώτη πάνα μίας χρήσης, δεν νομίζω να πίστευε την απειλή που θα αποτελούσε, για το περιβάλλον, στο μέλλον. Κάθε μωρό, που χρησιμοποιεί πάνες μίας χρήσης, παράγει 1,5 τόνο σκουπιδιών, μέχρι να τις βγάλει.

Φανταστείτε λοιπόν, αυτή η φάλαινα να ήταν φτιαγμένη από … κάτι άλλο.

Ανάμεσα στα στατικά, το ρεπορτάζ περιελάμβανε και συνεντεύξεις με διάφορους επιστήμονες. Συνοψίζω τα λεγόμενά τους

  • Τα παιδιά ΔΕΝ χρειάζονται «εκπαίδευση τουαλέτας». Ο έμφυτος μιμητισμός τους, τα ωθεί στη αντιγραφή της συμπεριφοράς των γονιών. Έτσι, βλέποντας τους να πηγαίνουν στην τουαλέτα για την ανάγκη τους, θα θελήσουν να το κάνουν και αυτά.
  • Η υψηλή απορροφητικότητα των πανών μίας χρήσης, έχει ως αποτέλεσμα το νήπιο να μην αντιλαμβάνεται τις «συνέπειες» του να ενεργείται πάνω του. Έτσι δεν το νοιάζει να συνεχίσει να το κάνει, γιατί πολύ απλά δεν το καταλαβαίνει.
  • Οι πάνες βρακάκια είναι το χειρότερο προϊόν, που έχει παραχθεί ποτέ. Επιμηκύνει το διάστημα εξάρτησης του παιδιού από την πάνα χωρίς λόγο. Χαρακτηριστικά, αναφέρεται ότι σε μία διαφήμιση τέτοιας πάνας, το παιδί ανοίγει το συρτάρι με τις πάνες, παίρνει μία και την φορά μόνο του! Αν το παιδί μπορεί να είναι τόσο ανεξάρτητο, ώστε να αλλάξει μόνο του πάνα, γιατί να μην χρησιμοποιήσει την τουαλέτα!;!
  • Διατυπώθηκε, ότι ο κινέζικος παραδοσιακός τρόπος αντιμετώπισης της νηπιακής ακράτειας είναι από τους καλύτερους. Στην Κίνα τα μωρά/νήπια φορούν κάτι που ονομάζουν καϊντάνγκου (kāidāngkù). To καϊντάνγκου είναι ένα παντελονάκι χωρίς ραφή ανάμεσα στα μπατζάκια, που επιτρέπει στο παιδί να ενεργηθεί, χωρίς να το βγάλει και φυσικά, χωρίς να το λερώσει.
    Photo by adoptandounailusion.blogspot.com
  • Πολλοί γονείς, μπερδεύουν την πάνα βρακάκι, με το κανονικό βρακάκι.
  • Ένας εκ των συνεντευξιαζόμενων είπε το εξής φοβερό «… μπορώ ανά πάσα στιγμή να πάω στην χωματερή και να βρω ένα … κομμάτι του δίχρονου εαυτού μου!».

Ειπώθηκαν και άλλα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, απλώς δεν τα συγκράτησα όλα. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα, να δείτε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, θα σας κάνει να δείτε τελείως διαφορετικά το θέμα της πάνας. Θα μου πείτε βέβαια, ότι δεν μπορώ να φορέσω καϊντάνγκου στο παιδί μου και να το αφήνω να τα κάνει όπου βρει στο δρόμο. Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Ούτε εγώ θα το έκανα.

Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν; Η απάντηση είναι η υφασμάτινη πάνα. Δεν εννοώ βέβαια τα πανιά που είχαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας (αν και είναι τα καλύτερα), έχουν βγει σύγχρονα σχέδια με ενσωματωμένα κουμπώματα, που διευκολύνουν πολύ το άνοιγμα και το κλείσιμο.

Οι υφασμάτινες πάνες, κοστίζουν λιγότερο από ένα μεγάλο πακέτο πάνες μίας χρήσης. Διαρκούν όμως πολύ περισσότερο. Θα πρέπει να προμηθευτείτε τόσες, όσες χρειάζεται για να χρησιμοποιείται τις μισές όσο πλένετε τις υπόλοιπες.

Σκεφτείτε ότι αν χρησιμοποιήσετε υφασμάτινες πάνες στο πρώτο σας παιδί, δεν θα χρειαστεί να αγοράσετε άλλες για το δεύτερο!

