Έχω βαρεθεί όλους αυτούς που σε κατακρίνουν που κρατάς αγκαλιά το παιδί, που δεν το αφήνεις στημένο μπροστά στην τηλεόραση, που δεν το αφήνεις να φάει αλάτι πριν τα δύο του χρόνια και που γενικά θεωρούν ότι ό,τι κάνεις είναι λάθος.
Πιστέψτε με έχουμε ψάξει πάρα πολύ, με την γυναίκα μου, το θέμα ανατροφή. Έχουμε διαβάσει βιβλία, άρθρα, forums , blogs και γενικά ό,τι μπορούσαμε να βρούμε. Έχουμε κατασταλάξει στο τι και πως θα κάνουμε για τα παιδιά μας, όχι απαραίτητα με κριτήριο το τι μας βολεύει, αλλά πάντα με το τι είναι καλό για τα παιδιά.
Από τότε που γεννήθηκε η μικρή, που είναι τώρα μεγάλη αδερφή του μπέμπη, μέχρι και σήμερα ακούω πάντα το ίδιο πράγμα και μάλιστα με τον ίδιο συμπονετικό τόνο “Την/τον έχεις μάθει αγκαλιά ε;”. Μέχρι πρότινος απαντούσαμε με ένα αδιάφορο ναι. Η υπομονή όμως έχει και τα όριά της και τον τελευταίο καιρό γίνεται η εξής κουβέντα, όταν η ερώτηση γίνεται από άνθρωπο μεγάλης ηλικίας που έχει ο ίδιος παιδιά:
-Την έχεις μάθει αγκαλιά ε; (Με τόνο συμπάθειας)
-Ναι, εσύ δεν είχες αγκαλιά τα παιδιά σου!;! (Με έκπληκτο τόνο)
Οι απαντήσεις μπορεί να είναι δύο.
Πρώτη:
-Ναι … τα είχα … και … άστα μου βγάλαν την ψυχή. (Με απολογητικό τόνο)
-Εγώ γιατί να μην τα έχω αγκαλιά, ενώ εσύ τα είχες; Δεν είναι δίκαιο! (Με τόνο ψευτοχιούμορ σεσβάζωμετοβαμβακι)
Δεύτερη:
-Όχι βέβαια! Τα άφηνα να κλαίνε και τελικά σταμάταγαν. ( με τόνο 1000 καρδινάλιων)
-Τα καημένα! Πόσο θα τους έλειπε η μαμά/ο μπαμπάς τους! (με τόνο συμπάθειας)
Εν πάση περιπτώσει ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως νομίζει και δεν θα πρέπει να πέφτει λόγος σε κανέναν. Εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις του στυλ, “δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω!”.
Για μένα όμως υπάρχουν δύο ειδών γονείς. Αυτοί που θέλουν το καλό για το παιδί τους και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθούν και αυτοί που θέλουν ό,τι είναι βολικό γι’ αυτούς και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθεί το παιδί.