Blogging for nothing

… είναι τα παιδιά. Θέλουν να είναι έξω, να τρέχουν, να παίζουν, να φωνάζουν, να πηδάνε, να σκαρφαλώνουν, να νοιώθουν τον αέρα να τους φυσά στο πρόσωπο, να ανακατεύουν το χώμα και γενικά να ανακαλύπτουν τον κόσμο.

Οι γονείς θα πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να εκφραστούν με αυτόν τον τρόπο όσο πιο συχνά μπορούν. Μόνο έτσι τα παιδιά θα είναι ευτυχισμένα, όταν οι γονείς καταλάβουν αυτές τις ανάγκες τους και τις ικανοποιούν. Δεν είναι πλασμένα να κάθονται στο σπίτι όλη μέρα να κοιτάνε τους τοίχους ή την τηλεόραση ή ό,τι άλλο. Θα πρέπει να έχουν την καθημερινή τους βόλτα, για να μπορέσουν να εξωτερικεύσουν την ενέργειά τους όπως πρέπει, ώστε να είναι ήρεμα, χωρίς γκρίνιες και ξεσπάσματα όταν πλέον γυρίζουν σπίτι.

Γι’ αυτό να έχετε πάντα ως προτεραιότητα την καθημερινή τους βόλτα στην παιδική χαρά, η οποία δεν θα πρέπει να έχει μικρότερη διάρκεια από μία ώρα.

Προσωπικά εμείς, βγάζουμε την μικρή κάθε μέρα, ανεξαιρέτως και πρωί και απόγευμα, τουλάχιστον για μιάμιση ώρα. Πολλές φορές δυστυχώς, διαπιστώνω ότι είμαστε μόνοι μας στην παιδική χαρά. Που είναι τα άλλα τα παιδιά; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Για να είμαι ειλικρινής, τις σπάνιες φορές που βλέπουμε παιδιά είναι από πομάκικες οικογένειες της περιοχής, τα οποία ούτως η άλλως είναι έξω όλη μέρα. Να σημειώσω δε ότι η μικρή έχει γίνει πλήρως αποδεκτή στις τάξεις αυτής της “συμμορίας” και παίζουν όλα μαζί έξοχα. Μάλιστα τα μεγαλύτερα (δημοτικό) την προσέχουν πολύ και την φωνάζουν συνεχώς γκιουζέλ, γεγονός που με κάνει να χαμογελάω με καμάρι.

Αλλά, για να επιστρέψω στο θέμα μας. Που είναι τα υπόλοιπα παιδιά; Ό,τι ώρα και να περάσω από την παιδική χαρά την βλέπω άδεια. Που συχνάζουν όλα τα υπόλοιπα παιδιά;

Έχω μια απάντηση, η οποία φυσικά αποτελεί προσωπική άποψη. Πιστεύω λοιπόν ότι τα υπόλοιπα παιδιά θα πρέπει να βρίσκονται σε κάποιο από τα παρακάτω μέρη:

- Μπροστά στην τηλεόραση.

- Μπροστά από την παιχνιδοκοσόλα.

- Στον παππού και την γιαγιά.

- Στον παιδότοπο.

- Στον παιδικό σταθμό (τα πρωινά τουλάχιστον)

- Στο σπίτι τους γκρινιάζοντας στους γονείς τους γιατί δεν τους βγάζουν έξω.

… και σε άλλα.

Σίγουρα δεν είναι όλα τα παραπάνω μέρη λάθος, αλλά κάποια από αυτά είναι. Μάλιστα θα προσέθετα ότι κάποια από αυτά είναι ΠΟΛΥ λάθος!

Εν τέλη θα συμβούλευα να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν άγρια άλογα, μπορείς να τα μαντρώσεις αν θες, με πείσμα και υπομονή, αλλά ευτυχισμένα είναι μόνο όταν τρέχουν ελεύθερα.