Kung Fu πάντα.

Εδώ και μερικούς μήνες έχω αρχίσει να μαθαίνω την τέχνη του Shao Lin Kung Fu. Η σχολή που πηγαίνω δεν είναι κάποιου συγκεκριμένου στυλ και αυτό μου αρέσει. Όλα τα στυλ Kung Fu έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις ρίζες τους στην τέχνη που ανέπτυξαν, εφάρμοσαν και δίδαξαν οι Shao Lin μοναχοί.

Δεν ξέρω πολλά για την ιστορία του Kung Fu, καθώς είμαι ακόμα πολύ φρέσκος και δεν το έχω ψάξει αρκετά. Ξέρω όμως ότι η τέχνη αυτή είναι χιλιάδων χρόνων. Αυτό άλλωστε ήταν και εκείνο που με ώθησε προς εκείνη και όχι κάποια άλλη σύγχρονη (Aikido, Judo κτλ.). Όχι πως οι σύγχρονες δεν είναι καλές, θα τις έλεγα διαφορετικές. Στο τέλος η κάθε μία είναι τόσο καλή όσο ταιριάζει στον καθένα.

Τρίτες, Πέμπτες λοιπόν είμαι το βραδάκι στη σχολή για 2-3 ώρες προπόνηση. Το καλό με την σχολή (που μου αρέσει πολύ) είναι ότι ο sifu (δάσκαλος) έχει τέτοιο μεράκι που ποτέ δεν κοιτάει την ώρα. Το μάθημα, για εκείνον, ολοκληρώνεται όποτε πρέπει και δεν τελειώνει ποτέ.

Το άλλο καλό, είναι ότι προπονούμαστε μαζί όλοι, ανεξάρτητα από ζώνη, φύλο ή μέγεθος. Έτσι ο καθένας μαθαίνει από τον άλλο. Επίσης δοκιμάζουμε τις τεχνικές σε πολλούς σωματότυπους, που είναι από μόνο του μία εμπειρία.

Δεν άρχισα όμως το Kung Fu, με σκοπό να μπω στο σύστημα ζωνών. Αρχικά, πήγα με σκοπό να γυμναστώ, κάτι που έχω να κάνω 10 χρόνια περίπου, και να μάθω 1-2 πράγματα αυτοάμυνας. Μετά όμως από 4 μαθήματα, η τέχνη με κέρδισε και αποφάσισα ότι ήθελα να εμβαθύνω. Έτσι λοιπόν, έδεσα την ξέξασπρη ζωνούλα μου στην μέση και άρχισα την “μαθητεία” στο Kung Fu. Μέχρι το τέλος του μήνα σκοπεύω να ανέβω 2 grade ώστε κάποια στιγμή πριν τα Χριστούγεννα, να βάλω λίγο χρώμα στην ζώνη μου.

Βέβαια, το σύστημα των ζωνών, είναι κάτι το καινούργιο στο Kung Fu. Πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν ζώνες. Ήσουν ή δάσκαλος ή βοηθός ή μαθητής. Η ομοσπονδία όμως, θεώρησε καλό να εισάγει τις ζώνες, προφανώς για να εισπράττει τα χρήματα των εξετάσεων. Όμως στην φιλοσοφία του Kung Fu είμαι μαθητής και έτσι το βλέπω. Αρχάριος μεν, μαθητής δε.

Ως την επόμενη φορά λοιπόν … πνεύμα, δύναμη και ho!

Υ.Γ.: Credits στην Άσπα, που με παρακίνησε για αυτό το άρθρο.