Υπάρχουν βέβαια και μερικά μειονεκτίματα στην χρήση των υφασμάτινων πανών. Όπως ότι θα πρέπει να τις ξεβγάζετε/καθαρίζετε στην λεκάνη κάθε φορά. Γενικά έχουν περισσότερες διαρροές, αν και οι γνώμες διίστανται γι” αυτό (βλέπε σχόλια). Επίσης, δεν ενδείκνυνται για μεγάλα ταξίδια, καθώς θα πρέπει να μεταφέρετε μαζί σας και όσες βρομίσουν στην διαδρομή.

Δεν πιστεύω βέβαια, ότι η υφασμάτινη πάνα μπορεί να εξυπηρετήσει πλήρως τις ανάγκες μιας σύγχρονης οικογένειας. Ίσως συνδυάζοντας τις υφασμάτινες (κατά τη διάρκεια της ημέρας), με τις μίας χρήσης (για ταξίδια και/ή το βράδυ), μπορεί να βρεθεί η βέλτιστη λύση, που να μην επιβαρύνει τόσο πολύ το περιβάλλον.

Εγώ πάντως, μετάνιωσα που δεν χρησιμοποίησα στα παιδιά μου υφασμάτινες. Ίσως αν ήξερα τότε, αυτά που γνωρίζω σήμερα να το έκανα.

Δεν ξεχάστηκα

Photo by life123.com

Θυμάστε πριν λίγο καιρό που είχα δεσμευτεί να ξεφορτωθώ τα παραπανίσια μου ρούχα; Θυμάστε που είχα θέσει όριο μίας εβδομάδας να το κάνω; Θέλετε να μάθετε αν το έκανα;

Ανακοινώνω λοιπόν ότι ο minimoweek στέφθηκε από … μερική επιτυχία. Στην αρχή της εβδομάδας ήμουν πολύ αποφασισμένος. Ήμουν τόσο αποφασισμένος δε, που η μία εβδομάδα διορία που φαινόταν πολύς χρόνος. Όμως η διήμερη μονογονεϊκή κατάσταση, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για απογραφές και επιλογές.

Κατάφερα όμως να δώσω κάπου 10 πουλοβερο-μπλουζο-παντελονο-σορτσάκια. Τα συγκεκριμένα τα έδωσα στον πεθερό μου που βρήκε ευκαιρία να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του.

Αφού λοιπόν δεν κατάφερα να δώσω όλα αυτά που ήθελα, σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να χωρίσω την διαδικασία σε βήματα, ώστε να μπορέσω να την διαχειριστώ καλύτερα.

  1. Απογραφή

    Θα πρέπει να καταγράψω όλα τα ρούχα που έχω. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ανά ομάδες, ώστε να υπάρχει καλύτερη εικόνα της κατάστασης.

  2. Καθορισμός αναγκών

    Θα πρέπει να καθορίσω πόσα ρούχα από κάθε κατηγορία απογραφής χρειάζομαι. Για παράδειγμα 10 πουκάμισα, 3 παντελόνια … κτλ.

  3. 1η διαλογή

    Εφόσον γίνουν τα πρώτα δύο βήματα, η διαλογή είναι εύκολη υπόθεση. Διαλέγω ποια θέλω να κρατήσω, ανάλογα με την συχνότητα που τα φοράω, αν μου κάνουν, αν μου αρέσουν … κτλ.

  4. 2η διαλογή

    Η δεύτερη διαλογή γίνεται στο σύνολο των ρούχων που μαζεύτηκε από την πρώτη. Ανάμεσα στα ρούχα που δεν θέλω, μπορεί να υπάρχουν κάποια που να θέλει κάποιο συγγενικό ή φιλικό μου πρόσωπο (ο πεθερός μου για παράδειγμα ;)). Για αυτό το βήμα θα χρειαστεί να είναι παρόντες οι πιθανοί αποδέκτες των πραγμάτων, για να βοηθήσουν στην διαλογή.

  5. Επιλογή φορέα

    Εάν φτάσω ως εδώ, θα έχω μαζέψει ένα σύνολο από ρούχα, που κάπου πρέπει να τα δώσω. Που όμως;

  6. Παράδοση

    Τίποτα δεν έχει τελειώσει, αν τα ρούχα αυτά δεν φύγουν από το σπίτι. Με την παράδοση σε όποιον φορέα επιλέξω από το βήμα 5, τελειώνει και το project.

