από skai.gr

Αναφώνησαν οι γιατροί όταν συνέβη το αδιανόητο για εκείνους.

Αναφέρομαι φυσικά για το περιστατικό, που συγκλόνισε πολύ κόσμο, ανάμεσά τους και εμένα.

“Η μητέρα θέλησε να κρατήσει αγκαλιά το αγοράκι της. Ακούμπησε το παιδί στο στέρνο της. Του μιλούσε συνεχώς για δύο ώρες, ώσπου ο μικρός εμφάνισε σημεία ζωής.”

Δικαιώνομαι λοιπόν που λέω ότι τα παιδιά θα πρέπει να μεγαλώνουν με αγκαλιά. Ότι η αγκαλιά δεν τα κακομαθαίνει, αντιθέτως τα συνδέει περισσότερο με τον γονιό.

Έχω αναφέρει πόσο με εκνευρίζουν,  κυρίως οι μαμάδες, που με περισσή υπερηφάνεια δηλώνουν ότι “Εγώ, δεν το έχω μάθει αγκαλιά”. Δηλαδή κατ ουσίαν δηλώνουν ότι στερούν από το παιδί τους το πιο όμορφο και θαυματουργό πράγμα που έχουν να τους προσφέρουν.

Οι δικαιολογίες είναι πολλές. Από το “πως θα κάνω τις δουλειές μου με ένα χέρι;” μέχρι το “θα το κακομάθω”. Η ουσία είναι όμως μία, το τι θέλει κάποιος πραγματικά. Θέλει να έχει σιδερωμένα ρούχα (π.χ.) ή μία πραγματική “σύνδεση” με το παιδί του.

Έχω γίνει κουραστικός, αλλά δεν θα σταματήσω ποτέ να τονίζω ότι η μητρική Αγκαλιά (με το Α κεφαλαίο) και γενικότερα η αγκαλιά είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ γονέα και παιδιού. Ενίοτε μπορεί να είναι και θαυματουργή.

Εσείς τι πιστεύετε;

Γενικά στο σπίτι είμαστε αντίθετοι με το στήσιμο (ή παρκάρισμα) του παιδιού μπροστά στην τηλεόραση. Θεωρούμε ότι όχι μόνο δεν του προσφέρει τίποτα, αλλά επιπλέον μπορεί να κάνει κακό και στην υγεία του. Το δεύτερο βέβαια μπορεί να συμβεί μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις προγραμμάτων, που έχουν γρήγορη εναλλαγή εικόνων και χρωμάτων.

Που είναι το κακό θα μου πείτε. Και εμείς βλέπαμε παιδικά όταν ήμασταν παιδιά και δεν πάθαμε τίποτα. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά του τότε με το τώρα. Τότε που εμείς βλέπαμε παιδικά προγράμματα στην TV δεν κάναμε μόνο αυτό. Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση, βγαίναμε στις αλάνες και τους δρόμους και παίζαμε με τους φίλους μας. Είχαμε τελος παντων μία σωματική δραστηριότητα που είναι άκρως απαραίτητη για την εκτόνωση ενός παιδιού.

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να σταθώ. Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι το πως μαγνητίζει τα παιδιά ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας κινουμένου σχεδίου. Ναι, καλά το καταλάβατε είναι η ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤΟΡΑ! Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργος για το τι δουλειά έχει γίνει πίσω από την Ντόρα. Πως τα καταφέρνουν και καθηλώνουν τα παιδιά;

Επισκέφτηκα λοιπόν το site της παραγωγής για να δω πως το κάνουν. Ανάμεσα στα άλλα, ανακάλυψα ότι ένα επεισόδιο μπορεί να χρειαστεί και ένα χρόνο προτού προβληθεί! Στο διάστημα αυτό συνεχώς κάνουν δοκιμαστικές προβολές κατά τις οποίες εξετάζουν τις αντιδράσεις των παιδιών, ώστε να κάνουν οποίες αλλαγές χρειάζονται.

Δηλαδή ολόκληρη επιστήμη η Ντόρα! Πως να τα βάλει μαζί της ο γονιός; Πως θα μπορούσε να αποτρέψει το παιδί του από το να καρφωθεί μπροστά από μία οθόνη, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει;

Αυτό που κάνουμε εμείς και πιάνει είναι να της δώσουμε μια εναλλακτική της Ντόρας, που λέγετε Μαμά και Μπαμπάς. Δηλαδή, την φέρνουμε μπροστά σε μια απόφαση, να δει την Ντόρα ή να παίξει μπάλα με τον Μπαμπά; ή, να δει Ντόρα ή να διαβάσει μια ιστορία με την Μαμά; Αν τίποτα από αυτά δεν πιάσει, καλούνται τα μεγάλα μέσα, να δει Ντόρα ή να πάμε βόλτα!;!

