… μικρός!

Είναι πάγια η τακτική που ακολουθώ, να μην αναφέρομαι σε ονόματα της οικογένειάς μου, όταν γράφω σε αυτό το blog. Οι λόγοι είναι λίγο πολύ ευνόητοι και ελπίζω σεβαστοί. Άλλωστε δεν νομίζω ότι έχουν και πολύ σημασία τα ονόματα, όταν αναφέρομαι κυρίως σε πράξεις και συμπεριφορές.

Έτσι λοιπόν δεν θα αποκαλύψω δημόσια το όνομα του μικρού, που το απέκτησε μόλις το Σάββατο και έκανε τον παππού του να τα πιει μέχρι τελικής πτώσεως. Θα πω όμως εν συντομία τι έγινε.

Στις 12:30 μμ ο μικρός βούτηξε στην κολυμπήθρα και ενώ έως τότε είχε επιδείξει χαρακτηριστική ψυχραιμία, μπήκε το λαδάκι στα μάτια από την πρώτη βουτιά και δεν ησύχασε ώσπου τον πήρε η μαμά στην αγκαλιά.

Έπειτα πήγαμε σε ένα χώρο με εκπληκτική θέα στο Μικρολίμανο και περάσαμε καταπληκτικά. Μερικοί το παράκαναν (βλέπε συνονόματο παππού), αλλά τουλάχιστον το χαρήκαμε όλοι. Το απόγευμα μας βρήκε όλους μαζί μία παρέα να τραγουδάμε το ρεπερτόριο του … ονόματος του νεοφώτιστου.

Υ.Γ.: Γενικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου θρήσκο άτομο, μάλλον το αντίθετο. Αλλά όσο αφορά τις τελετές που είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής παράδοσης (γάμοι, βαφτίσια, ανάσταση κτλ), τις αποδέχομαι ως τέτοιες. Έτσι λοιπόν μπορεί να μην με δείτε την Κυριακή το πρωί στην λειτουργία, αλλά την Μεγάλη Εβδομάδα θα είμαι εκεί.

Αυτό το post δημοσιεύεται με καθυστέρηση μερικών μηνών, λόγω της γνωστής πετριάς που έφαγα και με έκανε να απέχω τόσο καιρό. Τότε λοιπόν (πριν μερικούς μήνες όπως είπαμε) είχαμε πάει στο αγαπημένο μας χωρίο, να βρούμε τις αγαπημένες μας ξαδερφούλες, για ένα σαββατοκύριακο γεμάτο παιχνίδι και χαρά.

Με το που φτάνουμε λοιπόν στο σπίτι και πριν καλά καλά σταματήσει το αμάξι, να σου τα παιδιά έρχονται να μας υποδεχθούν! Ξετρελαμένα από την χαρά τους, παίρνουν την μικρή από το χέρι και αποφασίζουν να πάνε στην παιδική χαρά του χωριού. Πηγαίνω και εγώ μαζί τους να τις προσέχω, καθότι είναι όλες τους πολύ ζωηρές σουσουράδες. Στην παιδική χαρά βρίσκουμε και το μοναδικό ‘μόνιμο’ παιδί του χωριού, τον Θοδωρή. Έτσι λοιπόν η ομάδα πλέον αποτελείται από τέσσερα (!) κοριτσάκια και ένα αγοράκι.

Παίζουμε λοιπόν στην παιδική χαρά, ωραία και καλά, ώσπου ο Θοδωρής έχει την φαεινή ιδέα να πάνε να τους δείξει τα γουρουνάκια που έχει ο πατέρας του.

- Είναι μακριά αυτά Θοδωρή; Τον ρωτάω.

- Όχι! Όχι! Εδώ από πάνω είναι!

- Σε αφήνει ο μπαμπάς να πας εκεί; Τον ξαναρωτάω.

- Ναι, βέβαια!

- Δεν πας να τον ρωτήσεις άλλη μία φορά να είμαστε σίγουροι; Του προτείνω.

- Πάω!

Πήγε λοιπόν και το επιβεβαίωσε. Το επιβεβαίωσα και γω με την σειρά μου για να είμαστε σίγουροι και φύγαμε. Προχωράμε στον δρόμο και αφού αποφύγαμε 5-6 φανταστικά λιοντάρια και διώξαμε 1-2 δράκους, με τις μαγικές μας πέτρες, φτάσαμε.

Το χοιροστάσιο ήταν σε μια αρκετά απότομη πλαγιά στην κάτω πλευρά του δρόμου. Είχε ένα μικρό χωμάτινο μονοπατάκι με δύο ανισόπεδα σημεία. Βούτυρο στο ψωμί τους δηλαδή. Αρχίζουμε την κατάβαση λοιπόν και φτάνουμε ως την πόρτα του χοιροστασίου. Εκεί συνειδητοποιεί ο Θοδωρής, ότι αυτό που προσπαθούσε σε όλο το δρόμο να θυμηθεί ήταν … να μην ξεχάσει τα κλειδιά…

Νάμαστε λοιπόν μπροστά στο χοιροστάσιο στο οποίο δεν μπορούμε να μπούμε και συν της άλλης δεν μπορούμε να δούμε ούτε τα γουρουνάκια γιατί ήταν μέσα στα ‘σπιτάκια’ τους. Τέλος πάντων, λέω, τουλάχιστον κάναμε μία καλή βόλτα.

