… ακόμα!

Έχει περάσει πάάάρα πολύ καιρός από την τελευταία φορά μου έγραψα κάτι σε αυτό το blog. Αυτό σίγουρα θα είχε ως συνέπεια να μειωθούν οι αναγνώστες του από 5-6 σε 1-2, αλλά δεν πειράζει, άλλωστε ποτέ δεν μπήκα στην διαδικασία να μετρήσω την επισκεψιμότητα με στατιστικά ή άλλα εργαλεία.  Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν το έχω βάλει στο analytics, απλώς δεν το πολύ κοιτάω, άλλωστε η δυναμική ενός blog, κατά τη γνώμη μου, φαίνεται στην ποιότητα και την ποσότητα των σχολίων του. Όπως καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, θεωρώ ότι αυτό το ιστολόγιο δεν έχει και τόσο δυναμική.

Αρκετά όμως με αυτά. Σε αυτό το διάστημα της απουσίας μου συνέχιζα να γράφω … κώδικα και τίποτε άλλο. Τα έργα στην δουλειά έχουν ανέβει από αρκετά σε πάρα πολλά. Έτσι, έχοντας δύο καρπούζια σε μία μασχάλη δεν υπήρχε χρόνος για άλλα πράγματα εκτός από την οικογένειά μου.

Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο mamadesmpampades.gr για την καλοσύνη του να φιλοξενήσει ένα από τα άρθρα μου. Τώρα, για το τι είναι το mamadesmpampades.gr θα ήταν περιττό να εξηγήσω, καθώς μάλιστα οι δημιουργοί του πρέπει να είναι και οι μοναδικοί αναγνώστες μου, αλλά για όποιον κατέληξε σε αυτό το post κατά λάθος, και μάλιστα το διάβασε όσο εδώ, του χρωστάω μία εξήγηση. Θα τον παραπέμψω λοιπόν στο πως το περιγράφουν οι ίδιοι οι δημιουργοί του, γιατί δεν νομίζω πως θα το περιέγραφα εγώ καλύτερα από εκείνους.

Αξίζει να αναφέρω, τέλος, ότι χάρη σε αυτή την μικρή αναγνώριση μου δόθηκε ένα κίνητρο να συνεχίσω να ρυπαίνω τον χώρο του internet με τις σκέψεις και τις απόψεις μου, αφού κάποιοι επιμένουν να τις διαβάζουν.

Α, ναι! Το ευχαριστώ ξέχασα!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Πιστεύω πως ήταν αρκετά μεγάλο.

Υ.Γ.: Την ακαδημία την ευχαρίστησα μέσω της Άσπας.