Σύμφωνα με την εμπειρία μας, θα χαθεί ελάχιστες φορές η μάχη, αλλά σίγουρα θα κερδηθεί ο πόλεμος!

picture perfect familyΈχω βαρεθεί όλους αυτούς που σε κατακρίνουν που κρατάς αγκαλιά το παιδί, που δεν το αφήνεις στημένο μπροστά στην τηλεόραση, που δεν το αφήνεις να φάει αλάτι πριν τα δύο του χρόνια και που γενικά θεωρούν ότι ό,τι κάνεις είναι λάθος.

Πιστέψτε με έχουμε ψάξει πάρα πολύ, με την γυναίκα μου, το θέμα ανατροφή. Έχουμε διαβάσει βιβλία, άρθρα, forums , blogs και γενικά ό,τι μπορούσαμε να βρούμε. Έχουμε κατασταλάξει στο τι και πως θα κάνουμε για τα παιδιά μας, όχι απαραίτητα με κριτήριο το τι μας βολεύει, αλλά πάντα με το τι είναι καλό για τα παιδιά.

Από τότε που γεννήθηκε η μικρή, που είναι τώρα μεγάλη αδερφή του μπέμπη, μέχρι και σήμερα ακούω πάντα το ίδιο πράγμα και μάλιστα με τον ίδιο συμπονετικό τόνο “Την/τον έχεις μάθει αγκαλιά ε;”. Μέχρι πρότινος απαντούσαμε με ένα αδιάφορο ναι. Η υπομονή όμως έχει και τα όριά της και τον τελευταίο καιρό γίνεται η εξής κουβέντα, όταν η ερώτηση γίνεται από άνθρωπο μεγάλης ηλικίας που έχει ο ίδιος παιδιά:

-Την έχεις μάθει αγκαλιά ε; (Με τόνο συμπάθειας)

-Ναι, εσύ δεν είχες αγκαλιά τα παιδιά σου!;! (Με έκπληκτο τόνο)

Οι απαντήσεις μπορεί να είναι δύο.

Πρώτη:

-Ναι … τα είχα … και … άστα μου βγάλαν την ψυχή. (Με απολογητικό τόνο)

-Εγώ γιατί να μην τα έχω αγκαλιά, ενώ εσύ τα είχες; Δεν είναι δίκαιο! (Με τόνο ψευτοχιούμορ σεσβάζωμετοβαμβακι)

Δεύτερη:

-Όχι βέβαια! Τα άφηνα να κλαίνε και τελικά σταμάταγαν. ( με τόνο 1000 καρδινάλιων)

-Τα καημένα! Πόσο θα τους έλειπε η μαμά/ο μπαμπάς τους! (με τόνο συμπάθειας)

Εν πάση περιπτώσει ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως νομίζει και δεν θα πρέπει να πέφτει λόγος σε κανέναν. Εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις του στυλ, “δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω!”.

Για μένα όμως υπάρχουν δύο ειδών γονείς. Αυτοί που θέλουν το καλό για το παιδί τους και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθούν και αυτοί που θέλουν ό,τι είναι βολικό γι’ αυτούς και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθεί το παιδί.

Breastfeeding SymbolΈχει γίνει πολύς λόγος τώρα τελευταία για τον μητρικό θηλασμό και το πως μπορείς να καταφέρεις να θηλάσεις αποκλειστικά το παιδί σου. Όντας άντρας δεν μπορώ να πω πως γνωρίζω από πρώτο χέρι όλα τα θέματα που συνδέονται με τον θηλασμό, αλλά λόγω καταστάσεως ενημερωθήκαμε πολύ και οι δύο για το θέμα αυτό. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν διάβασα τόσο όσο η γυναίκα μου, αλλά για κάθε τι που διάβαζε φρόντιζε να με ενημερώνει και να το συζητάμε. Έτσι στο τέλος έφτασα να γνωρίζω ένα σωρό πράγματα για το θηλασμό, ακόμα και ας μην μπορώ να θηλάσω.

Η αιτία όμως που με ώθησε να γράψω αυτό το άρθρο δεν είναι να μοιραστώ σκόρπιες γνώσεις περί θηλασμού, αλλά κάτι άλλο. Μετά λύπης μου διαπιστώνω συνεχώς την τάση σχεδόν όλων των παιδιάτρων να παραπληροφορούν την νέα μητέρα και με σχεδόν τρομοκρατικό τρόπο να την αναγκάζουν είτε να δώσει συμπλήρωμα ξένου γάλακτος είτε να σταματήσει τελείως να θηλάζει το παιδί της. Χρησιμοποιώ την λέξη παραπληροφόρηση, γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως δεν ξέρουν βασικά πράγματα για τον θηλασμό.

