Αλήθεια …

… εγώ πως τα πέρασα στις διακοπές μου;

Μία απλή ερώτηση από τον aspros σε σχόλιο μου, στο blog των δικών του διακοπών, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι πραγματικά δεν έχω αναφέρει τίποτα σχετικά με την έκβαση του “πειράματός” μας.

Δυστυχώς δεν είχα την ιδέα του aspros να κρατήσω ημερολόγιο, αλλά εκ των υστέρων μπορώ να την “κλέψω” και να την τροποποιήσω αναφέροντας συνοπτικά και συγκεντρωμένα την εμπειρία μου.

Λοιπόν, οι διακοπές με τα μικρά ήταν κουραστικές, αλλά ωραίες. Η κούραση υπήρχε κυρίως λόγω του μικρού που είναι στην φάση του μπορώ-να-περπατήσω-μόνος-μου-αλλά-φοβάμαι-ακόμα και ήθελε συνεχώς κάποιον να τον κρατά από το χέρι. Αυτός ο κάποιος φυσικά ήμουν εγώ και/ή η armegeo. Η περιέργειά του καθώς και ο ενθουσιασμός του να ανακαλύψει τον κόσμο καθιστούν το έργο της συνοδείας πολύ εξαντλητικό.

Η μικρή από την άλλη, αν εξαιρέσουμε τις φυσιολογικές ζήλιες της, δεν μας προβλημάτισε καθόλου. Είναι πλέον αρκετά ανεξάρτητη ώστε να μην μας έχει απόλυτα ανάγκη, αλλά σαν μικρό παιδάκι και αυτή πάντα διεκδικούσε το μερίδιό της στον χρόνο μας.

Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι το μεγαλύτερο ζόρι το τράβηξε η armegeo, η οποία είχε εξολοκλήρου τα παιδιά (όταν ήταν μόνη της) καθώς και τον περισσότερο χρόνο άδειας. Εμένα με λυπήθηκε η Γιαγιά από την πρώτη μέρα και ανέλαβε τον ύπνο του μικρού, που ήταν και το αδύνατό μου σημείο. Έτσι λοιπόν, μπορεί να κουραζόμουν όλη μέρα με τις “βόλτες” του, αλλά τουλάχιστον κοιμόμουν.

Θέλω να πιστεύω ότι του χρόνου, που θα είναι και ο μικρός πιο ανεξάρτητος, θα κουραστούμε λιγότερο. Σωματικά τουλάχιστον.