26
Jan 12

Κάντε το τζάκι σας αερόθερμο

Λοιπόν, αφού υπάρχει τόσο πολύ ενδιαφέρον για τα ενεργειακά άρθρα του blog, είπα να γράψω άλλο ένα.

Πως μπορείς να κάνεις λοιπόν το τζάκι σου αερόθερμο; Μπορείς! Δεν έχεις παρά να φτιάξεις (μόνος σου ή σε κάποιο μάστορα) την κατασκευή που δείχνει η φωτογραφία.

 image

Τώρα θα μου πείτε τι δείχνει η φωτογραφία, τα κανόνια του Ναβαρόνε; Για να πω την αλήθεια σαν κανόνια φαίνονται, αλλά δεν είναι.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η ιδέα αυτή δεν είναι δική μου. Ούτε η κατασκευή της φωτογραφίας είναι δίκη μου. Την κατασκευή αυτή την έφτιαξε ένας ξάδελφος και την ιδέα την βρήκε σε κάποιο site (μην ρωτάτε, δεν θυμάται). Την έχουμε δοκιμάσει και ξέρουμε ότι δουλεύει.

Αποτελείται από τρεις σωλήνες, ο καθένας τους κομμένος σε τρία σημεία και ξανά κολλημένος ώστε να σχηματίζει ένα πλάγιο Π (σχήμα 1). Στο κάτω μέρος έχει φτιάξει μία αυτοσχέδια σχάρα, για να σταθεροποιούνται τα ξύλα.

Σχήμα 1

Η λογική είναι, ότι όταν ζεσταθούν οι σωλήνες, θα δημιουργήσουν έναν φυσικό ελκυσμό, με αποτέλεσμα να εισέρχεται “κρύος” αέρας από το κάτω άνοιγμα και να βγαίνει ζεστός στο πάνω άνοιγμα (σχήμα 2). Προσοχή όμως, το κάτω μέρος να βγαίνει αρκετά έξω από την εστία, που ο αέρας είναι πιο κρύος και έτσι να δημιουργείται καλύτερος ελκυσμός από τους σωλήνες.

Σχήμα 2

Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το ενεργειακό τζάκι βέβαια, αλλά ζεσταίνει τον χώρο πολύ καλύτερα από ότι η απλή εστία.

Αν τώρα, το βρίσκετε άσχημο, γιατί όμορφο δεν το λες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε χαλκοσωλήνες και να το κάνετε κάπως steampunk. Οι παραλλαγές μπορεί να είναι πάρα πολλές, ανάλογα με το γούστο του καθενός, η αρχή όμως παραμένει η δημιουργία ελκυσμού με χρήση της θερμότητας της εστίας.

keywords: , , , , , , , , ,
25
Jan 12

Τρώω πολύ … ποίηση!

Ρωτά η δασκάλα στον παιδικό (πηγαίνουν και τα δύο παιδιά πια), αν ξέρουν το (Διονύσιο) Σολωμό. Πετάγεται ο μικρός Γ. και λέει την ατάκα:

- Εγώ, εγώ κυλία! Μου αλέσει ο σολωμός … τον τλώω πολύ!

Γέλασαν όλοι τόσο πολύ, που μας πήραν τηλέφωνο να μας το αφηγηθούν!

keywords: , , , ,
14
Dec 11

Μπέρδεμα.

Έχω μπερδευτεί πολύ σχετικά με το περιεχόμενο του blog. Όταν το άρχισα δεν ήξερα καν τι κάνω. Άρχισα με ένα δύο τεχνικά post, όμως αυτό δεν προχώρησε παραπέρα. Μετά ήρθαν τα παιδιά και άρχισα να γράφω για τις μικρές ή μεγάλες περιπέτειές μας. Μετά με απασχόλησε το τζάκι και τα βιοκαύσιμα. Ένα συνονθύλευμα δηλαδή.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω ότι υπάρχει πολύ κινητικότητα στα άρθρα που αφορούν τα οικολογικά καυσόξυλα και το τζάκι. Όταν λέω πολύ κινητικότητα εννοώ ότι το 90% των επισκεπτών διαβάζουν αυτά τα άρθρα. Δεν είναι τυχαίο ότι το post για τα οικολογικά καυσόξυλα είναι τρίτο στην αναζήτηση του όρου … “οικολογικά καυσόξυλα“.

Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνω πολύ το θέμα με το τζάκι και έχω μάθει αρκετά πράγματα τόσο για τη λειτουργία του όσο και για τα καύσιμα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Ίσως έφτασε η ώρα να μοιραστώ αυτά τα πράγματα εδώ, μιας και υπάρχει τόσο ενδιαφέρον.

Για να δούμε.

keywords: , , , , ,
20
Oct 11

Upgrade στο τζάκι IV (και τέλος!)

Καιρό τώρα ψάχνομαι, για το πως θα μπορούσα να φτιάξω το τζάκι μου ώστε να λειτουργήσει σωστά, χωρίς να καπνίζει. Αφού δοκίμασα πολλούς τρόπους, χωρίς να είμαι απόλυτα ευχαριστημένος, αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να εκμεταλλευτώ πλήρως το προνόμιο του τζακιού στο σπίτι, είναι να το αναβαθμίσω σε ενεργειακό. Με αυτόν τον τρόπο, αποδεσμεύομαι από την θέρμανση της πολυκατοικίας (κι ας είναι αυτόνομη) και το κόστος του πετρελαίου! Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν αποδεσμεύομαι πλήρως, γιατί τα κοινόχρηστα πάγια θα τα πληρώνω, αλλά είναι καλύτερο από το να πληρώνω και την κατανάλωση.

Έτσι λοιπόν, όταν τον προηγούμενο χειμώνα ήρθαν στα χέρια μου κάποια χρήματα, που δεν είχα προϋπολογίσει, αμέσως τα έβαλα στην άκρη και τα ονόμασα “Κονδύλι Τζακιού”, ωραίο ε;

Τέλος πάντων, άρχισα λοιπόν την αναζήτηση για το τι μπορώ να κάνω με αυτά τα χρήματα. Σκέφτηκα ένα σωρό πράγματα που θα μπορούσα να κάνω. Παραθέτω μερικά:

  • Να βάλω μία κασέτα αναβάθμισης.
  • Να το γκρεμίσω και να βάλω μία ενεργειακή σόμπα.
  • Να το γκρεμίσω και να το φτιάξω από την αρχή.
  • Σε ό,τι κάνω να βάλω αεραγωγούς σε όλα τα δωμάτια.
  • και άλλα …
Ένα άλλο δίλημμα που αντιμετώπισα ήταν το καύσιμο. Να βάλω pellet ή ξύλο; Έπειτα από πολύ σκέψη και κουβέντες με ανθρώπους που γνωρίζουν, αποφάσισα ότι καλύτερα θα ήταν να καίω ξύλο, μιας και στην ίδια εστία με την βοήθεια ενός pellet basket θα μπορούσα να καίω και pellet. Τι είναι τώρα τα pellet baskets; Δεν είναι τίποτ’ άλλο από αυτό που περιγράφει η ονομασία τους. Είναι καλαθάκια κυρίως από μαντέμι ή ανοξείδωτο σίδηρο τα οποία γεμίζεις με pellet και τα ανάβεις. Όταν καούν τα pellets από πάνω προς τα κάτω, μπορείς να προσθέσεις πάλι. Σίγουρα δεν έχεις την αυτοματοποίηση που σου παρέχει μία αμιγώς εστία ή σόμπα pellet, αλλά μπορείς να μειώσεις δραστικά το badget σου. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα ότι το καλύτερο θα ήταν να βάλω κάτι με ξύλο ως καύσιμο.
Στην αρχή ήμουν πολύ θετικός στο να γκρεμίσω τελείως το παλιό τζάκι και να βάλω μία ενεργειακή σόμπα. Όμως τα πολλά μερεμέτια που θα χρειάζονταν και το γεγονός ότι θεωρητικά θα μειωνόταν η υπεραξία που προσέδιδε στο σπίτι το τζάκι, τελικά με απέτρεψε. Αποφάσισα λοιπόν να βάλω μία κασέτα ξύλου. Όμως ποια; Όσες έβλεπα ή ήταν off-budget ή ήταν πολύ άσχημες. Είχα ψιλοαπελπιστεί πρι δω αυτήν!
Μόλις την είδα, την ερωτεύτηκα. Είναι κατά τη γνώμη μου ό,τι πιο όμορφο υπάρχει σε κασέτα σήμερα. Η τιμή της είναι τσουχτερή και σαφώς πολύ πιο πάνω από μια απλή κασέτα, αλλά τα αξίζει τα λεφτά της. Επιπλέον ήταν μέσα στα όρια του “Κονδυλιού Τζακιού”. Το αποφάσισα λοιπόν, χωρίς πολλά πολλά, πήρα μία δύο προσφορές και κανόνισα να έρθουν και να την τοποθετήσουν.
Το μερεμέτι δεν ήταν πολύ μεγάλο. Ουσιαστικά έσπασαν τα τούβλα αριστερά και δεξιά από την πλάτη ώστε να χωρέσει η τετράγωνη κασέτα στην τριγωνική εστία που είχα. Παραθέτω φωτογραφίες που τράβηξα από το κινητό μου, κατά τη διάρκεια της δουλειάς.

