Blogging for nothing

Ω, ναι! Έφτασε επιτέλους η ώρα να αναφωνήσω και εγώ με τη σειρά μου την χιλιοειπωμένη φράση που βγαίνει αβίαστα από το στόμα κάθε εργαζόμενου.

Επιτέλους διακοπές!!!

Φέτος βέβαια θα προστεθεί στη εκδράμουσα παρέα και ο μικρός, που πέρυσι μας συνόδευε μέσα από την ασφάλεια της κοιλιάς της armegeo. Φέτος επίσης θα δοκιμάσουμε μία καινούργια φόρμουλα διακοπών, που δεν ξέρω κατά πόσο θα αποβεί επιτυχημένη.

Γενικά είμαστε της λογικής ότι οι διακοπές αφορούν πρώτα τα παιδιά και μετά εμάς. Θα πει κάποιος, ρε μεγάλε εσύ δηλαδή δεν θες να ξεκουραστείς; Θα του απαντήσω ότι οι διακοπές με παιδιά αυτής της ηλικίας (και μάλιστα με αυτόν τον συνδυασμό ηλικιών) κάθε άλλο παρά ξεκούραστες είναι.

Ο μικρός έχει ήδη αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα, αλλά χρειάζεται πάντα τη συνοδεία κάποιου για να του κρατάει το χέρι. Η μικρή από την άλλη θέλει διαρκώς να παίζει μαζί μας, γιατί πολύ απλά δεν έχει άλλα παιδιά για να παίξει μαζί τους. Δεν μπορώ να πω όμως, κάνει φιλότιμες προσπάθειες να παίξει με την αδερφό της, αλλά παρεμβάλλεται η παιδική αγαρμποσύνη που τελικά τα χαλάει όλα.

Είπαμε λοιπόν να εξασφαλίσουμε στα παιδιά ένα μήνα διακοπών στην εξοχή. Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να γίνει εάν δεν εξαντλούσαμε την άδειά μας. Έτσι λοιπόν, για να μην εξαντλήσουμε τις μέρες μας, θα πάρουμε από δύο εβδομάδες άδεια εναλλάξ, πρώτα εγώ  (τις δύο πρώτες του Αυγούστου) και μετά η armegeo (τις δύο τελευταίες του Αυγούστου). Αυτό σημαίνει ότι για δύο εβδομάδες, που στην πραγματικότητα είναι έξι μέρες (τα σαββατοκύριακα θα είμαστε όλοι μαζί), θα έχω μόνος μου τα παιδιά και για δύο εβδομάδες θα τα έχει η armegeo.

Έχω πολύ αγωνία για το πως θα περάσουν οι έξι αυτές μέρες, καθώς δεν έχω το μυστικό όπλο της armegeo, τον θηλασμό, και τα βράδια που θα ξυπνάει ο (μικρός) κύριος μάλλον δεν θα ξέρω τι να τον κάνω. Εν πάση περιπτώσει, το έχω πάρει απόφαση ότι στις διακοπές μου μάλλον δεν θα κοιμηθώ κάποια βράδια.

Υ.Γ.: Θα είναι βέβαια παρόντες και οι παππούδες φυσικά, αλλά επειδή ακριβώς τους “κουράζουμε” όλο το χρόνο, προσπαθούμε να μην τους κουράζουμε και στις διακοπές τους.

Όλη αυτή η ιστορία με τους οδηγούς φορτηγών/βυτιοφόρων δημόσιας χρήσης, μου θύμισε ένα παλιό ανέκδοτο.

Κατά τη διάρκεια ενός οργίου, ένας έχει την φαεινή ιδέα να κλείσουν τα φώτα και … ό,τι ήθελε προκύψει.  Όντως σβήνουν τα φώτα, αλλά μετά από λίγο ακούγεται μία φωνή:

- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!

Δεν έδωσε κανείς σημασία, αλλά μετά από λίγο ακούγεται πάλι:

- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!

Πάλι αγνοούν τις φωνές και συνεχίζουν την … δουλειά τους. Πάλι όμως:

- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!

