Ωχ αμάν τι πάθαμε Σάββατο βράδυ! Είπαμε να πάμε κινηματογράφο, άλωστε καίρο είχαμε να δούμε κάτι σε μεγάλη οθόνη. Τι να δούμε όμως; Οι περιπέτειες, τα θρίλερ και τα θορυβώδη blockbuster απορρήφθησαν (δεν αρέσουν στην μπέμπα). Ας δούμε κάτι πιο ελαφρύ. Το μάτι μου έπεσε στην ‘Εξιλέωση’. Διάβασα λίγο την περιγραφή και φάνηκε καλό για την περίστασή μας. Όμως δεν ρώτησα κανέναν άλλο. Κάτι καλό είχα ακούσει στο ραδιόφωνο, οπότε δεν χρειάστηκε άλλη σκέψη. Κλείσαμε εισητήρια μέσω διαδικτύου και φύγαμε.
Φτάσαμε, παρκάραμε πήραμε τα εισητήρια, πήραμε τα ποπ κορν μας, κάτσαμε στις θέσεις μας, πολύ κόσμο δεν είχε, όλα καλά. Από εκεί και πέρα το μόνο καλό ήταν η γεύση του βουτηρομένου ποπ κορν στο στόμα μου. Το ‘έργο’ ήταν αβάσταχτα επίπεδο. Δεν είχε ούτε μία κορύφωση. Το δε τέλος του, που το ραδιόφωνο εκθείαζε, ήταν ένα από τα πιο ανάλατα τέλη ταινίας που έχω δει. Ήταν λίγο συγκινητικό, αλλά δεν μπορείς να περιμένεις μία ολόκληρη ταινία για λίγη συγκίνησηστο τέλος.
Εκ των υστέρων αφού ρωτήσαμε και άλλους φίλους μας είπαν τα ίδια πράγματα. Ηθικό δίδαγμα: ρώτα κανα φίλο για την ταινία που πρόκειται να δεις, μπορεί να σε γλυτώσει από πολύ ξενέρωμα.
Άλλες Γειτονιές.