image

Ομολογώ πως οι δύο μάστορες που ήρθαν πρόσεξαν πολύ να μην λερώσουν τίποτα. Κάλυψαν με χαρτόνι το πάτωμα γύρω από την εστία και με διαφάνεια τα έπιπλα, τριγύρω. Κάπως έτσι δηλαδή:

image

Έσπασαν μόνο το κλαπέτο από την παλιά καμινάδα και σφήνωσαν μέσα της τον καινούργιο inox σπιραλ σωλήνα. Γέμισαν τα κενά με πετροβάμβακα για να μην διαρρεύσει καπνός και αφού έβαλαν την κασέτα μέσα στην εστία ένωσαν τον σωλήνα με την εξαγωγή της. Συνέδεσαν το control των βεντιλατέρ εσωτερικά σε μία πρίζα και αυτό ήταν! Η εστία ήταν στην θέση της! Χρησιμοποίησαν κάποια μαρμαράκια που είχα βάλει για να κλείσω το άνοιγμα της εστίας, για να καλύψουν τα κενά εκατέρωθεν της κασέτας και ιδού!

image

Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα. Φαίνεται λες και το τζάκι ήταν πάντα έτσι!

Έχω όμως και μερικές συμβουλές για όσους θέλουν να προβούν σε μία τέτοια αναβάθμιση για το δικό τους τζάκι.

  • Αρχίστε νωρίς την αναζήτηση. Όταν λέμε νωρίς, εννοούμε από το καλοκαίρι. Εγώ είχα αρχίσει από τον Ιούλιο να παίρνω προσφορές. Τότε δεν υπάρχει πολύ κίνηση και έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας κάνετε μια σοβαρή συζήτηση με κάποιον, αφού δεν πιέζεται εκείνη την περίοδο όπως για παράδειγμα στο peek του χειμώνα.
  • Προϋπολογίστε το ποσό που θέλετε να επενδύσετε. Λάβετε υπόψιν τον χρόνο απόσβεσης και προσδιορίστε ποιος είναι ικανοποιητικός για εσάς. Για παράδειγμα εγώ έκανα τον εξής υπολογισμό:

(ΚΠΧ + ΑΑ) * ΑΧΑ = ΣΚ

ΚΠΧ = κόστος πετρελαίου για όλο τον περυσινό Χειμώνα

ΑΑ = αναμενόμενη αύξηση για φέτος 

ΑΧΑ = αποδεκτά χρόνια απόσβεσης

ΣΚ = συνολικό κόστος

Το ΣΚ λοιπόν θα πρέπει να είναι περίπου ίσο με τα παρακάτω:

ΣΚ ~= ΚΕ + (ΚΞ * ΑΧΑ)

ΚΕ = κόστος εστίας

ΚΞ = κόστος ξύλων

ΑΧΑ = αποδεκτά χρόνια απόσβεσης

Οφείλω να τονίσω ότι αυτός ο τύπος είναι προϊόν δικής μου έμπνευσης και αντικατοπτρίζει την δική μου θεώρηση, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επένδυση.