Τότε ανάβει κάποιος τα φώτα και ρωτάει ποιος και γιατί φωνάζει. Τότε πετάγεται ένας και λέει:

- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε! Έχω φάει τρεις και δεν έχω ρίξει κανένα! Να οργανωθούμε!

Εγώ, σαν μισθωτός αισθάνομαι σαν τον τύπο της ιστορίας. Όλο τον τρώω, αλλά άμα είναι να τον φάει κάποιος άλλος βρίσκει εμένα και μου τον ρίχνει πρώτα.

Έχω γίνει πολύ δύσπιστος πλέον και πιστεύω ακράδαντα ότι όποιος δεν είναι μισθωτός σίγουρα, με τον άλλο τρόπο, κλέβει το κράτος. Τώρα αν κλέβει λίγο ή πολύ δεν με νοιάζει, γιατί στο τέλος εγώ θα τον φάω πάλι.

Όχι πως είναι κανένα μεγάλο κατόρθωμα. Πιστεύω πως οι περισσότεροι blogger τα έχουν πατήσει τα 100 σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα απ’ ότι εγώ, μπορεί και τα 200.

Δεν παύει όμως να είναι ένα ωραίο στρογγυλό νούμερο.

Σε παλαιότερη ανάρτηση, ανέφερα ότι έχω πάρει πολύ στα σοβαρά το θέμα της μετανάστευσης. Συγκεκριμένα, είχα ως στόχο να μεταβούμε στο Wellinghton της Νέας Ζηλανδίας.

Είχα ακούσει και διαβάσει πολύ καλές κριτικές για την Νέα Ζηλανδία και το γεγονός ότι δεν είχα βρει κάποιον να πει κακή κουβέντα με προβλημάτιζε πολύ. Παρόλα αυτά συνέχισα να κινούμαι προς αυτήν την κατεύθυνση και συμπλήρωσα την αίτηση ενδιαφέροντος.

Κάπου εκεί δημοσίευσα και την σχετική ανάρτηση, στην οποία είχα ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο (χάρη στο Βασίλη) από την artanis. Η artanis είναι μια Ελληνίδα που πήγε στη Νέα Ζηλανδία από το Βόλο και περιγράφει πολλές από τις καθημερινές “περιπέτειές” της εκεί. Οι περιγραφές της είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα για να ενημερωθώ για την ζωή εκεί.

Όταν λοιπόν διάβασα για την καθημερινότητα εκεί και κυρίως όταν διάβασε η armegeo, αρχίσαμε να αναθεωρούμε τον προορισμό (η απόφαση ισχύει), καθώς όπως τα περιγράφει η καθημερινότητα εκεί μπορεί να γίνει ακόμα και ανυπόφορη, για κάποιον που έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα. Γενικά, η armegeo, που ούτως η άλλως ήταν επιφυλακτική, βρήκε τα επιχειρήματα που έψαχνε για να αναβάλουμε λίγο ακόμα την απόφαση αυτή. Συμφώνησα και εγώ εννοείται, καθώς δεν μπορείς να κάνεις μία τέτοια κίνηση αν έστω και ένας έχει σοβαρές αντιρρήσεις. Είναι αυτό που λέμε απόφαση ζωής και δεν θα πρέπει να βιαστούμε να την πάρουμε.

Τώρα είμαι πάλι στην γύρα για την επιλογή κάποιου άλλου προορισμού.

Υ.Γ.: Ευχαριστίες στον Βασίλη και την artanis για τις πληροφορίες.

Ευχαριστώ για τις συστάσεις τον eriol78.

Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να σας πω για δυο βιβλία που πέσανε στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό.

Το πρώτο είναι το «Μητέρα για πρώτη φορά». Λοιπόν, τα τελευταία χρόνια έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για ανατροφή, διαπαιδαγώγηση κτλ  των παιδιών. Βιβλία που πολλές φορές σε γεμίζουν και με τύψεις γιατί ίσως δεν προλαβαίνεις να να τα κάνεις πάντα όλα σωστά, και να είσαι η τέλεια μητέρα για το πλασματάκι σου.

