Blogging for nothing

Τελευταία έχει καταλαγιάσει ο ντόρος που έχει γίνει για τον (αντι)καπνιστικό νόμο. Το αντί είναι σε παρένθεση, γιατί θεωρώ ότι με τα παράθυρα που αφήνει τελικά θα βρεθούμε σε ένα καθεστώς, όπου όλα πλέον τα μαγαζιά θα είναι καπνιστών. Έτσι εάν κάποιος θέλει να βγει για ένα καφέ ή ένα ποτό τελικά θα καταλήξει να καπνίζει και εκείνος. Έτσι, αντί να μειωθεί το ποσοστό εκείνων που καπνίζουν μάλλον θα αυξηθεί.

Οι καπνιστές ωρύονταν! Έχουμε το δικαίωμα να διαχειριστούμε την αυτοκαταστροφή μας, όπως νομίζουμε, φωνάζουν. Έχουμε το συνταγματικό δικαίωμα να εκφραζόμαστε όπως επιθυμούμε, διατείνονται. Ο νόμος είναι ρατσιστικός, ισχυρίζονται. Αυτά είναι ένα μικρό δείγμα από τα επιχειρήματά που χρησιμοποιούν για να μπορούν να καπνίζουν όπου θέλουν.

Δεν λείπουν οι χαρακτηρισμοί εκατέρωθεν. Οι καπνιστές λένε αποστειρωμένους τους μη καπνιστές, για να λάβουν το βρομιάρηδες ως απάντηση και πολλά άλλα τέτοια ωραία.

Μπροστά σε όλα αυτά εγώ λέω πως ναι είμαι ρατσιστής. Είμαι ρατσιστής, που θέλω να μπορώ να βγω με την οικογένειά μου και να πάω σε ένα εστιατόριο και να γυρίζουμε σπίτι χωρίς να βρομάμε όλοι σαν τασάκια. Είμαι ρατσιστής, γιατί δεν θέλω ο διπλανός να κρατάει το τσιγάρο του και να φυσάει τον καπνό του πάνω στα παιδιά μου. Είμαι ρατσιστής, που φεύγοντας από ένα bar, club κτλ δεν θέλω να αισθάνομαι τον λαιμό μου τραχύ σαν γυαλόχαρτο από την τσιγαρίλα.

Για να σοβαρευτούμε και να μην αρχίσουμε πάλι αυτή την πιπίλα περί ρατσισμού είτε από την μία είτε από την άλλη πλευρά θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι θα πρέπει να υπάρχει αλληλοσεβασμός. Σέβομαι το δικαίωμα του καπνιστή να κάνει το τσιγάρο του με την ησυχία του, απολαμβάνοντας τον καφέ ή το ποτό του. Δεν είμαι παράλογος. Καταλαβαίνω την απόλαυση που νοιώθει εκείνη τη στιγμή. Αλλά και εκείνος θα πρέπει να σεβαστεί, όχι εμένα, αλλά τα παιδιά μου που είναι στον ίδιο χώρο και που δεν φταίνε σε τίποτα να καπνίζουν το μισό τσιγάρο του.

Δεν είμαι αντικαπνιστής, είμαι μη καπνιστής. Δεν μισώ το τσιγάρο, απλώς δεν το καπνίζω. Δεν απεχθάνομαι το καπνιστή, αρκεί να με σέβεται και εκείνος. Πως θα με σεβαστεί; Κρατώντας το τσιγάρο του μπροστά του και όχι μπροστά μου. Φυσώντας τον καπνό μακριά από εμένα και όχι μέσα στο πρόσωπό μου. Καπνίζοντας 3-4 τσιγάρα όταν είναι μαζί μου, όχι 2 πακέτα. Για να μην μακρηγορώ δείχνοντάς μου ότι σέβεται εμένα που δεν καπνίζω, όχι με το να μην καπνίζει, αλλά με το να είναι πιο διακριτικός.

Σε όσους κατηγορούν για ρατσισμό έχω να πω ότι κατά την ίδια έννοια είναι ρατσιστές όσοι καταφέρονται εναντίων των θιασωτών του φασισμού, όπως οι χρυσαυγίτες. Γιατί με τον ίδιο τρόπο, τους καταχερίζουν όποτε οι τελευταίοι εκφέρουν την  γνώμη τους.

Όσο για το επιχείρημα ότι και τα αυτοκίνητα είναι βλαβερά για την υγεία μας, με τους ρύπους που εκπέμπουν και γιατί δεν τα απαγορεύουν, έχω να απαντήσω τα εξής. Τα αυτοκίνητα υπόκεινταί σε αυστηρούς αντιρρυπαντικούς  ελέγχους, όπως για παράδειγμα την έκδοση κάρτας καυσαερίων. Για ρυπογόνα οχήματα τα τέλη είναι πιο ακριβά. Σχεδόν τα μισά οχήματα απαγορεύεται να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας, τις καθημερινές. Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να απαντήσω λογικά σε ένα λαϊκίστικο επιχείρημα, αλλά δεν μπορώ να ακούω και ανοησίες.

Εν κατακλείδι λοιπόν, θα πρέπει να υπάρχει το αυτονόητο, σεβασμός προς τον συμπολίτη. Αν δεν υπάρχει, τότε μάλλον είμαι και εγώ ρατσιστής!