Πολύ καιρό τώρα σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε σαν απόφαση, ούτε σαν υλοποίηση. Ειδικά δε όταν η απόφαση αυτή θα επηρεάσει την ζωή όλης της οικογένειάς σου.
Το σκεπτικό μου είναι το εξής, εάν είναι να ζήσω την ζωή μου σε ένα κράτος που διεκδικείς το αυτονόητο, καλύτερα να φύγω και να πάω κάπου που θα μου παρέχονται τουλάχιστον αυτά (τα αυτονόητα).
Ποια είναι λοιπόν τα αυτονόητα για μένα; Καταρχήν, η ιατρική περίθαλψη. Δεν θέλω, ρε γαμώτο, να πηγαίνω στο δημόσιο νοσοκομείο, για το οποίο έχω πληρώσει, και να αρχίζω να μοιράζω λεφτά από εκεί και από δω, μόνο και μόνο για να μου συμπεριφερθούν ανθρώπινα.
Μετά είναι η παιδεία. Δεν θέλω να με απασχολεί σοβαρά το ενδεχόμενο να πάω το παιδί μου στο ιδιωτικό σχολείο, μόνο και μόνο γιατί τα δημόσια (για τα οποία, επίσης πληρώνω) έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και πλέον μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Για να μην μακρηγορώ, δεν θέλω να πληρώνω διπλά υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες με τις κρατήσεις που έχω. Όπως, επίσης, δεν θα ήθελα να φτάσω (άμα φτάσω) 80 χρονών για να πάρω μία σύνταξη των 600 ευρώ και τελικά να πεθάνω στο δρόμο.
Μία ζωή την έχω, γαμώτο, γιατί θα πρέπει να την χαραμίσω ζώντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον;!; Επιλέγω λοιπόν να πάω κάπου αλλού, για να προσφέρω στα παιδιά μου, αλλά και σε μένα, ευκαιρίες που εδώ ούτε που θα τις ονειρευόμουν.
Μόνο για ένα πράγμα είμαι διστακτικός, που θα χωρίσω τους παππούδες και τις γιαγιάδες από τα εγγόνια τους …
