Την φράση αυτή την έχουμε πει πολλές φορές εμείς οι άνδρες, για πολλά και διαφορετικά πράγματα και καταστάσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αναφωνώ για κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο, το Dress Code!.
Στην δουλεία, δυστυχώς έχουμε κώδικα ντυσίματος. Λέω δυστυχώς, γιατί δεν είναι ό,τι καλύτερο να κάθεσαι με τις ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή με την γραβάτα να σε πνίγει, τα παπούτσια να σου τη δίνουν και το πουκάμισο να μην θέλει με τίποτα να μπει στο πίσω μέρος του παντελονιού. Όταν μάλιστα δεν έχεις καμία επαφή με πελάτες, αυτός ο κώδικας είναι ανούσιος!
Που κολλάνε ρε φίλε οι γυναίκες θα πείτε. Κολλάνε και παρακολλάνε! Αυτές ήταν η αιτία να εφαρμοσθεί ο κώδικας ντυσίματος. Με τα σούπερ μίνι, τα “καυτά” ντεκολτέ και τις σαγιονάρες τους, έφτασαν τη διοίκηση στο αμήν και είπαν ως εδώ!
Εντάξει, λέω εγώ, όλα καλά. Όντως θα πρέπει να υπάρχει ένας μεγαλύτερος επαγγελματισμός στο ντύσιμο ορισμένων συναδέλφων, αλλά το να εφαρμόζεις αυστηρό κώδικα σε όλα τα τμήματα, ως μέρος μιας ιδιάζουσας εταιρικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης, είναι λίγο … βλακεία. Τα καημένα τα παιδιά του support, ανοίγουν PC και στο ένα χέρι έχουν το κατσαβίδι και στο άλλο την γραβάτα. Έλεος δηλαδή!
Από την άλλη οι γυναίκες συνάδελφοι έχουν περισσότερες επιλογές για semi-casual ντύσιμο και πάνω απ’ όλα δεν έχουν να φορέσουν αυτήν την καταραμένη γραβάτα. Εμείς και μαύρο τζιν να φορέσουμε για παντελόνι και πάλι θα πρέπει να φορέσουμε πουκάμισο και γραβάτα. Εκείνες μπορούν να έρθουν με ένα μαύρο τζιν (όχι πολύ casual βέβαια), ένα μπλουζάκι και ανοιχτά παπούτσια χωρίς πρόβλημα.
Οπότε, το μέτρο αυτό εφαρμόστηκε για να συνετίσει τις γυναίκες και τελικά ταλαιπωρεί τους άντρες! Γι’ αυτό λέω και εγώ “Αχ αυτές οι γυναίκες”!
