Blogging for nothing

Σήμερα το πρωί πήρα την μικρή και την πήγα στην παρέλαση του δήμου μας. Της το είχα τάξει μέρες τώρα και παρά το συναχάκι της την πήρα και πήγαμε στο δημαρχείο. Πήραμε και τις σημαίες μας! Ξέρετε, αυτές τις πλαστικές με τον κίτρινο σταυρό από πάνω.

Ο δήμος μας είναι μικρός, αλλά υπήρχε πολύς κόσμος. Χώθηκα και ‘γω με το καροτσάκι στον κόσμο, και βρήκα και θέση μπροστά μπροστά για να βλέπει η μικρή και περιμέναμε να αρχίσει η παρέλαση. Στην πρώτη θέση η μπάντα των προσκόπων έδινε τον ρυθμό. μετά ακολουθούσαν κάποιοι πολιτιστικοί σύλλογοι με παραδοσιακές φορεσιές. Έπειτα άρχιζαν τα σχολεία με πρώτο το νηπιαγωγείο.

Χειροκροτήσαμε και εμείς τις προσπάθειές τους και μετά φύγαμε. Στον δρόμο του γυρισμού σκεφτόμουν το κατά πόσο είναι αναγκαίο να γίνονται παρελάσεις. Συγκεκριμένα, ποιος είναι ο λόγος που θα πρέπει να γίνονται μαθητικές παρελάσεις;

Οι παρελάσεις γίνονται συνήθως για την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος μίας χώρας, ώστε να παρέχει μία αίσθηση σιγουριάς στους πολίτες της ότι έχει ισχυρή άμυνα ή/και επίθεση. Οι μαθητές που κολλάνε;

Δεν θα ήταν καλύτερο, αυτές οι μέρες των παρελάσεων να ήταν αφιερωμένες σε κάτι πιο δημιουργικό και ουσιαστικό; Αντί να βάζουμε τα παιδιά να παρελάσουν, δεν θα ήταν καλύτερο να τα μάθουμε τι συνέβη τότε; Για ποιόν λόγο γιορτάζουμε αυτήν την μέρα; Να γίνει κάποια προβολή εκπαιδευτικής ταινίας, να γίνουν θεατρικά, να καλέσουν κάποιον επιζών (όσο υπάρχουν ακόμα τέτοιοι) να τους εξιστορήσει τα γεγονότα αυτής της εποχής;

Εκεί που κατέληξα τελικά ήταν ότι το μόνο χειροκρότημα που πραγματικά άξιζε στην παρέλαση, ήταν εκείνο προς τους ήρωες πολέμου. Αυτούς τους 7 άνδρες που παρέλασαν κρατώντας περήφανα με το ένα χέρι το μπαστούνι και με το άλλο την σημαία, και στο στήθος τα μετάλλια να κουδουνίζουν. Τους οφείλουμε πολύ περισσότερα από ένα χειροκρότημα, αλλά στην παρούσα φάση κάτι είναι και αυτό.