  • Άμα πιάνουν τα χέρια σας, μπορείτε να αγοράσετε μόνο την εστία και να την εγκαταστήσετε μόνοι σας. Προσωπικά, αν ήξερα ότι το μόνο που θα κάνανε είναι λίγο γκρέμισμα και μία σύνδεση στην πρίζα, θα το έκανα μόνος μου και θα γλίτωνα το 1/4 των χρημάτων μου. Αν δεν είστε σίγουροι βέβαια, καλό είναι να πληρώσετε τους ειδικούς, ώστε να έχετε και μία κάποια εγγύηση αποτελέσματος.
  • Μην αφήσετε τον μάστορα να κάνει ό,τι θέλει. Πιέστε τον να κάνει ό,τι βολεύει εσάς και όχι εκείνον. Εσείς άλλωστε θα πρέπει να ζήσετε με αυτήν την επιλογή, οπότε καλό θα ήταν να είναι δική σας. Γι’ αυτό καλό θα ήταν να έχετε κάνει μία μελέτη μόνοι σας, πριν έρθει το συνεργείο, για το που θα κάνει τρύπα, από που θα πάρει ρεύμα, που θα πάει το χειριστήριο των βεντιλατέρ κτλ.
  • Αν κάνει την τρύπα για την παροχή φρέσκου αέρα από έξω (βεράντα κτλ.) και πρέπει να τρυπήσει κούφωμα, καλό είναι να του πείτε να βάλει σωλήνα ανάμεσα στου δύο τοίχους του κουφώματος και να τον μονώσει. Διαφορετικά, είτε είναι ανοιχτές είτε κλειστές οι γρίλιες της εξωτερικής τρύπας, ο αέρας θα μπαίνει μέσω του κενού του κουφώματος, με αποτέλεσμα να μπαίνει κρύος αέρας στο σπίτι συνέχεια. Πρέπει να είστε πολύ προσεχτικοί, διαφορετικά αντί για την ζέστη του τζακιού, θα νοιώθετε το κρύο από την τρύπα!
  • Να συμφωνήσετε εκ των προτέρων τι θα γίνουν τα μπάζα που θα δημιουργηθούν από τα γκρεμίσματα, γιατί μπορεί να σας αφήσουν τις σακούλες με τα μπάζα να τις διαχειριστείτε εσείς. Μην θεωρήσετε δεδομένο ότι το συνεργείο θα πάρει τα μπάζα μαζί του. Πρώτον αυτό απαγορεύεται και δεύτερον δεν θα έχουν που να τα πετάξουν. Μπορείτε να συνεννοηθείτε με μία κοντινή οικοδομή, να τα βάλετε στον κάδο τους έναντι κάποιου (μάλλον μικρού) αντιτίμου ή αν είναι καλοί άνθρωποι ακόμα και τζάμπα. Αλλιώς θα πρέπει να συνεκτιμήσετε το κόστος ενός κάδου για μπάζα.
  • Να είστε προετοιμασμένοι για τα τριπλάσια μπάζα από αυτά που νομίζετε. Στις οικοδομές είναι συνήθης τακτική να “αποθηκεύουν” τα μπάζα πίσω από τα τζάκια πριν τα “ντύσουν”, για να μην γεμίζουν πολλούς κάδους και πληρώνουν το κόστος. Έτσι λοιπόν, το συνεργείο (όπως συνέβηκε σε μένα) σπάζοντας το τοιχίο της εστίας μπορεί να κατακλυστεί από τα μπάζα που είχε αφήσει ο κατασκευαστής πίσω από το τζάκι. Να τους πείτε να έχουν αρκετές σακούλες μαζί τους, καθώς μπορεί να ξεμείνουν.
  • Αν συμβεί το παραπάνω (μπάζα πίσω από την εστία), να πείτε στο συνεργείο να τα καθαρίσει όλα. Είναι ευκαιρία, μιας και βρίσκεται εκεί συνεργείο για αυτήν την δουλειά, να απαλλαγείτε από τα “σκουπίδια” του κατασκευαστή.

