Blogging for nothing

Χθες το βράδυ, από τις 4:30, “διαπραγματευόμουν” με την μικρή τον … ύπνο της. Κάθε τρεις και λίγο άκουγα το γνωστό πλέον  “Μπαμπά, έλια εντώ!!!”. Τι να κάνω, σηκωνόμουν και πήγαινα στο δωμάτιο, καθόμουν στην καρέκλα δίπλα από την κούνια της, την έπαιρνα αγκαλιά, κοιμόταν και την έβαζα πάλι πίσω στην κούνια της. Αυτό πρέπει να έγινε 5-6 φορές. Την τελευταία φορά και αφού είχε περάσει σχεδόν μιάμιση ώρα από το πρώτο “πρόσταγμα”, της φτιάχνω ένα ζεστό γάλα και με περίσσια αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση της το δίνω. Το πίνει, την ξαπλώνω πάλι κοιμάται, φεύγω, πάω στην κρεβατοκάμαρα ξαπλώνω και πάνω που κοιμάμαι κάνα λεπτάκι, να σου πάλι το πρόσταγμα. Είμαι πολύ κουρασμένος και λέω άστη να δούμε που θα φτάσει. Μετά από 5-6 προσπάθειες βάζει τα κλάματα. Πάω λοιπόν στο δωμάτιο και της λέω ότι κάνει κρύο και δεν μπορώ να σηκώνομαι συνεχεία, ότι εκείνη είναι μέσα στο ζεστό της παπλωματάκι και ότι δεν θα φύγω αλλά θα είμαι στο απέναντι δωμάτιο. Ηρέμησε και γύρισα πίσω στο κραββατάκι μου που τώρα πια είχε κρυώσει.

Στις 6:00 πάλι ακούω μια φωνή από το υπερπέραν να με καλεί. Πολύ κουρασμένος για να ανταποκριθώ, ομολογώ και λίγο εκνευρισμένος, λέω να την αφήσω. Εφόσον της είχα δώσει να καταλάβει τι συνέβαινε, θεωρώ ότι έκανε πείσματα.  Στις 6:02 η γυναίκα μου, που κοιμόταν σχεδόν σε όλο το σκηνικό, την ακούει να φωνάζει και με επιδοκιμαστικό ύφος, αρχίζει να με ρωτάει, γιατί την αφήνω να κλαίει κτλ. Υπενθυμίζω έχουν περάσει 2′ μόνο. Τελικά, σηκώνεται εκείνη, παίρνει και τον μπέμπη αγκαλιά, και την κατεβάζει από την κούνια καταστρέφοντας με τη μία ό,τι προσπαθούσα να κάνω επί μιάμιση ώρα,  γιατί δεν μπορούσε να την ακούει.

Φοβερή συμπαράσταση να διαλύεις “διαπραγματεύσεις” μιάμισης ώρας γιατί το είδες διαφορετικά. Κάνε το τουλάχιστον πιο νωρίς να μην έχω τα πήγαινε και έλα, μπας και κοιμόμουν λίγο λιγάκι. Τέλος πάντων, το ταίρι μας το αγαπάμε και για τα ελαττώματά του. Θα κρατήσω βέβαια λίγα μούτρα για τους τύπους.

… είναι τα παιδιά. Θέλουν να είναι έξω, να τρέχουν, να παίζουν, να φωνάζουν, να πηδάνε, να σκαρφαλώνουν, να νοιώθουν τον αέρα να τους φυσά στο πρόσωπο, να ανακατεύουν το χώμα και γενικά να ανακαλύπτουν τον κόσμο.

Οι γονείς θα πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να εκφραστούν με αυτόν τον τρόπο όσο πιο συχνά μπορούν. Μόνο έτσι τα παιδιά θα είναι ευτυχισμένα, όταν οι γονείς καταλάβουν αυτές τις ανάγκες τους και τις ικανοποιούν. Δεν είναι πλασμένα να κάθονται στο σπίτι όλη μέρα να κοιτάνε τους τοίχους ή την τηλεόραση ή ό,τι άλλο. Θα πρέπει να έχουν την καθημερινή τους βόλτα, για να μπορέσουν να εξωτερικεύσουν την ενέργειά τους όπως πρέπει, ώστε να είναι ήρεμα, χωρίς γκρίνιες και ξεσπάσματα όταν πλέον γυρίζουν σπίτι.

Γι’ αυτό να έχετε πάντα ως προτεραιότητα την καθημερινή τους βόλτα στην παιδική χαρά, η οποία δεν θα πρέπει να έχει μικρότερη διάρκεια από μία ώρα.

