Ένας νεκρός έξι τραυματίες και ένα τραίνο να εξέχει από μία μάντρα. Όλα αυτά με το πάτημα ενός κουμπιού.
Άκρη σε αυτό το δυστύχημα δεν πρόκειται να βγει. Όπως πάντα σε αυτή τη χώρα κανένας δεν φταίει.
Τον ήξερα τον άνθρωπο που σκωτώθηκε εκεί. Δεν ήμασταν φίλοι και ούτε ήξερα το όνομά του, για όσους όμως παρνάγαν από εκεί καθημερινά ήταν αυτός ο περίεργος, κοκκινοπρόσωπος, ξανθός άντρας που καθόταν ακριβώς στο ίδιο σημείο κάθε μέρα και δέχοταν από περαστικούς ό,τι είχαν ευχαρίστηση. Τον θυμάμαι έντονα να κάθεται πάνω στο σάκο με λιγοστά υπάρχοντά του, καπνίζοντας ένα τσιγάρο και να ατενίζοντας προς το λιμάνι.
Τον είδα για τελευταία φορά προχθές και δεν πρόκειται να τον ξαναδώ. Ποιός να του έλεγε ότι κάποια μέρα κάποιος θα πατήσει το λάθος κουμπί και εκείνος θα εγκαταλείψει το αγαπημένο του πόστο μία για πάντα.
Αντίο περίεργε, κοκκινοπρόσωπε, ξανθέ άντρα.