Δεν μου έρχεται κάποια άλλη συμβουλή στο μυαλό, αλλά αν έχετε κάποια απορία ή χρειάζεστε κάποια άλλη πληροφορία εδώ είμαι να σας βοηθήσω όσο μπορώ. Όταν ξεκίνησα είχα και εγώ ένα σωρό απορίες και πολύ θα ήθελα να είχα βρει κάποιον να μου τις λύσει εκ των προτέρων.

keywords: , , ,
4
Oct 11

What’s the game?

Σάββατο βράδυ και είμαστε στη Ζέα, μαζί με φίλους και τα παιδιά τους, για να βρεθούν οι φιλενάδες και να ξεδώσουν! Ο κακομοίρης ο Γ. πάλι σε γυναικοπαρέα βρέθηκε, αλλά δεν τον πτόησε καθόλου. Αν έχει το ποδήλατό του, δεν θέλει τίποτ’ άλλο.

Εκεί στην πλατεία λοιπόν, βρίσκεται το Ναυτικό Μουσείο. Μπροστά απ’ το μουσείο δεσπόζει η γέφυρα του υποβρυχίου “Παπανικολής”, όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Η γέφυρα του “Παπανικολή”, όπως είναι φυσικό, συγκεντρώνει την περιέργεια όλων των παιδιών. Τα πιο μεγάλα σκαρφαλώνουν και μπαίνουν μέσα, για να παίξουν λογιών λογιών παιχνίδια.

Επειδή τα δικά μας παιδιά είναι πολύ μικρά ακόμα για τέτοια σκαρφαλώματα, ανέλαβα δράση εγώ. Ως γνήσιο Κουνγκ Φου πάντα, δεν μου ήταν δύσκολο, να ανέβω στην γέφυρα. Έπειτα, οι υπόλοιποι μπαμπάδες μου έδιναν τα παιδιά και ένα ένα τους έκανα μία βόλτα μέσα για να δουν πως είναι.

Εκείνη την ώρα λοιπόν, μέσα στη γέφυρα ήταν μία παρέα από πιο μεγάλα παιδιά (του Δημοτικού) και μαζί τους (δεν ξέρω πως) ήταν και ένα Αμερικανάκι (με την καλή έννοια). Εκεί λοιπόν ακούω τον παρακάτω διάλογο (Τα Ελληνάκια τα γράφω στα Αγγλελληνικά, για να άναπαραστησω την προφορά ή μάλλον την έλλειψή της):

Παιδί1: Πες του αν θέλει να παίξουμε.

Παιδί2: Ντου γιου γουόντ του πλέι;

Child: What’s the game?

Παιδί1: Τι είπε ρε; Τι είπε;

Παιδί2: Ρωτάει τι παιχνίδι!

Παιδί1: Δεν θα κατάλαβε. Ξανα πες του.

Παιδί2: Ντου γιου γουόντ του πλέι;!;

Child: What’s the game?!?

Εκεί λοιπόν κατάλαβα τη διαφορά μεταξύ της Ελληνικής και της Αμερικανικής νοοτροπίας. Το Ελληνάκι τον ρώταγε αν ήθελε να παίξουν μαζί, δεν το ένοιαζε τι παιχνίδι, αν είχε την διάθεση, τα υπόλοιπα θα τα έβρισκαν στην πορεία. Για εκείνο, η παρέα μετρούσε.

