Archive for November, 2009
Είμαι ρατσιστής!
Τελευταία έχει καταλαγιάσει ο ντόρος που έχει γίνει για τον (αντι)καπνιστικό νόμο. Το αντί είναι σε παρένθεση, γιατί θεωρώ ότι με τα παράθυρα που αφήνει τελικά θα βρεθούμε σε ένα καθεστώς, όπου όλα πλέον τα μαγαζιά θα είναι καπνιστών. Έτσι εάν κάποιος θέλει να βγει για ένα καφέ ή ένα ποτό τελικά θα καταλήξει να καπνίζει και εκείνος. Έτσι, αντί να μειωθεί το ποσοστό εκείνων που καπνίζουν μάλλον θα αυξηθεί.
Οι καπνιστές ωρύονταν! Έχουμε το δικαίωμα να διαχειριστούμε την αυτοκαταστροφή μας, όπως νομίζουμε, φωνάζουν. Έχουμε το συνταγματικό δικαίωμα να εκφραζόμαστε όπως επιθυμούμε, διατείνονται. Ο νόμος είναι ρατσιστικός, ισχυρίζονται. Αυτά είναι ένα μικρό δείγμα από τα επιχειρήματά που χρησιμοποιούν για να μπορούν να καπνίζουν όπου θέλουν.
Δεν λείπουν οι χαρακτηρισμοί εκατέρωθεν. Οι καπνιστές λένε αποστειρωμένους τους μη καπνιστές, για να λάβουν το βρομιάρηδες ως απάντηση και πολλά άλλα τέτοια ωραία.
Μπροστά σε όλα αυτά εγώ λέω πως ναι είμαι ρατσιστής. Είμαι ρατσιστής, που θέλω να μπορώ να βγω με την οικογένειά μου και να πάω σε ένα εστιατόριο και να γυρίζουμε σπίτι χωρίς να βρομάμε όλοι σαν τασάκια. Είμαι ρατσιστής, γιατί δεν θέλω ο διπλανός να κρατάει το τσιγάρο του και να φυσάει τον καπνό του πάνω στα παιδιά μου. Είμαι ρατσιστής, που φεύγοντας από ένα bar, club κτλ δεν θέλω να αισθάνομαι τον λαιμό μου τραχύ σαν γυαλόχαρτο από την τσιγαρίλα.
Για να σοβαρευτούμε και να μην αρχίσουμε πάλι αυτή την πιπίλα περί ρατσισμού είτε από την μία είτε από την άλλη πλευρά θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι θα πρέπει να υπάρχει αλληλοσεβασμός. Σέβομαι το δικαίωμα του καπνιστή να κάνει το τσιγάρο του με την ησυχία του, απολαμβάνοντας τον καφέ ή το ποτό του. Δεν είμαι παράλογος. Καταλαβαίνω την απόλαυση που νοιώθει εκείνη τη στιγμή. Αλλά και εκείνος θα πρέπει να σεβαστεί, όχι εμένα, αλλά τα παιδιά μου που είναι στον ίδιο χώρο και που δεν φταίνε σε τίποτα να καπνίζουν το μισό τσιγάρο του.
Δεν είμαι αντικαπνιστής, είμαι μη καπνιστής. Δεν μισώ το τσιγάρο, απλώς δεν το καπνίζω. Δεν απεχθάνομαι το καπνιστή, αρκεί να με σέβεται και εκείνος. Πως θα με σεβαστεί; Κρατώντας το τσιγάρο του μπροστά του και όχι μπροστά μου. Φυσώντας τον καπνό μακριά από εμένα και όχι μέσα στο πρόσωπό μου. Καπνίζοντας 3-4 τσιγάρα όταν είναι μαζί μου, όχι 2 πακέτα. Για να μην μακρηγορώ δείχνοντάς μου ότι σέβεται εμένα που δεν καπνίζω, όχι με το να μην καπνίζει, αλλά με το να είναι πιο διακριτικός.
Σε όσους κατηγορούν για ρατσισμό έχω να πω ότι κατά την ίδια έννοια είναι ρατσιστές όσοι καταφέρονται εναντίων των θιασωτών του φασισμού, όπως οι χρυσαυγίτες. Γιατί με τον ίδιο τρόπο, τους καταχερίζουν όποτε οι τελευταίοι εκφέρουν την γνώμη τους.
