Μονογονεϊκή – 1η μέρα

Photo by lovingthebike.com

Χθες τα ξημερώματα έφυγε η armegeo, για δύο μέρες, σε επαγγελματικό ταξίδι. Έτσι λοιπόν χθες και σήμερα είμαι μόνος μου με τα παιδιά! Όπως έγραψα στο facebook, “θα γίνει ΧΑΜΟΣ!!!”.

Η πρώτη μας μέρα δεν πέρασε όπως θα ήθελα. Όταν γύρισα από την δουλειά ένοιωθα πολύ καταβεβλημένος και σήκωσα δέκατα. Έτσι, δεν είχα πολλές δυνάμεις να κάνουμε το “πάρτι” που είχα στο μυαλό μου. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πρωί ξύπνησε ο Γ. κατά τις 6:30 και για πρώτη φορά φώναξε μπαμπά! Τον πήρα λοιπόν αγκαλιά και τον έβαλα στο κρεβάτι δίπλα μου, γιατί ήταν πολύ νωρίς. Στις 7:30 ξυπνάει και η Α. και έρχεται με κλάματα στο κρεβάτι. ”Που είναι η μαμαααα! Μααααμαααα!!!”. Είδα και έπαθα να την συνεφέρω!

Αφού τελείωσαν λοιπόν τα δράματα, τους ρωτάω αν θέλουν να φάνε κάτι πριν πάνε σχολείο ή αν θα φάνε το πρωινό τους εκεί. Πετάγεται τότε ο Γ., που ως τότε ήταν ξαπλωμένος και λέει το θεϊκό:

- Ναι! Θέλω να φάω μπιφτέκι!

- … Βρε Γ. δεν έχουμε μπιφτέκι. Πως σου ήρθε αυτό;

- Ε, αφού μ’ αρέσει!

Όταν συνήλθα από τα γέλια, τους έντυσα και τους πήγα στον παιδικό.

Το απόγευμα πια, όταν γύρισα από την δουλειά, όπως προανέφερα δεν αισθανόμουν πολύ καλά. Παίξαμε πολύ λιγότερο απ’ ότι σκόπευα. Κάποια στιγμή ήμουν τόσο χάλια, που τους έβαλα να δουν το υπόλοιπό Toy Story 2. Δεν συνηθίζουν να βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση στο σπίτι. Η μοναδική εξαίρεση είναι τα Σαββατοκύριακα το πρωί που βλέπουν Ντόρα και τα μεσημέρια, όταν ξυπνάνε, που μπορεί να τους βάλω κάποιο animation. Έτσι ήταν εξαίρεση η χθεσινή ημέρα και ακόμα αισθάνομαι άσχημα που τα “πάρκαρα”, αλλά ήμουν πολύ χάλια.

Τέλος πάντων, φτιάξαμε μπιφτέκια, που τόσο τα είχε καημό ο Γ. και ετοιμαστήκαμε για ύπνο.

Ο ύπνος ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου. Πήραμε δύο παραμύθια που διάλεξαν, ξαπλώσαμε στο μεγάλο κρεββάτι και τους διάβαζα όσο έπιναν το γάλα τους. Τους τα διάβασα όσες φορές τραβούσε η όρεξή τους (μείναμε στις 3 το καθένα) και στο τέλος αποκοιμηθήκαμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και κάναμε τόσο γλυκό ύπνο, που δεν ξυπνήσαμε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι!

Σήμερα είναι η δεύτερη μέρα, ελπίζω να φανώ αντάξιος του σήματος super dad, που έχω κοτσάρει. Δεν θα με πείραζε βέβαια, αν απλώς μας έπαιρνε ο ύπνος όλους μαζί αγκαλιασμένους όπως χθες.