από skai.gr
Αναφώνησαν οι γιατροί όταν συνέβη το αδιανόητο για εκείνους.
Αναφέρομαι φυσικά για το περιστατικό, που συγκλόνισε πολύ κόσμο, ανάμεσά τους και εμένα.
“Η μητέρα θέλησε να κρατήσει αγκαλιά το αγοράκι της. Ακούμπησε το παιδί στο στέρνο της. Του μιλούσε συνεχώς για δύο ώρες, ώσπου ο μικρός εμφάνισε σημεία ζωής.”
Δικαιώνομαι λοιπόν που λέω ότι τα παιδιά θα πρέπει να μεγαλώνουν με αγκαλιά. Ότι η αγκαλιά δεν τα κακομαθαίνει, αντιθέτως τα συνδέει περισσότερο με τον γονιό.
Έχω αναφέρει πόσο με εκνευρίζουν, κυρίως οι μαμάδες, που με περισσή υπερηφάνεια δηλώνουν ότι “Εγώ, δεν το έχω μάθει αγκαλιά”. Δηλαδή κατ ουσίαν δηλώνουν ότι στερούν από το παιδί τους το πιο όμορφο και θαυματουργό πράγμα που έχουν να τους προσφέρουν.
Οι δικαιολογίες είναι πολλές. Από το “πως θα κάνω τις δουλειές μου με ένα χέρι;” μέχρι το “θα το κακομάθω”. Η ουσία είναι όμως μία, το τι θέλει κάποιος πραγματικά. Θέλει να έχει σιδερωμένα ρούχα (π.χ.) ή μία πραγματική “σύνδεση” με το παιδί του.
Έχω γίνει κουραστικός, αλλά δεν θα σταματήσω ποτέ να τονίζω ότι η μητρική Αγκαλιά (με το Α κεφαλαίο) και γενικότερα η αγκαλιά είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ γονέα και παιδιού. Ενίοτε μπορεί να είναι και θαυματουργή.
Εσείς τι πιστεύετε;