Όσο για το επιχείρημα ότι και τα αυτοκίνητα είναι βλαβερά για την υγεία μας, με τους ρύπους που εκπέμπουν και γιατί δεν τα απαγορεύουν, έχω να απαντήσω τα εξής. Τα αυτοκίνητα υπόκεινταί σε αυστηρούς αντιρρυπαντικούς ελέγχους, όπως για παράδειγμα την έκδοση κάρτας καυσαερίων. Για ρυπογόνα οχήματα τα τέλη είναι πιο ακριβά. Σχεδόν τα μισά οχήματα απαγορεύεται να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας, τις καθημερινές. Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να απαντήσω λογικά σε ένα λαϊκίστικο επιχείρημα, αλλά δεν μπορώ να ακούω και ανοησίες.
Εν κατακλείδι λοιπόν, θα πρέπει να υπάρχει το αυτονόητο, σεβασμός προς τον συμπολίτη. Αν δεν υπάρχει, τότε μάλλον είμαι και εγώ ρατσιστής!
Αχ αυτές οι γυναίκες!
Την φράση αυτή την έχουμε πει πολλές φορές εμείς οι άνδρες, για πολλά και διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αναφωνώ για κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο, το Dress Code!.
Στην δουλεία, δυστυχώς έχουμε κώδικα ντυσίματος. Λέω δυστυχώς, γιατί δεν είναι ό,τι καλύτερο να κάθεσαι με τις ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή με την γραβάτα να σε πνίγει, τα παπούτσια να σου τη δίνουν και το πουκάμισο να μην θέλει με τίποτα να μπει στο πίσω μέρος του παντελονιού. Όταν μάλιστα δεν έχεις καμία επαφή με πελάτες, αυτός ο κώδικας είναι ανούσιος!
Που κολλάνε ρε φίλε οι γυναίκες θα πείτε. Κολλάνε και παρακολλάνε! Αυτές ήταν η αιτία να εφαρμοσθεί ο κώδικας ντυσίματος. Με τα σούπερ μίνι, τα “καυτά” ντεκολτέ και τις σαγιονάρες τους, έφτασαν τη διοίκηση στο αμήν και είπαν ως εδώ!
Εντάξει, λέω εγώ, όλα καλά. Όντως θα πρέπει να υπάρχει ένας μεγαλύτερος επαγγελματισμός στο ντύσιμο ορισμένων συναδέλφων, αλλά το να εφαρμόζεις αυστηρό κώδικα σε όλα τα τμήματα, ως μέρος μιας ιδιάζουσας εταιρικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης, είναι λίγο … βλακεία. Τα καημένα τα παιδιά του support, ανοίγουν PC και στο ένα χέρι έχουν το κατσαβίδι και στο άλλο την γραβάτα. Έλεος δηλαδή!
Από την άλλη οι γυναίκες συνάδελφοι έχουν περισσότερες επιλογές για semi-casual ντύσιμο και πάνω απ’ όλα δεν έχουν να φορέσουν αυτήν την καταραμένη γραβάτα. Εμείς και μαύρο τζιν να φορέσουμε για παντελόνι και πάλι θα πρέπει να φορέσουμε πουκάμισο και γραβάτα. Εκείνες μπορούν να έρθουν με ένα μαύρο τζιν (όχι πολύ casual βέβαια), ένα μπλουζάκι και ανοιχτά παπούτσια χωρίς πρόβλημα.
Οπότε, το μέτρο αυτό εφαρμόστηκε για να συνετίσει τις γυναίκες και τελικά ταλαιπωρεί τους άντρες! Γι’ αυτό λέω και εγώ “Αχ αυτές οι γυναίκες”!
Οι Φαρες των ΜΜΜ
Μέσα Μαζική Μεταφοράς. Όσοι τα χρησιμοποιούν τόσο συχνά όσο εγώ, σίγουρα θα μπορούν να εντοπίσουν τις διάφορες φάρες (συν)επιβατών. Σχεδόν καθημερινά συναντώ τις περισσότερες από τις παρακάτω περιπτώσεις:
- Στέκεται μπροστά από την πόρτα πριν αυτή ανοίξει, αλλά ακριβώς στο κέντρο της. Εκεί δηλαδή που θα ενοχλήσει όλους όσους βγαίνουν από το βαγόνι.
