Photo by kwerfeldein
… αλλά το παλεύω.
Έχω ακούσει από πολλούς το πόσο “καλός” μπαμπάς είμαι. Πόσο ασχολούμαι με τα παιδιά. Πόσο με ενδιαφέρουν τα θέματα του θηλασμού. Πόσο προσηλωμένος είμαι στην σωστή διαπαιδαγώγηση. Πόσο ενημερωμένος είμαι. Πόσο … καταλάβατε τώρα.
Ε λοιπόν, δεν είμαι καθόλου αυτά τα πράγματα. Αλλά προσπαθώ να τα προσεγγίσω.
Ξέρω ότι μερικές φορές δεν είμαι ο καλύτερος μπαμπάς. Ξέρω ότι αρκετές φορές δεν είμαι ούτε καν ο καλύτερος σύντροφος. Προσπαθώ όμως. Προσπαθώ να γίνω καλύτερος από ότι είμαι. Άλλες φορές τα καταφέρνω, άλλες φορές αποτυγχάνω παταγωδώς. Μετανιώνω πολύ για αυτές τις αποτυχίες μου. Μετανιώνω περισσότερο, όχι γιατί απέτυχα αλλά γιατί στην διαδικασία μπορεί να πλήγωσα τον άλλο.
Προσπαθώ, πιστέψτε με, προσπαθώ πολύ να επανορθώσω. Και πάλι κάποιες φορές θα τα καταφέρω και κάποιες θα αποτύχω.
Σε αυτό το ιστολόγιο, δεν προσπαθώ να το παίξω ξερόλας. Δεν ξέρω απολύτως τίποτα. Τώρα μαθαίνω. Όσα μαθαίνω όμως τα μοιράζομαι εδώ. Πολλά από αυτά μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να τα εφαρμόσω. Θα προσπαθήσω όμως.
Η καθημερινότητά μου έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία τρία χρόνια. Δεν έχω προσαρμοστεί απόλυτα. Κάποιες φορές μου λείπει η δημιουργική απασχόλησή που είχα τον ελεύθερό μου χρόνο, όπως να δοκιμάζω κάθε καινούργιο προγραμματιστικό μοντέλο, να διαβάζω τεχνικά βιβλία κτλ. Μου λείπει ακόμα και η μη δημιουργική απασχόληση που είχα, όπως να βλέπω ταινίες στην τηλεόραση και ατέλειωτα ντοκιμαντέρ στο discovery channel (που δεν έχουμε τώρα στο σπίτι).
Ήμουν ένας τύπος που δεν έχανε ευκαιρία να αναβάλλει έξοδο, για να μείνει σπίτι. Που μπορεί να τον συνέπερνε η δουλειά ή κάποιο παιχνίδι στον υπολογιστή και να μην κοιμόταν όλο το βράδυ. Που βαριόταν να πάει πιο έξω από την πόλη του. Που το να παραγγείλει σπίτι υπερτερούσε από το να πάει σε κάποιο εστιατόριο … Μπήκατε στο νόημα.
Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αποδεκτά, όταν μεγαλώνεις παιδιά. Ώρες, ώρες όμως μου λείπουν ρε γαμώτο. Δεν είναι ότι θα τα επιλέξω ποτέ πάνω από τα παιδιά μου. Δεν μπορούν να συγκριθούν τα δύο. Όταν όμως κάνω το λάθος να τα συνδυάσω … αρχίζουν τα προβλήματα.
Δεν μπορώ να ζητήσω από κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί, να με καταλάβει, απλώς δεν μπορεί. Μόνο ίσως κάποιοι με τον ίδιο κάλο μπορούν να το κατανοήσουν. Εκεί, που οι απορίες γίνονται παρατηρήσεις και οι συστάσεις γίνονται εντολές. Εκεί είναι που γενικά το χάνω και εγώ. Αυτό έχει να κάνει με δικά μου βιώματα βέβαια και δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμένα που δεν τα καταπνίγω. Μερικές φορές όμως απλώς δεν μπορώ.
Οι συγνώμες και οι δικαιολογίες δεν είναι αρκετές, γιατί κρύβουν κάτω από το χαλί την πραγματικότητα. Να είστε σίγουροι όμως για ένα…
Δεν σταματάω την προσπάθεια! Όταν έχω ξεχάσει ότι έχουμε τηλεόραση στο σπίτι και το θυμάμαι στις 11 και στις 12 το βράδυ, όταν προσπαθώ να κατανικήσω την τάση μου να μην βγω από το σπίτι κάθε μέρα (τις περισσότερες φορές με επιτυχία), όταν διαβάζω για κάποιο καινούργιο framework και δεν πέφτω με τα μούτρα να το μάθω, όταν τα βιβλία “προς ανάγνωση” έχουν ξεπεράσει πλέον τα 15, μου είναι δύσκολο να μην συνεχίσω την προσπάθεια.
Θα μου πείτε ρε φίλε τι καταπιέζεσαι; Γιατί δεν τα κάνεις όλα αυτά, να μην μας πρήζεις και εμάς. Δεν τα κάνω γιατί αγαπάω την οικογένειά μου περισσότερο από οποιαδήποτε στάση ζωής είχα μέχρι τώρα. Και αν έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, στο τέλος πάλι οικογένεια θα είμαστε.
Ζητώ συγνώμη λοιπόν από την οικογένειά μου, για όσες φορές δεν ήμουν ο τέλειος, ο απόλυτος μπαμπάς και/ή σύζυγος! Να ξέρει όμως ότι αυτή μου η προσπάθειά, ξεπερνάει ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα.
… και θα συνεχίσω!!!
Όχι δεν εννοώ την σπαρταριστή κωμωδία του Blake Edwards. Εννοώ τη γιορτή που θα κάνουμε για τα γενέθλια του μικρού. Ήταν να γίνει το προηγούμενο Σάββατο, αλλά αναβλήθηκε λόγω ασθένειας. Για να πω την αλήθεια ίσως να ήταν καλύτερα, καθώς είχαμε μόνο την τούρτα του έτοιμη.