Στο Αμερικανάκι, από την άλλη του φαινόταν αδιανόητο να τον ρωτάνε κάτι τόσο γενικό. Ήθελε να μάθει τι και πως. Για εκείνο, το παιχνίδι ήταν το παν και όχι η παρέα.

Μήπως όμως αυτή δεν είναι και η διαφορά ενός (ενήλικου) Αμερικανού από έναν Έλληνα; Ο Έλληνας για να κανονίσει, ας πούμε, να πάει για καφέ με ένα φίλο, το μόνο που λέει είναι η περιοχή και η ώρα (πχ. στο Πασαλιμάνι στις 6:00 μ.μ.) . Ο Αμερικανός, θα πρέπει να ξέρει σε ποια καφετέρια και τι καφέ. Είναι δηλαδή, ο ορισμός του Ανθρωποκεντρισμού από την μία και του υλισμού από την άλλη.

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, ήθελα απλώς να βρεθώ με τους φίλους μου και να γελάμε κάνοντας χαζομάρες. Τελικά τι έχει σημασία; Να παίξεις το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου με την χειρότερη παρέα του κόσμου ή να παίξεις το χειρότερο παιχνίδι του κόσμου με την καλύτερη παρέα του κόσμου;

keywords: , ,
27
Sep 11

Τη Λόλα απ’ τη φωτιά ποιος θα την σώσει;

Σήμερα όπως ξεφύλλιζα ή μάλλον φυλλομετρούσα τα ίντερνετς  πέφτω σε αυτό. Τι είναι όμως αυτό; Είναι ένα project, στο οποίο μπορεί να συμμετέχεις και εσύ, που προσπαθεί να αποτυπώσει σε φωτογραφίες την απάντηση στην ακόλουθη ερώτηση:

Ιf your house was burning, what would you take with you?

Στην δική μου περίπτωση η απάντηση ήταν άμεση και ειλικρινής:

keywords: ,
21
Sep 11

Γιατί έφυγα από το twitter.

Τον λογαριασμό @eriol78 στο twitter, τον είχα κάτι παραπάνω από 3 χρόνια. Θυμάμαι με είχε κάνει invite ένας συνάδελφος. Έχοντας διαβάσει ένα σωρό γι’ αυτήν την υπηρεσία, έκανα και εγώ λογαριασμό.

Τότε δεν είχα ούτε blog, ούτε τίποτα socialmediaκο. Στην ερώτηση “What are doing now?”, έγραψα και εγώ το περίφημο “Taking a crap, right now!”. Νομίζω ότι ήταν και το μοναδικό που είχα γράψει για 5-6 μήνες.

Μετά ήρθε η περίοδος της 2ης εγκυμοσύνης, κατά την οποία ανέλαβα εξολοκλήρου  τον “έλεγχο” της Α., που τότε ήταν περίπου ενός έτους. Εκείνη λοιπόν την περίοδο, έβγαζα την Α. βόλτα κάθε απόγευμα, την τάιζα, την άλλαζα, την έπαιζα, την έκανα μπάνιο και την κοίμιζα.

Το βράδυ μας όμως, δεν ήταν τόσο ευχάριστό όσο η ημέρα μας. Η Α. ξύπναγε κάθε τρεις και λίγο και για το παραμικρό. Στο τέλος έβαλα ένα ράτζο δίπλα από την κούνια της, για να μην με τρώνε οι αποστάσεις. Θυμάμαι ότι με έπαιρνε ο ύπνος, στο ράτζο, όπως ήμουν όταν ξάπλωνα, δεν τολμούσα να κουνηθώ, γιατί ο παραμικρός θόρυβος την ξυπνούσε. Σήμερα βέβαια, μπορεί να κλαίει ο Γ. δίπλα από τ’ αυτί της όσο κοιμάται και να μην πάρει χαμπάρι. Τέλος πάντων.