- Το ίδιο με τον προηγούμενο, μόνο που έχει πιο επιθετική τακτική καθώς με το που ανοίγουν οι πόρτες μπαίνει μέσα σπρώχνοντας όποιον πάει να βγει.
- Με το που μπαίνει στο βαγόνι-όχημα τρέχει να πιάσει μια θέση. Άμα την πιάσει άλλος ξινίζει λες και ήπιε ένα λίτρο ξύδι άσπρο πάτο.
- Με το που μπαίνει στο βαγόνι-όχημα τρέχει να πιάσει την θέση που του/της αρέσει και καμία άλλη. Άμα την πιάσει άλλος ξινίζει λες και ήπιε ένα λίτρο ξύδι άσπρο πάτο.
- Ανοίγει τα παράθυρα ενώ έξω έχει -3 βαθμούς και το βαγόνι είναι μισογεμάτο.
- Κάθεται στο κάθισμα και το πόδι του κάθεται στο απέναντι κάθισμα.
- Ακουμπάει με την πλάτη στης κολόνα και όλοι οι άλλοι γύρω του δεν έχουν από που να κρατηθούν.
- Μπαίνει στο βαγόνι και κάθεται μπροστά στο διάδρομο, εμποδίζοντας τους υπόλοιπους να προχωρήσουν πιο μέσα.
- Στέκεται λίγο πριν τις κυλιόμενες σκάλες, για να πατήσει ακριβώς μέσα στο σκαλί, λες και άμα πατήσει αλλού θα τον ρουφήξουν μέσα.
- Στέκεται στα αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες. Δεν προβληματίζεται που όλοι οι υπόλοιποι στέκονται δεξιά και ότι πίσω του έχει δημιουργήσει ουρά 15-20 ατόμων.
- Εκείνος που θα μπει στο βαγόνι και νομίζοντας πως μπαίνει σε μουσείο. Περπατάει όλο και πιο αργά χαζεύοντας γύρω γύρω. Άμα είσαι πίσω του, στο τέλος δεν προλαβαίνεις να κάτσεις, γιατί όλοι οι άλλοι που μπήκαν από την άλλη πόρτα έχουν ήδη κάτσει και κοιμηθεί.
- Εκείνος που στους σταθμούς μετεπιβίβασης περπατάει όχι αργά, αλλά ούτε και γρήγορα. Όχι στην μέση, αλλά ούτε και στην άκρη. Περπατάει εκεί ακριβώς που δεν μπορείς να περάσεις μπροστά του και τόσο αργά όσο χρειάζεται για να δεις τις πόρτες του τραίνου να κλείνουν μισό δευτερόλεπτο πριν φτάσεις στην αποβάθρα.
- Εκείνος που αρχίζει και τρέχει από τα 100 μέτρα, μόλις ακούσει το σήμα ότι κλείνουν οι πόρτες, λες και είναι ο Μπολτ και θα προλάβει να μπει στα επόμενα τρία δευτερόλεπτα που απομένουν.
- Εκείνος που ενώ κλείνουν οι πόρτες θα βάλει το χέρι ή την τσάντα ή το πόδι ή τον ώμο ή ό,τι χρειαστεί για να αναγκάσει τον οδηγό να ανοίξει τις πόρτες πάλι για να μπει.
Δεν μου έρχονται άλλοι στο νου έτσι πρόχειρα. Όποιος έχει και άλλες προτάσεις, ευπρόσδεκτες.
——-
ΥΓ: Για τις φάρες που συναντάς μέσα στα οχήματα θα αναφερθώ σε επόμενο post.
Θηλασμος, μυθοι και πραγματικοτητα Ι
Έχει γίνει πολύς λόγος τώρα τελευταία για τον μητρικό θηλασμό και το πως μπορείς να καταφέρεις να θηλάσεις αποκλειστικά το παιδί σου. Όντας άντρας δεν μπορώ να πω πως γνωρίζω από πρώτο χέρι όλα τα θέματα που συνδέονται με τον θηλασμό, αλλά λόγω καταστάσεως ενημερωθήκαμε πολύ και οι δύο για το θέμα αυτό. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν διάβασα τόσο όσο η γυναίκα μου, αλλά για κάθε τι που διάβαζε φρόντιζε να με ενημερώνει και να το συζητάμε. Έτσι στο τέλος έφτασα να γνωρίζω ένα σωρό πράγματα για το θηλασμό, ακόμα και ας μην μπορώ να θηλάσω.