Πολύ ωραία τα έγραψα. Ήρθε η ώρα όμως να τα κάνω. Αρχίζω από το πρώτο βήμα, την απογραφή. Θα σας ενημερώσω…

Ο άνθρωπος χωρίς επίπτωση

Photo by noimpactdoc.com

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Colin Beavan. Ζούσε με την οικογένειά του στην Νέα Υόρκη, μία ήσυχη μικροαστική ζωή. Όλα κυλούσαν ομαλά ώσπου τον Νοέμβρη του 2006, βαρέθηκε να γκρινιάζει για τα πάντα, χωρίς να κάνει κάτι.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του «No Impact Man» ή σε ελεύθερη μετάφραση, του ανθρώπου χωρίς επίπτωση (στο περιβάλλον). Τι ήταν όμως αυτή η ιδέα, που υλοποιήθηκε ως ένα μονοετές project;

Όπως λέει ο ίδιος:

«Ο στόχος αυτού του σχεδίου ήταν να πειραματιστώ με τρόπους ζωής που θα μπορούσαν και να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μου αλλά και να μην είναι επιβλαβείς για τον πλανήτη.»

Για να το πετύχει, χρειάστηκε να κάνει μία σειρά από θυσίες. Με άλλα λόγια θα έπρεπε, να μην παράγει σκουπίδια, να μην εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα, να μην μολύνει το νερό με τοξίνες, να μην χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα, να μην χρησιμοποιεί το μετρό, να μην αγοράζει προϊόντα σε συσκευασίες, να μην χρησιμοποιεί πλαστικά, να μην χρησιμοποιεί τον κλιματιστικό, να «διώξει» την τηλεόραση από το σπίτι του, να κλείσει τελείως τον γενικό … κτλ.

Όλα αυτά βέβαια μας φαίνονται εξωπραγματικά. Κι όμως, ο Colin τα κατάφερε! Αυτός και η οικογένειά του, έζησαν ένα χρόνο χωρίς καθαρή επίπτωση (στο περιβάλλον), τουτέστιν:

  • Περπατούσαν ή χρησιμοποιούσαν το ποδήλατο, για τις μετακινήσεις τους.
  • Χρησιμοποιούσαν κεριά για τον φωτισμό τους.
  • Έψαξαν και βρήκαν παραδοσιακούς τρόπους για το πλύσιμο των ρούχων και την συντήρηση των τροφίμων.
  • Σταμάτησαν να χρησιμοποιούν πάνες μίας χρήσης.
  • Για να διασκεδάσουν, το έριξαν στις βόλτες και τα επιτραπέζια.
  • Αγόραζαν τα τρόφιμα τους από την τοπική αγορά. Φρόντιζαν μάλιστα, να είναι από τοπικούς παραγωγούς.
  • Για τα ψώνια τους, χρησιμοποιούσαν τσάντες πολλαπλών χρήσεων.
  • Σταμάτησαν να αγοράζουν «πράγματα».
  • Άρχισαν να τρώνε υγιεινά. Μάλιστα η γυναίκα του η Michelle, εθισμένη στο junk food, από τα πρόθυρα του διαβήτη, βρέθηκε στην καλύτερη φόρμα της ζωής της.

Όλο το project ο Colin το κατέγραψε σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο, μαντέψτε … No Impact Man. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση παρακολουθώντας το trailer, αλλά σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε όλη την ταινία. Παράλληλα με το ντοκιμαντέρ έγραψε, όπως ήταν φυσικό και ένα βιβλίο, μαντέψτε πάλι … το No Impact Man.

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω, ότι ο καθένας μπορεί να κάνει αυτό που έκαναν οι Beavans. Ούτε ο ίδιος ο εμπνευστής αυτής της ιδέας, δεν ισχυρίζεται ότι όλοι θα πρέπει να το κάνουμε. Απλώς μπορούμε, κρατώντας κάποια στοιχεία του No Impact Man, να βελτιώσουμε έστω και λίγο την ζωή μας και την επίδρασή μας στο περιβάλλον, κάνοντας απλά πράγματα.

Εσείς; Είστε έτοιμοι να αλλάξετε λίγο την καθημερινότητά σας, για να βοηθήσετε τον εαυτό σας και το περιβάλλον;