Το βιβλίο αυτό όμως που διάβασα τις προάλλες είναι το πρώτο βιβλίο (που έπεσε στα χέρια μου) που αντιμετωπίζει την κατάσταση από την πλευρά της μητέρας. Το συστήνω όχι μόνο στις καινούργιες μαμάδες αλλά και σε πιο ‘παλιές’. Ακόμα καλύτερα βέβαια είναι να το διαβάσουν οι μπαμπάδες. Θα καταλάβουν (ή τουλάχιστον ελπίζω να καταλάβουν) πολλά για την ψυχολογία  της νέας μητέρας. Για τις αγωνίες της, τις ανασφάλειες, τις μεταπτώσεις στην ψυχολογία της.

Είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνο εσύ που σκέφτεσαι όλα αυτά τα ‘τρελά’, και ταυτόχρονα δεν σε βομβαρδίζει για το τι πρέπει να κάνεις για να είσαι η τέλεια μητέρα.  Σε κάνει να σκεφτείς ότι πρέπει να προσέχεις πολύ και τον εαυτό σου, γιατί μόνο αν τα έχεις καλά μαζί του, μπορείς να είσαι καλά και με τα παιδιά σου. Είναι πολύ δύσκολο βέβαια, τουλάχιστον για εμένα, να μην έχω σαν πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα τα παιδιά μου…

Το άλλο βιβλίο το άρχισα  προχτές και είναι το ‘Mother-Daughter Wisdom’.  Φαίνεται και αυτό πολύ ωραίο, αλλά θα επανέλθω άλλη φόρα. Να το τελειώσω πρώτα για να έχω πλήρη εικόνα.

Όχι δεν γεννήσαμε πάλι, άλλωστε θα ήταν πολύ περίεργη μία γέννα 9 μήνες μετά την τελευταία.

Προστέθηκε ένα νέο μέλος στο blog και ποιο είναι αυτό; Μα … δεν είναι άλλη από την μαμά (aka armegeo)! Την έκανα χρυσή να γράψει κάτι, άλλωστε τα περισσότερα που γράφω είναι “κλεμμένα” από εκείνη, ειδικά τα θέματα του θηλασμού (εύλογο). Επέμενε σθεναρά στη θέση της να τα μεταφέρω εγώ στο blog.

Το ρόδι όμως έσπασε στην τελευταία ανάρτηση, και δημοσίευσε το πρώτο της σχόλιο ως armegeo. Για να μην χάσω την ευκαιρία, αμέσως την έκανα author. Την έπεισα επιπλέον να μεταλαμπαδεύσει τις πλούσιες γνώσεις της σχετικά με ανατροφή, θηλασμό κτλ και την βιβλιογραφία αυτώώώώών (που λένε και οι ψάλτες), μέσω του ιστολογίου. Είπε ναι, αλλά δεν ξέρω για πόσο θα κρατήσει.

Για να δούμε θα προσφέρει τίποτα στους πολλούς (γκουχ) αναγνώστες του blogging4nothing;

Χθες τελείωσα την Αίτηση Ενδιαφέροντος Μετανάστευσης στο site μεταναστευτικής πολιτικής της Νέας Ζηλανδίας. Μίλησα με τον Γενικό Πρόξενό της στην Αθήνα, για κάποια διαδικαστικά θέματα και μένει μόνο να μου δώσουν μία διευκρίνιση που ζήτησα ώστε να την υποβάλω.

Η μετανάστευση στη Νέα Ζηλανδία ελέγχεται πολύ στενά και το γεγονός ότι είναι σύμπλεγμα νησιών στην άκρη του κόσμου, το κάνει πιο εύκολο αυτό. Όπως συνηθίζω να λέω είναι Down Under … Under, γιατί είναι πιο “κάτω” (νότια) ακόμα και από την Αυστραλία.

Με λίγα λόγια, για να πας μετανάστης εκεί πρέπει να συμπληρώσεις μία φόρμα η οποία, ανάλογα με τα προσόντα σου, θα αξιολογηθεί βάσει ενός point system. Έτσι, άμα έχεις ανώτερες σπουδές παίρνεις κάποιους πόντους, οι οποίοι είναι περισσότεροι αν οι σπουδές σου καλύπτουν κάποιον κλάδο στον οποίο υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Πόντους παίρνεις και για την εργασιακή εμπειρία σου, που και πάλι αυξάνονται αν αφορά κλάδο σε έλλειψη.