Η αιτία όμως που με ώθησε να γράψω αυτό το άρθρο δεν είναι να μοιραστώ σκόρπιες γνώσεις περί θηλασμού, αλλά κάτι άλλο. Μετά λύπης μου διαπιστώνω συνεχώς την τάση σχεδόν όλων των παιδιάτρων να παραπληροφορούν την νέα μητέρα και με σχεδόν τρομοκρατικό τρόπο να την αναγκάζουν είτε να δώσει συμπλήρωμα ξένου γάλακτος είτε να σταματήσει τελείως να θηλάζει το παιδί της. Χρησιμοποιώ την λέξη παραπληροφόρηση, γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως δεν ξέρουν βασικά πράγματα για τον θηλασμό.
Επίσης, όταν αναφέρομαι σε τρομοκρατικό τρόπο, αναφέρομαι στο τρόπο με τον οποίο εκμεταλλεύονται μία γυναίκα στην πιο ευαίσθητη και ανασφαλή φάση της ζωής της, τρομοκρατώντας την ότι θα πάθει το ένα ή το άλλο κακό εάν δεν σταματήσει να θηλάζει ή να δώσει ξένο γάλα στο παιδί της.
Παραθέτω λοιπόν κάποια από τα πιο δημοφιλή “επιχειρήματα” που χρησιμοποιούν οι παιδίατροι για την διακοπή του θηλασμού ή την πρόσληψη ξένου γάλακτος από το παιδί.
- “Δεν έχεις αρκετό γάλα και το παιδί χάνει βάρος, θα πρέπει να πάρει συμπλήρωμα”
Το παιδί τις πρώτες μέρες της ζωής του ΠΑΝΤΑ χάνει βάρος! Αυτό συμβαίνει γιατί, πέρα από την αλλαγή περιβάλλοντος και τον επηρεασμό του από την επισκληρίδιο (που το κάνει πιο νωθρό) , το γάλα που έχει η μαμά τις πρώτες μέρες είναι δεν είναι τόσο λιπαρό όσο τις επόμενες μέρες. Το γάλα αυτό είναι γνωστό ως πρωτόγαλα και είναι ίσως το πιο σημαντικό συστατικό που πρέπει να λάβει το παιδί τις πρώτες μέρες της ζωής του. Είναι γεμάτο αντισώματα που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού του συστήματος και κατ’ επέκταση στην υγεία του.
Για να μην έχει προβλήματα το παιδί θα πρέπει να έχει φτάσει στο βάρος της γέννας τις πρώτες 15 μέρες περίπου. Όμως, εκεί είναι και το πρώτο πάτημα των παιδιάτρων. Εάν το παιδί υπολείπεται έστω και λίγο από τον στόχο, το πρώτο πράγμα που θα συστήσει ο παιδίατρος είναι να πάρει συμπλήρωμα. Κανείς τους όμως δεν θα πει στην μάνα ότι με ένα καλό θήλαστρο, το οποίο μπορείς να νοικιάσεις περίπου με 50€ το μήνα, μπορεί να βοηθήσει το παιδί της να πάρει πιο γρήγορα βάρος.
Πως γίνεται αυτό; Κατά τη διάρκεια του θηλασμού, στην αρχή το γάλα είναι πλούσιο σε λακτόζη και λιγότερο σε λιπαρά, προς το τέλος του θηλασμού “κατεβαίνει”, όπως λέγεται, το παχύ γάλα, το οποίο προσφέρει στο παιδί αρκετά λιπαρά και έτσι αυξάνει το βάρος του.
Αυτό που έχει να κάνει ή μαμά είναι να αντλήσει με το θήλαστρο το αρχικό γάλα, να το φυλάξει σε ένα μπουκαλάκι και να βάλει το παιδί να θηλάσει μετά την άντληση. Κατόπιν, του δίνει με το μπουκαλάκι το γάλα που είχε αντλήσει στην αρχή. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί δέχεται σίγουρα τα λιπαρά που χρειάζεται και η μητέρα δημιουργεί μία πλασματική ζήτηση, η οποία παρακινεί τον οργανισμό να παράξει επιπλέον γάλα.
