Περι σαραντισματος

Dies Natalis

Dies Natalis by Lawrence OP, on Flickr

Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο βολικές είναι κάποιες παραδόσεις. Επειδή όμως η ελληνική παράδοση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την θρησκεία, κάποιες από αυτές έχουν πάρει τη μορφή τελετουργιών και έχουν χρεωθεί στην Εκκλησία.

Μία από αυτές τις παραδόσεις είναι αυτή του σαραντίσματος του μωρού. Με λίγα λόγια, αυτό που λέει η παράδοση είναι ότι το μωρό θα πρέπει να μένει μέσα στο σπίτι με την μητέρα του, χωρίς επισκέψεις από ανθρώπους εκτός οικογενείας, για σαράντα μέρες. Όταν περάσει αυτή η περίοδος, τότε πηγαίνουν το μωρό στην εκκλησία όπου ο ιερέας του διαβάζει μία ευχή. Το γιατί δεν το γνωρίζω, ούτε το τι θα γίνει εάν δεν το τηρήσεις, αλλά αποδεικνύεται πολύ σωστό έθιμο.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θεωρώ ότι αυτές οι μέρες ησυχίας και απομόνωσης της νέας μητέρας με το παιδί της, είναι απαραίτητες και για τους δύο.  Πως θα μπορέσει να θηλάσει η μαμά άμα κάθε τρεις και λίγο έρχεται ο καθένας, πάντα με καλή πρόθεση βέβαια, για να ευχηθεί και να δει το παιδί;  Άλλωστε,  οι περισσότεροι από αυτούς τους επισκέπτες θα το κάνουν από υποχρέωση και όχι από πραγματικό ενδιαφέρον.

Για άλλους βέβαια, πιο κοινωνικούς, είναι αδιανόητο να κλειστούν στο σπίτι για 40 μέρες. Όπως βέβαια τους είναι αδιανόητο ότι θα θηλάσουν αποκλειστικά, γιατί επίσης τους είναι αδιανόητο να είναι με ένα μωρό στο στήθος τις μισές ώρες της ημέρας. Αδιανόητα πράγματα!

Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Το μωρό θέλει περίπου τόσες μέρες για να “φτιάξει” το πρόγραμμά του, από άποψη θηλασμού και ύπνου. Κάτι ήξερε λοιπόν ο θυμόσοφος λαός μας και αναφέρεται σε 40 μέρες “απομόνωσης”. Τα νούμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα έχουν οριστεί έπειτα από πολλούς αιώνες εμπειρίας και πρακτικής εφαρμογής.

Αν τώρα, η μαμά δεν προτίθεται να θηλάσει αποκλειστικά, για πολλούς και διαφόρους λόγους (στους οποίους θα επανέλθω με post), τότε ίσως να της πέφτει βαρύ αυτό το σαρανταήμερο. Για όσες όμως θα θηλάσουν αποκλειστικά να ξέρουν ότι και να ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν χρόνο για βόλτες ή επισκέψεις. Οπότε ανακοινώνουν ότι θα τηρήσουν το σαράντισμα και έχουν την ησυχία τους.

  • Mia mama

    Τυχαια επεσα σ΄αυτο το παλιο ποστ αλλα δεν θα χασω την ευκαιρια να πω την γνωμη μου . Συμφωνω με τον σαραντισμο , την αναγκη ξεκουρασης της μαμας και του βρέφους αλλα θα διαφωνησω στο οτι θηλασμος και εξοδος πριν τον σαραντισμο δεν πανε μαζι . Θηλασα 2 χρονια μεχρι που η κορη μου αποθηλασε φυσικά .
    Η πρωτη μας εξοδος ηταν με τη μικρη 5 ημερων , πηγαμε για λιγα ψωνια και μετα μια βολτα στο παρκο . Ειμασταν 2 ωρες εξω , δεν κοιμηθηκε λεπτο και θηλασε 3-4 φορες . Απο εκεινη τη μερα μεχρι σημερα βγαινουμε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (βρεξει χιονισει ) για να ψωνισουμε ή απλα να παμε μονο στην παιδική χαρα . Αν η μαμα εχει αντοχες (εγω γεννησα φυσιολογικα και αντεχα την αυπνια) για μενα ειναι το καλυτερο να βγαινει εξω με το μωρο της εστω και για λιγο . Η αλλαγη παραστάσεων , η κινηση , ο ηλιος , ο φρεσκος αερας , τουλαχιστον σε μενα και στο μωρο μου , εκαναν πολυ καλο !

    • http://blogging4nothing.info/ eriol78

      Καταρχήν ευχαριστώ για το σχόλιο, πάντα χαίρομαι όταν ανοίγει μία συζήτηση.

      Όσον αφορά το συγκεκριμένο post και γνωρίζοντας πολύ περισσότερα από όταν το έγραψα, θα συμφωνήσω μαζί σου. Για να σου πω την αλήθεια στο δεύτερο παιδί μας ήμασταν πολύ πιο χαλαροί γενικά. Τα τελευταία 2 χρόνια δεν χάνουμε μέρα που να μην κάνουμε την βόλτα μας όλοι μαζί το απόγευμα. Τα παιδιά δε, βγαίνουν και τα πρωινά.

      Εκείνη την περίοδο όμως ήμασταν τόσο πελαγωμένοι και ανενημέρωτοι (ειδικά σε θέματα θηλασμού) που το κάθε τι μας φαινόταν βουνό. Χαρακτηριστικά να σου αναφέρω ότι πλέον αναρωτιόμαστε και εμείς γιατί ήμασταν τόσο πελαγωμένοι τότε. Θες ότι ήμασταν φρεσκοπαντρεμένοι, θες ότι δεν είχαμε ιδέα ούτε για τις πιο μικρές δουλειές του σπιτιού (βελτιωθήκαμε όμως ;-) ), θες ότι δεν είχαμε διαβάσει κάποια σοβαρή βιβλιογραφία, μας είχαν πέσει όλα μαζί και προσπαθούσαμε να βρούμε την σειρά μας.

      Το σχόλιό σου όμως με έκανε να αναρωτηθώ, πόσες από τις απόψεις που είχα πριν 2 χρόνια έχω πλέον αναθεωρήσει. Πολύ αφυπνιστικό.