Είχα τις προάλλες μία κουβέντα με ένα συνάδελφο για την κατάσταση στο Ελλαδιστάν που προσφάτως υποβιβαστικέ σε Μπανανία. Η αποκτήνωση των Νέο-Ελληναράδων έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που δεν σέβεται πλέον κανένας κανένα. Συμπεράναμε τα εξής:
- Η κατάσταση δεν πρόκειται να πάει προς το καλύτερο αλλά μάλλον θα βαίνει προς το χειρότερο έως ότου βρούμε μέχρι που φτάνει ο πάτος. Γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και μπορώ να πω πως πάντα ψάχνω να βρω θετικά στο κάθε τι. Όμως, η κατάσταση στην Νέο-Ελλάδα κινείται στις παρυφές μίας ευνομούμενης πολιτείας. Καταλήξαμε λοιπόν, από καθημερινά παραδείγματα, ότι η επόμενη γενιά δεν πρόκειται να είναι καλύτερη από την τωρινή. Όταν ένα παιδί βλέπει τους γονείς του να συμπεριφέρονται ως τυπικοί Νέο-Ελληνάρες και να μην σέβονται κανέναν ούτε καν τα ίδια (πχ όταν καπνίζουν σαν φουγάρα μπροστά τους, όταν δεν τα έχουν σε καθισματάκι αυτοκινήτου αλλά χύμα να αλωνίζουν θέτοντας τα σε άμεσο κίνδυνο κτλ), είναι καταδικασμένο να μιμηθεί την ίδια συμπεριφορά. Ο μόνος τρόπος να διαφοροποιηθεί από αυτήν την συμπεριφορά είναι να αποκτήσει καλύτερη παιδεία (καλό ε;). Μπορεί σε τρεις – τέσσερις γενιές να δούμε κάποια αλλαγή, αλλά όχι σπουδαία πράγματα.
- Οι συγκρίσεις που γίνονται μεταξύ του Ελλαδιστάν και άλλων δυτικών κρατών (Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Βέλγιο, ΗΠΑ κτλ), σχετικά με μοντέλα διοίκησης, είναι εντελώς άτοπες. Δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα (πχ πορτοκάλια με μπριζόλες), θα πρέπει να γίνονται συγκρίσεις που να έχουν ίδια βάση. Πιο λογικό είναι να συγκρίνεις το Ελλαδιστάν με την Τσεχία, την Ουκρανία, τη Βουλγαρία, την Σερβία και άλλες παρόμοιες χώρες. Εκεί υπάρχει κοινή βάση στα συστήματα, είναι από ανύπαρκτα ως υποτυπώδη.
Κάπου διάβασα (δυστυχώς δεν θυμάμαι που για να βάλω αναφορά) σχετικά με την καινούργια γενιά μεταναστών και την διαφορά τους με τις παλαιότερες γενιές. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι οι παλιές γενιές διέπονταν από έναν καλών νοούμενο πατριωτισμό (όχι εθνικισμό) και πρόσβλεπαν σε έναν επαναπατρισμό με νοσταλγία. Η καινούργιοι μετανάστες πλέον ρίχνουν μαύρη πέτρα. Δεν επιθυμούν να έχουν κανένα δεσμό με την χώρα αυτή και μάλιστα προσπαθούν να ξεκόψουν τελείως. Δεν λένε με περηφάνια (όπως οι παλιοί) ότι είναι Έλληνες αντιθέτως θέλουν να αφομοιωθούν πλήρως στην κοινωνία όπου ζουν.
Πολύ θα ήθελα στην κατακλείδα του μηνύματος να έχω κάτι αισιόδοξο, κάτι θετικό να παραθέσω. Θα αρκεστώ σε μία πολύ συγκρατημένη αισιοδοξία.
Άλλες Γειτονιές.