—–
Επειδή βλέπω ότι είναι πολλά αυτά που πρέπει να γραφούν και για να μην κουράσω τους τυχόν αναγνώστες, θα αναρτήσω σε συνέχειες αυτό το θέμα.
Θα πρέπει να επισημάνω ότι δεν είμαι γιατρός ούτε σύμβουλος θηλασμού ούτε, βέβαια γυναίκα, για να γνωρίζω τα πάντα περί θηλασμού. Το συγκεκριμένο το αναρτώ περισσότερο γιατί δεν μπορεί η γυναίκα μου να το κάνει και επειδή έχω κουραστεί να ακούω βλακείες.
—–
Πηγές:
- The Breastfeeding Book
- The Baby Book
- Όλες οι Γυναίκες Μπορούν να Θηλάσουν, της Άννας Πατσούρου
- Εδικές Περιπτώσεις και Προβλήματα Θηλασμού, της Άννας Πατσούρου
Περι σαραντισματος
Dies Natalis by Lawrence OP, on Flickr
Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο βολικές είναι κάποιες παραδόσεις. Επειδή όμως η ελληνική παράδοση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την θρησκεία, κάποιες από αυτές έχουν πάρει τη μορφή τελετουργιών και έχουν χρεωθεί στην Εκκλησία.
Μία από αυτές τις παραδόσεις είναι αυτή του σαραντίσματος του μωρού. Με λίγα λόγια, αυτό που λέει η παράδοση είναι ότι το μωρό θα πρέπει να μένει μέσα στο σπίτι με την μητέρα του, χωρίς επισκέψεις από ανθρώπους εκτός οικογενείας, για σαράντα μέρες. Όταν περάσει αυτή η περίοδος, τότε πηγαίνουν το μωρό στην εκκλησία όπου ο ιερέας του διαβάζει μία ευχή. Το γιατί δεν το γνωρίζω, ούτε το τι θα γίνει εάν δεν το τηρήσεις, αλλά αποδεικνύεται πολύ σωστό έθιμο.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θεωρώ ότι αυτές οι μέρες ησυχίας και απομόνωσης της νέας μητέρας με το παιδί της, είναι απαραίτητες και για τους δύο. Πως θα μπορέσει να θηλάσει η μαμά άμα κάθε τρεις και λίγο έρχεται ο καθένας, πάντα με καλή πρόθεση βέβαια, για να ευχηθεί και να δει το παιδί; Άλλωστε, οι περισσότεροι από αυτούς τους επισκέπτες θα το κάνουν από υποχρέωση και όχι από πραγματικό ενδιαφέρον.
Για άλλους βέβαια, πιο κοινωνικούς, είναι αδιανόητο να κλειστούν στο σπίτι για 40 μέρες. Όπως βέβαια τους είναι αδιανόητο ότι θα θηλάσουν αποκλειστικά, γιατί επίσης τους είναι αδιανόητο να είναι με ένα μωρό στο στήθος τις μισές ώρες της ημέρας. Αδιανόητα πράγματα!
Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Το μωρό θέλει περίπου τόσες μέρες για να “φτιάξει” το πρόγραμμά του, από άποψη θηλασμού και ύπνου. Κάτι ήξερε λοιπόν ο θυμόσοφος λαός μας και αναφέρεται σε 40 μέρες “απομόνωσης”. Τα νούμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα έχουν οριστεί έπειτα από πολλούς αιώνες εμπειρίας και πρακτικής εφαρμογής.
Αν τώρα, η μαμά δεν προτίθεται να θηλάσει αποκλειστικά, για πολλούς και διαφόρους λόγους (στους οποίους θα επανέλθω με post), τότε ίσως να της πέφτει βαρύ αυτό το σαρανταήμερο. Για όσες όμως θα θηλάσουν αποκλειστικά να ξέρουν ότι και να ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν χρόνο για βόλτες ή επισκέψεις. Οπότε ανακοινώνουν ότι θα τηρήσουν το σαράντισμα και έχουν την ησυχία τους.