Εκείνη λοιπόν την περίοδο ήταν που άρχισα να γράφω στο twitter. Περισσότερο για να ξεδώσω από την πίεση της νύχτας, στην οποία μπορεί να ξύπναγα και κάθε μία ώρα, παρά για να πω κάτι. Τυπική μορφή tweet εκείνης της περιόδου ήταν κάτι τέτοιο “#@%#$$%#@%” ή τέτοιο “&^@#@)$)#&@$!!!!!” ή “μας $&^%$&^$% ρε Α.!” και άλλα. Σιγά σιγά όμως γνώρισα κόσμο και κάναμε την πλάκα μας. Μου άρεσε το παρεάκι που είχαμε φτιάξει. Στην δουλεία δεν ήμουν τόσο πνιγμένος και έτσι μπορούσα να ασχολήθώ περισσότερο με το microblogging.

Τον τελευταίο καιρό έχω τόση δουλειά που δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με το twitter. Από την αρχή tweetαρα σε περιόδους εργασιακής χαλαρότητας και μόνο. Ελάχιστα ασχολούμουν από το σπίτι ή στις διακοπές. Τώρα πια έχω τόση δουλειά που ούτε να σκεφτώ προλαβαίνω.

Έτσι λοιπόν, έπειτα από μία περίοδο παροπλισμού αποφάσισα να σβήσω τελείως τον λογαριασμό μου, αφού πλέον δεν μπορούσα να τον συντηρήσω όπως πρέπει και να αρχίσω από την αρχή. Όποιος θέλει, θα με βρίσκει ως eriol78 εδώ στο blog μου. Όποιος θέλει να με βρει στο twitter, θα πρέπει να ψάξει.

UPDATE: OK εντάξει, γύρισα.

keywords: , ,
20
Sep 11

Kung Fu πάντα.

Εδώ και μερικούς μήνες έχω αρχίσει να μαθαίνω την τέχνη του Shao Lin Kung Fu. Η σχολή που πηγαίνω δεν είναι κάποιου συγκεκριμένου στυλ και αυτό μου αρέσει. Όλα τα στυλ Kung Fu έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις ρίζες τους στην τέχνη που ανέπτυξαν, εφάρμοσαν και δίδαξαν οι Shao Lin μοναχοί.

Δεν ξέρω πολλά για την ιστορία του Kung Fu, καθώς είμαι ακόμα πολύ φρέσκος και δεν το έχω ψάξει αρκετά. Ξέρω όμως ότι η τέχνη αυτή είναι χιλιάδων χρόνων. Αυτό άλλωστε ήταν και εκείνο που με ώθησε προς εκείνη και όχι κάποια άλλη σύγχρονη (Aikido, Judo κτλ.). Όχι πως οι σύγχρονες δεν είναι καλές, θα τις έλεγα διαφορετικές. Στο τέλος η κάθε μία είναι τόσο καλή όσο ταιριάζει στον καθένα.

Τρίτες, Πέμπτες λοιπόν είμαι το βραδάκι στη σχολή για 2-3 ώρες προπόνηση. Το καλό με την σχολή (που μου αρέσει πολύ) είναι ότι ο sifu (δάσκαλος) έχει τέτοιο μεράκι που ποτέ δεν κοιτάει την ώρα. Το μάθημα, για εκείνον, ολοκληρώνεται όποτε πρέπει και δεν τελειώνει ποτέ.

Το άλλο καλό, είναι ότι προπονούμαστε μαζί όλοι, ανεξάρτητα από ζώνη, φύλο ή μέγεθος. Έτσι ο καθένας μαθαίνει από τον άλλο. Επίσης δοκιμάζουμε τις τεχνικές σε πολλούς σωματότυπους, που είναι από μόνο του μία εμπειρία.

