Έπειτα από πολύ καιρό επανέρχομαι στο θέμα της ανατροφής των παιδιών. Όπως είχα πει και σε προηγούμενο post, υπάρχουν δύο σχολές, η baby-training και η attachment-parenting.
Εμείς, ψιλοτυχαία ομολογουμένως, εφαρμόσαμε την δεύτερη μέθοδο. Συναντήσαμε πολύ μεγάλη αντίδραση στην πρακτική της, καθώς οι γιαγιάδες μας έβλεπαν σαν να ήμασταν από άλλο πλανήτη. Τους φαίνονταν αδιανόητο να μην αφήσεις το παιδί να κλαίει μέχρι να του περάσει ή να παίζεις μαζί του όλο τον ελεύθερό σου χρόνο.
Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς κάνουμε. Όποτε κλαίει η μικρή τρέχουμε να την αγκαλιάσουμε και να την καθησυχάσουμε. Παρατηρήσαμε ότι από την στιγμή που εφαρμόσαμε αυτήν την πρακτική, η μικρούλα έχει ηρεμήσει αρκετά και φαίνεται να είναι πιο χαρούμενη.
Επίσης, παρατηρήσαμε ότι ανταποκρίνεται πολύ θετικά στα ‘όχι’ μας. Δηλαδή, άμα της πούμε ‘όχι’ για κάτι, όχι μόνο το ακούει αλλά και το θυμάται. Για παράδειγμα, της έχουμε πει ‘όχι’ στο να παίζει με κάποια γυάλινα διακοσμητικά που έχουμε στο σαλόνι, για την δική της ασφάλεια περισσότερο. Οπότε λοιπόν, όποτε περνάει από το τραπεζάκι που βρίσκονται όχι μόνο δεν τα αγγίζει αλλά κουνάει και το δάχτυλό της κάνοντας τη χειρονομία του ‘όχι’.
Αυτήν την ανταπόκριση την εισπράττουμε επειδή ακριβώς δεν της λέμε πολλά όχι. Έτσι όταν τελικά της απαγορεύουμε κάτι καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα για να ακούσει ‘όχι’ και σταματάει.
Έχω παρατηρήσει επανειλημμένα ότι το cryout το εφαρμόζουν ζευγάρια που δεν θέλουν να χάσουν την βολή τους. Δεν θέλουν δηλαδή να τρέχουν κάθε τρεις και λίγο να καθησυχάσουν το μωρό τους, σταματώντας ό,τι κάνουν εκείνη τη στιγμή Δηλαδή, να σταματήσουν να βλέπουν τηλεόραση, να διακόψουν την περιήγησή τους στο ίντερνετ κτλ. Για εκείνους η ‘βολή’ τους είναι πιο σημαντική από τις ανάγκες του παιδιού τους. Η εξιλέωση βέβαια έρχεται με το να κατηγορούν όσους δεν ακολουθούν αυτή τη μέθοδο ότι κακομαθαίνουν το παιδί τους.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι εάν είναι να κακομάθω το παιδί μου από πολύ αγάπη, τότε ας είναι. Για να δανειστώ μία φράση της παιδιάτρου μας “Ποτέ δεν χάνεις εάν κάνεις συχνά κατάθεση στον κουμπαρά που λέγεται αγάπη”.
Για να διευκρινίσω, όλα τα παραπάνω τα υποστηρίζω για τον πρώτο χρόνο. Από εκεί και πέρα πρέπει να βάζεις λίγο νερό στο κρασί σου, για να μπορέσει το παιδί να καταλάβει που είναι τα επιτρεπτά όρια συμπεριφοράς. Αλλά για αυτό θα επανέλθω με νέο post.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=482574dd-2c3d-4a3f-a893-99adc557ebfe)