Άντε τώρα να ανέβουμε την πλαγιά. Με το πρώτο βήμα που κάνει η μεσαία (5 χρονών) ανιψιά, γλιστράει και πέφτει σε κάτι τσουκνίδες. Οι φωνές της πρέπει να έκαναν κεφάλια να γυρίσουν στην πλατεία της Σπάρτης. Αφού προσπάθησα να την ηρεμήσω, την παίρνω αγκαλιά, παίρνω αγκαλιά και την δικιά μου, που είχε τρομάξει από τις φωνές της πρώτης. Έτσι λοιπόν, έχοντας τα δύο παιδιά στην αγκαλιά, βάζω μπροστά επικεφαλής την μεγαλύτερη (7 χρονών) να βοηθήσει την μικρότερη (2 χρονών) και τον Θοδωρή (4 χρονών) και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε την πλαγιά. Έλεγα συνέχεια από μέσα μου πως αν γίνει κάτι και χρειαστεί και άλλο παιδί αγκαλιά, θα πρέπει να το βάλω στους ώμους μου και να δω μετά πως θα ανέβω εγώ!

Εν τέλη, ανεβήκαμε, αλώστε δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Πήγαμε σπίτι και βάλαμε αλοιφή στη μεσαία, η οποία (ούσα και βαφτιστήρα μου = αδυναμία) με έβαλε να της φυσάω τα χέρια, που είχε τσιμπηθεί, όλη την υπόλοιπη μέρα (κυριολεκτικά).

Τι έμαθα από αυτή την ιστορία; … Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα, απλώς ήταν μία από τις πιο απαιτητικές καταστάσεις που έχω περάσει με παιδιά και ήθελα να την μοιραστώ. Από τότε βέβαια έχουν προστεθεί και άλλες, αλλά αυτές τις αφήνω για αργότερα.

Όπως υποσχέθηκα σε προηγούμενο post, αρχίζω σιγά σιγά να κλείνω τα ανοιχτά μέτωπα.

Το θέμα ‘οικογενειακό αυτοκίνητο’ μας προβλημάτισε αρκετά, αφού έπρεπε να πληρεί μία σειρά από προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις ήταν οι εξής:

1) Να έχει μεγάλο χώρο αποσκευών, κατά προτίμηση πάνω από 450 lt.

2) Να είναι αρκετά φαρδύ ώστε να χωράει η μαμά ανάμεσα από τα δύο καθισματάκια.

3) Να μην είναι υπερβολικά ακριβό, δηλαδή άνω των € 20.000. Βέβαια και αυτό το ποσό δεν είναι μικρό, αλλά αφού το βλέπουμε σαν μία μακροπρόθεσμη επένδυση είναι ένα ποσό λογικό.

4) Να είναι οικονομικό στην κατανάλωσή του, δηλαδή όχι πάνω από 7 lt/100 km σε κύκλο εκτός πόλης. Μας ενδιέφερε περισσότερο ο εκτός πόλη κύκλος, αφού θα προορίζονταν κυρίως για τις εξορμήσεις μας.

5) Να μην είναι πάνω από 1600 κυβικά (κάτι που τελικά μας γλύτωσε πολλά από τα νέα τέλη). Για λόγους κατανάλωσης και κόστους τελών κυκλοφορίας.

6) Να έχει esp, πάνω από 4 αερόσακους και isofix (καθώς τα καθισματάκια των παιδιών είναι όλα isofix)

Όλα αυτά λοιπόν τα βρήκαμε στο Skoda Octavia 5, 1.4 TSI. Μάλιστα επειδή το πήραμε την περίοδο που άρχιζε η κρίση και η κυβέρνηση είχε δώσει κίνητρα για αγορά αυτοκινήτου, μας ήρθε αρκετά οικονομικά. Δηλαδή, λίγο πιο κάτω από € 20.000 και μάλιστα με extra το esp και δώρο το δερμάτινο σαλόνι, ο εργοστασιακός συναγερμός και οι αισθητήρες παρκαρίσματος (βαμμένοι στο χρώμα του αμαξώματος).

Πλέον έχουμε το αυτοκίνητο αυτό για περίπου ένα χρόνο τώρα και μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά ευχαριστημένος. Κάνουμε ταξίδια άνετοι καθώς ο 560 lt χώρος αποσκευών του χωράει … τα πάντα, με κύκλο 6-6,5 lt / 100 km, πηγαίνοντας με 120-130 km/hr άμα το πατήσω βέβαια η κατανάλωση αρχίζει και ανεβαίνει κατακόρυφα, λόγω tsi. Έχει πολύ καλή ενεργητική ασφάλεια και οι προσπεράσεις γίνονται πλέον αβίαστα. Γενικά είναι ένα πολύ καλό οικογενειακό αυτοκίνητο.

Τελείωσε λοιπόν αυτός ο κύκλος ένα χρόνο πριν, αλλά ενημερωθήκατε τώρα. Πολύ καλός χρόνος αντίδρασης δεν βρίσκετε;

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΑΜΑΞΙ

Σήμερα κάναμε το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού! Οι εντυπώσεις είναι πολύ καλές.
Η μικρή ξετρελαθηκε με τα παιχνίδια στην άμμο! Σαν γνήσιο θηλυκό δεν την ενθουσιάζει τόσο πολύ η θάλασσα, όσο η παραλία.
Ο μπέμπης ήταν σαν αφηνιασμενος ταύρος. Ξετρελαθηκε, έκανε σαν παλαβός! Αφού η μαμα δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει με τίποτα και τελικά τον ανέλαβα εγώ, για να μην έχουμε αλλά. Το χάρηκε παρά πολύ το μπάνιο του και μας συνεπείρε και μας ο ενθουσιασμός του, ώσπου τελικά μας κοίταγε όλη η παραλία.
Το βράδυ μας βρήκε στο ταβερνάκι της παραλίας να κοιτάμε την θάλασσα με μια γλυκιά κούραση.
Ήταν ένα αυθεντικό καλοκαιρινό απόγευμα λοιπόν, ελπίζω να χαρούμε και αλλά.