Επιτέλους βρήκα χρόνο για να γράψω σχετικά με την γέννηση του δεύτερου παιδιού μου. Δεν ήταν και τόσο εύκολο, ειδικά τις τελευταίες μέρες να βρω χρόνο, αλλά κυρίως καθαρό μυαλό για να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου και να τις καταγράψω. Θα αρχίσω λοιπόν από την αρχή.
Η δεύτερη εγκυμοσύνη μας, ήρθε κάπου γύρω στον ένα χρόνο μετά από το τέλος της προηγούμενης Για πολλούς, αυτό φαντάζει πολύ νωρίς. Εμείς όμως είχαμε συμφωνήσει ότι το δεύτερο παιδί καλό θα ήταν να είναι κοντά στην ηλικία του πρώτου ή αλλιώς αρκετά μακριά. Έχουμε τη πεποίθηση ότι εάν δυο αδέρφια είναι κοντά σε ηλικία θα μεγαλώσουν σχεδόν μαζί και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να κάνουν και καλή παρέα (ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το δεύτερο βέβαια). Από την άλλη εάν η διαφορά ηλικίας δεν είναι ούτε μικρή (1-2 χρόνια), ούτε και μεγάλη (5+) τότε υπάρχει πολύ σοβαρό ενδεχόμενο, σύμφωνα με την βιβλιογραφία αλλά και από εξιστορήσεις φίλων, να αναπτυχθεί έντονη ζήλια στο πρώτο παιδί. Βέβαια, όλα είναι θέμα χαρακτήρα του παιδιού και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος.
Εν πάση περιπτώσει, οι πρώτοι μήνες της εγκυμοσύνης κυλούσαν πολύ ήσυχα. Πολλές φορές πιάναμε τους εαυτούς μας να έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε σε ενδιαφέρουσα, κυρίως όταν μας συνέπαιρνε το παιχνίδι με την μικρή. Αυτό βέβαια επρόκειτο να αλλάξει δραστικά!
Κλείνοντας το πρώτο τρίμηνο της κυήσεως κανονίσαμε να κάνουμε την εξέταση του Α’ επιπέδου ή αλλιώς την αυχενική διαφάνεια. Για όσους δεν γνωρίζουν, η εξέταση της αυχενικής διαφάνειας είναι μία υπερηχογραφική μέτρηση του πάχους του υγρού στον αυχένα του εμβρύου, από την οποία εξάγεται η πιθανότητα το παιδί να έχει σύνδρομο Down. To αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, το παιδί ήταν πάρα πολύ καλά.
Φτάνουμε λοιπόν και στη εξέταση του Β’ επιπέδου. Όλα καλά με το μωρό, ΑΛΛΑ διαγνώστηκε προδρομικός πλακούντας και μάλιστα επιχείλιος. Με λίγα λόγια, ο πλακούντας βρισκόταν στο μπροστά μέρος της μήτρας και κοντά στην έξοδο του τραχήλου. Μας έπεσε κεραμίδα στο κεφάλι. Φύγαμε από τον γιατρό μουδιασμένοι και σχεδόν απελπισμένοι, καθώς αυτός είχε φροντίσει να μας αγχώσει όσο δεν γίνεται με νύξεις για πρόωρο τοκετό κτλ.
Διαβάσαμε και διαβάσαμε και μετά διαβάσαμε λίγο ακόμα, για την περίπτωσή μας. Όσο διαβάζαμε, τόσο απελπιζόμασταν καθώς υπήρχαν ένα σωρό επιπλοκές που με την σειρά τους προκαλούσαν άλλες τόσες. Συγκεκριμένα, εμένα με άγχωνε πολύ το γεγονός ότι σε περιπτώσεις που ο πλακούντας βρίσκεται πάνω στην προηγούμενη καισαρική τομή, αύξανε τις πιθανότητες να υπάρξει διείσδυση στο τοίχωμα της μήτρας, που μπορούσε να οδηγήσει μέχρι και σε υστερεκτομή! Μετά δώσαμε κουράγιο στον ευατό μας καθώς θεωρήσαμε ότι όλες αυτές οι περιπτώσεις που διαβάσαμε δημοσιεύτηκαν γιατί ήταν άσχημες περιπτώσεις και ότι οι καλές περιπτώσεις, που θα μπορούσαν να υπερέχουν σημαντικά, ποτέ δεν δημοσιεύονται, καθώς δεν υπάρχει λόγος να γίνει αυτό από τη στιγμή που πήγαν όλα καλά.
Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε κατά το “βλέποντας και κάνοντας” και με πολύ ξεκούραση από την πλευρά της μαμάς να μην το σκεφτόμαστε άλλο.
Πέρασαν οι εβδομάδες και έφτασε ο καιρός για να κάνουμε την καμπύλη σακχάρου. Είναι μία αιματολογική εξέταση που γίνεται στη μητέρα για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει διαβήτης κυήσεως. Δυστυχώς, τα αποτελέσματα ήταν θετικά, αν και οριακά. Δεύτερη κεραμίδα σε αυτήν την εγκυμοσύνη!