Στο τέλος αν οι πόντοι σου είναι πάνω από 100 έχεις πάρα πολλές πιθανότητες να σε δεχθούν και ακόμη περισσότερες αν έχεις πάνω από 140. Για να βγάλεις όμως visa εργασίας θα πρέπει να έχεις πρόταση συνεργασίας από εταιρία της Νέας Ζηλανδίας ή κοινώς job offer. Εκεί είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα αφού πολλές εταιρείες προαπαιτούν τη visa;!;

Εν πάση περιπτώσει, το job offer είναι το επόμενο βήμα μου. Τώρα πια μπαίνει το νερό στο αυλάκι.

Υ.Γ.: Σκέφτομαι να φτιάξω ξεχωριστό blog για να καταγράψω αυτήν την προσπάθεια, όποια και αν είναι η έκβασή της.

… μικρούλα μου, που σε έβλεπα να παίζεις αμέριμνή στην αυλή σου, πίσω από τη δική μας.

Γειά σου μικρούλα μου, που πότέ δεν έμαθα το όνομά σου, γιατί ποτέ δεν προλάβατε να γίνεται φίλες με την δική μου μικρούλα.

Γεία σου μικρούλα μου, που με τις φωνούλες σου γέμιζες τα “εξωχικά” απογεύματά μας.

Γειά σου μικρούλα μου και να προσέχεις το ανηψάκι σου, που θα είναι πιο μπερδεμένο από εσένα.

Γειά σου μικρούλα μου και μην φοβηθείς εκεί που θα πας, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι στον παράδεισο.

Γειά σου μικρούλα μου …

Υ.Γ.: Εις ανάμνησην.

Πολύ καιρό τώρα σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε σαν απόφαση, ούτε σαν υλοποίηση. Ειδικά δε όταν η απόφαση αυτή θα επηρεάσει την ζωή όλης της οικογένειάς σου.

Το σκεπτικό μου είναι το εξής, εάν είναι να ζήσω την ζωή μου σε ένα κράτος που διεκδικείς το αυτονόητο, καλύτερα να φύγω και να πάω κάπου που θα μου παρέχονται τουλάχιστον αυτά (τα αυτονόητα).

Ποια είναι λοιπόν τα αυτονόητα για μένα; Καταρχήν, η ιατρική περίθαλψη. Δεν θέλω, ρε γαμώτο, να πηγαίνω στο δημόσιο νοσοκομείο, για το οποίο έχω πληρώσει, και να αρχίζω να μοιράζω λεφτά από εκεί και από δω, μόνο και μόνο για να μου συμπεριφερθούν ανθρώπινα.

Μετά είναι η παιδεία. Δεν θέλω να με απασχολεί σοβαρά το ενδεχόμενο να πάω το παιδί μου στο ιδιωτικό σχολείο, μόνο και μόνο γιατί τα δημόσια (για τα οποία, επίσης πληρώνω) έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και πλέον μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Για να μην μακρηγορώ, δεν θέλω να πληρώνω διπλά υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες με τις κρατήσεις που έχω. Όπως, επίσης, δεν θα ήθελα να φτάσω (άμα φτάσω) 80 χρονών για να πάρω μία σύνταξη των 600 ευρώ και τελικά να πεθάνω στο δρόμο.

Μία ζωή την έχω, γαμώτο, γιατί θα πρέπει να την χαραμίσω ζώντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον;!; Επιλέγω λοιπόν να πάω κάπου αλλού, για να προσφέρω στα παιδιά μου, αλλά και σε μένα, ευκαιρίες που εδώ ούτε που θα τις ονειρευόμουν.

Μόνο για ένα πράγμα είμαι διστακτικός, που θα χωρίσω τους παππούδες και τις γιαγιάδες από τα εγγόνια τους …