Προσωπικά εμείς, βγάζουμε την μικρή κάθε μέρα, ανεξαιρέτως και πρωί και απόγευμα, τουλάχιστον για μιάμιση ώρα. Πολλές φορές δυστυχώς, διαπιστώνω ότι είμαστε μόνοι μας στην παιδική χαρά. Που είναι τα άλλα τα παιδιά; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Για να είμαι ειλικρινής, τις σπάνιες φορές που βλέπουμε παιδιά είναι από πομάκικες οικογένειες της περιοχής, τα οποία ούτως η άλλως είναι έξω όλη μέρα. Να σημειώσω δε ότι η μικρή έχει γίνει πλήρως αποδεκτή στις τάξεις αυτής της “συμμορίας” και παίζουν όλα μαζί έξοχα. Μάλιστα τα μεγαλύτερα (δημοτικό) την προσέχουν πολύ και την φωνάζουν συνεχώς γκιουζέλ, γεγονός που με κάνει να χαμογελάω με καμάρι.

Αλλά, για να επιστρέψω στο θέμα μας. Που είναι τα υπόλοιπα παιδιά; Ό,τι ώρα και να περάσω από την παιδική χαρά την βλέπω άδεια. Που συχνάζουν όλα τα υπόλοιπα παιδιά;

Έχω μια απάντηση, η οποία φυσικά αποτελεί προσωπική άποψη. Πιστεύω λοιπόν ότι τα υπόλοιπα παιδιά θα πρέπει να βρίσκονται σε κάποιο από τα παρακάτω μέρη:

- Μπροστά στην τηλεόραση.

- Μπροστά από την παιχνιδοκοσόλα.

- Στον παππού και την γιαγιά.

- Στον παιδότοπο.

- Στον παιδικό σταθμό (τα πρωινά τουλάχιστον)

- Στο σπίτι τους γκρινιάζοντας στους γονείς τους γιατί δεν τους βγάζουν έξω.

… και σε άλλα.

Σίγουρα δεν είναι όλα τα παραπάνω μέρη λάθος, αλλά κάποια από αυτά είναι. Μάλιστα θα προσέθετα ότι κάποια από αυτά είναι ΠΟΛΥ λάθος!

Εν τέλη θα συμβούλευα να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν άγρια άλογα, μπορείς να τα μαντρώσεις αν θες, με πείσμα και υπομονή, αλλά ευτυχισμένα είναι μόνο όταν τρέχουν ελεύθερα.

Έχω βαρεθεί όλους αυτούς που σε κατακρίνουν που κρατάς αγκαλιά το παιδί, που δεν το αφήνεις στημένο μπροστά στην τηλεόραση, που δεν το αφήνεις να φάει αλάτι πριν τα δύο του χρόνια και που γενικά θεωρούν ότι ό,τι κάνεις είναι λάθος.

Πιστέψτε με έχουμε ψάξει πάρα πολύ, με την γυναίκα μου, το θέμα ανατροφή. Έχουμε διαβάσει βιβλία, άρθρα, forums , blogs και γενικά ό,τι μπορούσαμε να βρούμε. Έχουμε κατασταλάξει στο τι και πως θα κάνουμε για τα παιδιά μας, όχι απαραίτητα με κριτήριο το τι μας βολεύει, αλλά πάντα με το τι είναι καλό για τα παιδιά.

Από τότε που γεννήθηκε η μικρή, που είναι τώρα μεγάλη αδερφή του μπέμπη, μέχρι και σήμερα ακούω πάντα το ίδιο πράγμα και μάλιστα με τον ίδιο συμπονετικό τόνο “Την/τον έχεις μάθει αγκαλιά ε;”. Μέχρι πρότινος απαντούσαμε με ένα αδιάφορο ναι. Η υπομονή όμως έχει και τα όριά της και τον τελευταίο καιρό γίνεται η εξής κουβέντα, όταν η ερώτηση γίνεται από άνθρωπο μεγάλης ηλικίας που έχει ο ίδιος παιδιά:

-Την έχεις μάθει αγκαλιά ε; (Με τόνο συμπάθειας)

-Ναι, εσύ δεν είχες αγκαλιά τα παιδιά σου!;! (Με έκπληκτο τόνο)

Οι απαντήσεις μπορεί να είναι δύο.

Πρώτη:

-Ναι … τα είχα … και … άστα μου βγάλαν την ψυχή. (Με απολογητικό τόνο)

-Εγώ γιατί να μην τα έχω αγκαλιά, ενώ εσύ τα είχες; Δεν είναι δίκαιο! (Με τόνο ψευτοχιούμορ σεσβάζωμετοβαμβακι)

Δεύτερη:

-Όχι βέβαια! Τα άφηνα να κλαίνε και τελικά σταμάταγαν. ( με τόνο 1000 καρδινάλιων)

-Τα καημένα! Πόσο θα τους έλειπε η μαμά/ο μπαμπάς τους! (με τόνο συμπάθειας)

Εν πάση περιπτώσει ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως νομίζει και δεν θα πρέπει να πέφτει λόγος σε κανέναν. Εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις του στυλ, “δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω!”.

Για μένα όμως υπάρχουν δύο ειδών γονείς. Αυτοί που θέλουν το καλό για το παιδί τους και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθούν και αυτοί που θέλουν ό,τι είναι βολικό γι’ αυτούς και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθεί το παιδί.