Επίσης, όταν αναφέρομαι σε τρομοκρατικό τρόπο, αναφέρομαι στο τρόπο με τον οποίο εκμεταλλεύονται μία γυναίκα στην πιο ευαίσθητη και ανασφαλή φάση της ζωής της, τρομοκρατώντας την ότι θα πάθει το ένα ή το άλλο κακό εάν δεν σταματήσει να θηλάζει ή να δώσει ξένο γάλα στο παιδί της.

Παραθέτω λοιπόν κάποια από τα πιο δημοφιλή “επιχειρήματα” που χρησιμοποιούν οι παιδίατροι για την διακοπή του θηλασμού ή την πρόσληψη ξένου γάλακτος από το παιδί.

  • “Δεν έχεις αρκετό γάλα και το παιδί χάνει βάρος, θα πρέπει να πάρει συμπλήρωμα”

Το παιδί τις πρώτες μέρες της ζωής του ΠΑΝΤΑ χάνει βάρος! Αυτό συμβαίνει γιατί, πέρα από την αλλαγή περιβάλλοντος και τον επηρεασμό του από την επισκληρίδιο (που το κάνει πιο νωθρό) , το γάλα που έχει η μαμά τις πρώτες μέρες είναι δεν είναι τόσο λιπαρό όσο τις επόμενες μέρες.  Το γάλα αυτό είναι γνωστό ως πρωτόγαλα και είναι ίσως το πιο σημαντικό συστατικό που πρέπει να λάβει το παιδί τις πρώτες μέρες της ζωής του. Είναι γεμάτο αντισώματα που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού του συστήματος και κατ’ επέκταση στην υγεία του.

Για να μην έχει προβλήματα το παιδί θα πρέπει να έχει φτάσει στο βάρος της γέννας τις πρώτες 15 μέρες περίπου. Όμως, εκεί είναι και το πρώτο πάτημα των παιδιάτρων. Εάν το παιδί υπολείπεται έστω και λίγο από τον στόχο, το πρώτο πράγμα που θα συστήσει ο παιδίατρος είναι να πάρει συμπλήρωμα. Κανείς τους όμως δεν θα πει στην μάνα ότι με ένα καλό θήλαστρο, το οποίο μπορείς να νοικιάσεις περίπου με 50€ το μήνα, μπορεί να βοηθήσει το παιδί της να πάρει πιο γρήγορα βάρος.

Πως γίνεται αυτό; Κατά τη διάρκεια του θηλασμού, στην αρχή το γάλα είναι πλούσιο σε λακτόζη και λιγότερο σε λιπαρά, προς το τέλος του θηλασμού “κατεβαίνει”, όπως λέγεται, το παχύ γάλα, το οποίο προσφέρει στο παιδί αρκετά λιπαρά και έτσι αυξάνει το βάρος του.

Αυτό που έχει να κάνει ή μαμά είναι να αντλήσει με το θήλαστρο το αρχικό γάλα, να το φυλάξει σε ένα μπουκαλάκι και να βάλει το παιδί να θηλάσει μετά την άντληση. Κατόπιν, του δίνει με το μπουκαλάκι το γάλα που είχε αντλήσει στην αρχή.  Με αυτόν τον τρόπο το παιδί δέχεται σίγουρα τα λιπαρά που χρειάζεται και η μητέρα δημιουργεί μία πλασματική ζήτηση, η οποία παρακινεί τον οργανισμό να παράξει επιπλέον γάλα.

—–

Επειδή βλέπω ότι είναι πολλά αυτά που πρέπει να γραφούν και για να μην κουράσω τους τυχόν αναγνώστες, θα αναρτήσω σε συνέχειες αυτό το θέμα.

Θα πρέπει να επισημάνω ότι δεν είμαι γιατρός ούτε σύμβουλος θηλασμού ούτε, βέβαια γυναίκα, για να γνωρίζω τα πάντα περί θηλασμού.  Το συγκεκριμένο το αναρτώ περισσότερο γιατί δεν μπορεί η γυναίκα μου να το κάνει και επειδή έχω κουραστεί να ακούω βλακείες.

—–

Πηγές:

  • The Breastfeeding Book
  • The Baby Book
  • Όλες οι Γυναίκες Μπορούν να Θηλάσουν, της Άννας Πατσούρου
  • Εδικές Περιπτώσεις και Προβλήματα Θηλασμού,  της Άννας Πατσούρου
Dies Natalis

Dies Natalis by Lawrence OP, on Flickr

Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο βολικές είναι κάποιες παραδόσεις. Επειδή όμως η ελληνική παράδοση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την θρησκεία, κάποιες από αυτές έχουν πάρει τη μορφή τελετουργιών και έχουν χρεωθεί στην Εκκλησία.