Δεν άρχισα όμως το Kung Fu, με σκοπό να μπω στο σύστημα ζωνών. Αρχικά, πήγα με σκοπό να γυμναστώ, κάτι που έχω να κάνω 10 χρόνια περίπου, και να μάθω 1-2 πράγματα αυτοάμυνας. Μετά όμως από 4 μαθήματα, η τέχνη με κέρδισε και αποφάσισα ότι ήθελα να εμβαθύνω. Έτσι λοιπόν, έδεσα την ξέξασπρη ζωνούλα μου στην μέση και άρχισα την “μαθητεία” στο Kung Fu. Μέχρι το τέλος του μήνα σκοπεύω να ανέβω 2 grade ώστε κάποια στιγμή πριν τα Χριστούγεννα, να βάλω λίγο χρώμα στην ζώνη μου.

Βέβαια, το σύστημα των ζωνών, είναι κάτι το καινούργιο στο Kung Fu. Πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν ζώνες. Ήσουν ή δάσκαλος ή βοηθός ή μαθητής. Η ομοσπονδία όμως, θεώρησε καλό να εισάγει τις ζώνες, προφανώς για να εισπράττει τα χρήματα των εξετάσεων. Όμως στην φιλοσοφία του Kung Fu είμαι μαθητής και έτσι το βλέπω. Αρχάριος μεν, μαθητής δε.

Ως την επόμενη φορά λοιπόν … πνεύμα, δύναμη και ho!

Υ.Γ.: Credits στην Άσπα, που με παρακίνησε για αυτό το άρθρο.

keywords: , ,
23
Aug 11

Είμαι … κορμάρος!

Η armegeo πειράζοντας τον Γ. που φοράει το μαγιό του.

“Πωπωπω, μια κορμάρα!”

“Όχι! Δεν είμαι κορμάρα!”

“Δεν είσαι;”

“Η Α. είναι κορμάρα.”

“Εσύ τι είσαι τότε;”

“Κορμάρος!”

23
Aug 11

Χεράκι, χεράκι, θα κατακτήσετε τον κόσμο!

Είμαστε στις διακοπές μας. Στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς. Λόγω κάποιων προβλημάτων δεν μπορούμε να πάμε στη θάλασσα και μένουμε στο κτήμα, να παίξουμε και να περάσουμε την ώρα.

Εκεί λοιπόν που καθόμαστε και τα λέμε, με ρωτάει η μικρή. “Μπαμπά, να πάω να μαζέψω κουκουνάβια (κουκουνάρια);”. Την κοιτάω καχύποπτος. Ποτέ άλοτε δεν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον να πάει κάπου μόνη της, χωρίς να είναι είτε εγώ είτε η μαμά μαζί.

Φυσικά, η απάντησή μου έιναι “Ναι!”.

“Να έρθει και ο Γ. μαζί μου;”

“Θα πρέπει να ρωτήσεις εκείνον αν θέλει να έρθει. Εγώ σας αφήνω και τους δύο.”

Προς τον αδερφό της. “Γ. θέλεις να έρθεις να μαζέψουμε κουκουνάβια (κουκουνάρια) ;!;”

“Ναι!”

“Άντε πάμε.”

Πιάνονται χεράκι χεράκι, όπως συνηθίζουν, και χάνονται στην άλλη πλευρά του κτήματος. Εγώ τους κοιτάω έκπληκτος. Ποτέ, μα ποτέ, η Α. δεν θέλησε να κάνει κάτι που να μην συμμετέχουμε εγώ και/ή η μαμά.

Μετά μου έρχεται. Τι να με κάνει εμένα, αφού έχει τον Γ.; Οι προσωπικότητες τους αλληλοσυμπληρώνονται. Όπου η Α. δυστάζει, ο Γ. κάνει γιούργια. Όπου ο Γ. δεν τα καταφέρνει, τα καταφέρνει η Α. Βοηθάει ο ένας τον άλλο, και έτσι οι δυο τους μου φαίνονται  … ασταμάτητοι.

Έτσι λοιπόν, εκεί που κάθομαι και τους κοιτάζω να απομακρύνονται σκέφτομαι.

Αυτοί οι δύο, χεράκι χεράκι, θα κατακτήσουν τον κόσμο!

Υ.Γ.: Όχι, η φωτογραφία δεν είναι από το κτήμα του παππού και της γιαγιάς.