… μικρός!
Είναι πάγια η τακτική που ακολουθώ, να μην αναφέρομαι σε ονόματα της οικογένειάς μου, όταν γράφω σε αυτό το blog. Οι λόγοι είναι λίγο πολύ ευνόητοι και ελπίζω σεβαστοί. Άλλωστε δεν νομίζω ότι έχουν και πολύ σημασία τα ονόματα, όταν αναφέρομαι κυρίως σε πράξεις και συμπεριφορές.
Έτσι λοιπόν δεν θα αποκαλύψω δημόσια το όνομα του μικρού, που το απέκτησε μόλις το Σάββατο και έκανε τον παππού του να τα πιει μέχρι τελικής πτώσεως. Θα πω όμως εν συντομία τι έγινε.
Στις 12:30 μμ ο μικρός βούτηξε στην κολυμπήθρα και ενώ έως τότε είχε επιδείξει χαρακτηριστική ψυχραιμία, μπήκε το λαδάκι στα μάτια από την πρώτη βουτιά και δεν ησύχασε ώσπου τον πήρε η μαμά στην αγκαλιά.
Έπειτα πήγαμε σε ένα χώρο με εκπληκτική θέα στο Μικρολίμανο και περάσαμε καταπληκτικά. Μερικοί το παράκαναν (βλέπε συνονόματο παππού), αλλά τουλάχιστον το χαρήκαμε όλοι. Το απόγευμα μας βρήκε όλους μαζί μία παρέα να τραγουδάμε το ρεπερτόριο του … ονόματος του νεοφώτιστου.
Υ.Γ.: Γενικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου θρήσκο άτομο, μάλλον το αντίθετο. Αλλά όσο αφορά τις τελετές που είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής παράδοσης (γάμοι, βαφτίσια, ανάσταση κτλ), τις αποδέχομαι ως τέτοιες. Έτσι λοιπόν μπορεί να μην με δείτε την Κυριακή το πρωί στην λειτουργία, αλλά την Μεγάλη Εβδομάδα θα είμαι εκεί.