Όλη αυτή η ιστορία με τους οδηγούς φορτηγών/βυτιοφόρων δημόσιας χρήσης, μου θύμισε ένα παλιό ανέκδοτο.
Κατά τη διάρκεια ενός οργίου, ένας έχει την φαεινή ιδέα να κλείσουν τα φώτα και … ό,τι ήθελε προκύψει. Όντως σβήνουν τα φώτα, αλλά μετά από λίγο ακούγεται μία φωνή:
- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!
Δεν έδωσε κανείς σημασία, αλλά μετά από λίγο ακούγεται πάλι:
- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!
Πάλι αγνοούν τις φωνές και συνεχίζουν την … δουλειά τους. Πάλι όμως:
- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε!
Τότε ανάβει κάποιος τα φώτα και ρωτάει ποιος και γιατί φωνάζει. Τότε πετάγεται ένας και λέει:
- Να οργανωθούμε παιδιά! Να οργανωθούμε! Έχω φάει τρεις και δεν έχω ρίξει κανένα! Να οργανωθούμε!
Εγώ, σαν μισθωτός αισθάνομαι σαν τον τύπο της ιστορίας. Όλο τον τρώω, αλλά άμα είναι να τον φάει κάποιος άλλος βρίσκει εμένα και μου τον ρίχνει πρώτα.
Έχω γίνει πολύ δύσπιστος πλέον και πιστεύω ακράδαντα ότι όποιος δεν είναι μισθωτός σίγουρα, με τον άλλο τρόπο, κλέβει το κράτος. Τώρα αν κλέβει λίγο ή πολύ δεν με νοιάζει, γιατί στο τέλος εγώ θα τον φάω πάλι.