Τι σημαίνει αυτό για την μαμά και το μωρό;
Η μαμά αν δεν το προσέξει μπορεί να της μείνει και μετά την εγκυμοσύνη ο διαβήτης, που συνήθως διαρκεί μία ζωή.
Για το μωρό σημαίνει πως τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα έχουν ως αποτέλεσμα την μη φυσιολογική αύξηση του βάρους του και ταυτόχρονη αύξηση του αμνιακού υγρού Ένα μωρό λοιπόν που έχει μεγάλο βάρος δεν μπορεί να το αντέξει η μήτρα και οδηγούμαστε σε πρόωρο τοκετό. Πέραν αυτού υπάρχει και ο κίνδυνος το νεογνό να υποστεί υπογλυκαιμικό σοκ μετά τον τοκετό, καθώς θα έχει στο αίμα του αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης που μπορούν να επιφέρουν μέχρι και ανακοπή καρδιάς!
Ωραίο, έ;
Πως το αντιμετωπίζουμε τώρα αυτό; Επίσκεψη σε ενδοκρινολόγο, που μας σύστησε ο γυναικολόγος, για να μας πει τι θα πρέπει να γίνει. Η σύστασή του ήταν μία ειδική δίαιτα με την οποία μπορεί να ρυθμιστεί το σάκχαρο με φυσιολογικό τρόπο. Εάν η δίαιτα αποτύχει να το ρυθμίσει, θα πρέπει να μπούμε στην διαδικασία ενέσεων ινσουλίνης.
Εδώ θα πρέπει να αποδώσω τα εύσημα στην μαμά, καθώς ήταν «στρατιώτης», όσον αφορά τις συστάσεις των γιατρών. Οι γιατροί συνήθως λένε πέντε πράγματα για να κάνουν οι ασθενείς τα τρία. Η μαμά μας όμως έκανε επτά! Χάρη στον υπερβολικό ζήλο της και στην αυστηρή προσήλωσή της στην δίαιτα τα επίπεδα σακχάρου ρυθμίστηκαν πλήρως! Πρέπει να είναι από τις ελάχιστες γυναίκες που στην εγκυμοσύνη της έχασε βάρος, αντί να πάρει! Βέβαια, ο μύθος ότι στην εγκυμοσύνη θα πρέπει να τρως σαν ελέφαντας για να πάρει βάρος το μωρό, αποδείχθηκε εντελώς ανυπόστατος. Μπράβο ΜΑΜΑ!
Επιτέλους όμως κάτι ενθαρρυντικό διαπιστώθηκε σε μία από τις μετέπειτα επισκέψεις μας στον γιατρό, ο πλακούντας ανέβηκε! Για την ακρίβεια η διαστολή της μήτρας τον παρέσυρε και πλέον δεν θεωρείτο επιχείλιος, αλλά παραχείλιος. Επιβεβαιώσαμε ότι ήταν αγοράκι, όχι πως μας ένοιαζε, πλέων αυτό που μας ένοιαζε ήταν να πάνε όλα καλά και να έχουμε ένα υγιές μωρό στο σπίτι. Όλα … καλύτερα λοιπόν.
Είμαστε στην 35 εβδομάδα και ο γιατρός μας ήταν πολύ αγχωμένος με το σάκχαρο, παρότι φαίνονταν ότι ήταν ρυθμισμένο. Εκ των υστέρων μας αποκάλυψε ότι του έχουν τύχει διάφορα και γι’ αυτό ήταν τόσο σχολαστικός. Μας συστήνει να κάνουμε ενέσεις κορτιζόνης για να διασφαλίσουμε ότι οι πνεύμονες του μωρού θα είναι ώριμοι εάν μας τύχει τίποτα πρόωρο
Δεν μας άρεσε αυτό, γιατί γενικά δεν τα θέλουμε τα πολλά φάρμακα και πόσο μάλλον τα ενέσιμα. Θορυβηθήκαμε τόσο πολύ που, αν και σε προχωρημένο στάδιο, αποφασίσαμε να πάρουμε και δεύτερη γνώμη. Η δεύτερη γνώμη όμως ήταν εντελώς διαφορετική από την πρώτη, όσον αφορά την χορήγηση ινσουλίνης πέραν της 35ης εβδομάδας.
Αφού προβληματιστήκαμε αρκετά με το αν ήταν σκόπιμο να αλλάξουμε γιατρό και μάλιστα σε αυτό το στάδιο, αποφασίσαμε και κυρίως η μαμά να διατηρήσουμε την συνεργασία μας με τον παλιό γιατρό. Στο κάτω κάτω εκείνος είχε κάνει και την πρώτη καισαρική, οπότε θεωρητικά είχε καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη γνώση της κατάστασης.
Η απόφαση αυτή τελικά αποδείχθηκε σωστή, καθώς στις 24 Σεπτεμβρίου του 2009 γεννησαμε τον μπεμπούλη μας! Επιτέλους! Αυτή η εγκυμοσύνη τελείωσε με τον καλύτερο τρόπο, αν και η διαδικασία της καισαρικής αποδείχθηκε, όπως φοβόμασταν, αρκετά περίπλοκη.
Τέλος καλό, όλα καλά! Συγχαρητήρια ΜΑΜΑ!!!