Μία από αυτές τις παραδόσεις είναι αυτή του σαραντίσματος του μωρού. Με λίγα λόγια, αυτό που λέει η παράδοση είναι ότι το μωρό θα πρέπει να μένει μέσα στο σπίτι με την μητέρα του, χωρίς επισκέψεις από ανθρώπους εκτός οικογενείας, για σαράντα μέρες. Όταν περάσει αυτή η περίοδος, τότε πηγαίνουν το μωρό στην εκκλησία όπου ο ιερέας του διαβάζει μία ευχή. Το γιατί δεν το γνωρίζω, ούτε το τι θα γίνει εάν δεν το τηρήσεις, αλλά αποδεικνύεται πολύ σωστό έθιμο.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θεωρώ ότι αυτές οι μέρες ησυχίας και απομόνωσης της νέας μητέρας με το παιδί της, είναι απαραίτητες και για τους δύο.  Πως θα μπορέσει να θηλάσει η μαμά άμα κάθε τρεις και λίγο έρχεται ο καθένας, πάντα με καλή πρόθεση βέβαια, για να ευχηθεί και να δει το παιδί;  Άλλωστε,  οι περισσότεροι από αυτούς τους επισκέπτες θα το κάνουν από υποχρέωση και όχι από πραγματικό ενδιαφέρον.

Για άλλους βέβαια, πιο κοινωνικούς, είναι αδιανόητο να κλειστούν στο σπίτι για 40 μέρες. Όπως βέβαια τους είναι αδιανόητο ότι θα θηλάσουν αποκλειστικά, γιατί επίσης τους είναι αδιανόητο να είναι με ένα μωρό στο στήθος τις μισές ώρες της ημέρας. Αδιανόητα πράγματα!

Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Το μωρό θέλει περίπου τόσες μέρες για να “φτιάξει” το πρόγραμμά του, από άποψη θηλασμού και ύπνου. Κάτι ήξερε λοιπόν ο θυμόσοφος λαός μας και αναφέρεται σε 40 μέρες “απομόνωσης”. Τα νούμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα έχουν οριστεί έπειτα από πολλούς αιώνες εμπειρίας και πρακτικής εφαρμογής.

Αν τώρα, η μαμά δεν προτίθεται να θηλάσει αποκλειστικά, για πολλούς και διαφόρους λόγους (στους οποίους θα επανέλθω με post), τότε ίσως να της πέφτει βαρύ αυτό το σαρανταήμερο. Για όσες όμως θα θηλάσουν αποκλειστικά να ξέρουν ότι και να ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν χρόνο για βόλτες ή επισκέψεις. Οπότε ανακοινώνουν ότι θα τηρήσουν το σαράντισμα και έχουν την ησυχία τους.

Σήμερα στη δουλειά ένας συνάδελφος, ο οποίος γνωρίζει το πόσο (ε)μπλεγμένος είμαι στην ανατροφή της κόρης μου, έθεσε υπόψη μου το εξής άρθρο στα ΝΕΑ (εδώ). Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε μία νέα(;) μέθοδο που αντιτίθεται στην μέθοδο “άστο να κλάψει” ή cry out method. Έχω αναφερθεί σε αυτήν την μέθοδο σε προηγούμενες αναρτήσεις (εδώ και εδώ) οπότε δεν θα την αναλύσω και εδώ. Θέλω να σταθώ σε ένα απόσπασμά του, το οποίο αναφέρεται επιγραμματικά στις τεχνικές αυτής της μεθόδου.

Συγκεκριμένα “Τι συμβουλεύουν οι ειδικοί”: 

“ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ στο μωρό ένα μαλακό αντικείμενο που του αρέσει αντί για το στήθος σας ή το μπιμπερό του”
Πως είπατε; Το μωρό θα πρέπει να εξαρτηθεί από ένα αντικείμενο προκειμένου να κοιμηθεί; Μα καλά δεν έχουν ακούσει ότι το στήθος της μαμάς είναι η καλύτερη παρηγοριά για το παιδί; Ακόμα και το να ξαπλώνει στο στήθος του μπαμπά είναι πιο παρήγορο από ένα “μαλακό αντικείμενο”. Θυμάμαι πόσες φορές ξάπλωσα την μικρή πάνω στο στήθος μου και κοιμηθήκαμε το βράδυ ήρεμα και ωραία. Πέρα του ότι παρηγορεί το παιδί, δημιουργεί και ένα ξεχωριστό δέσιμο μεταξύ των δύο. Πιστέψτε με!

“ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ τη ρεφλεξολογία τρίβοντας τα ποδαράκια του από τα δάχτυλα έως τις φτέρνες για να αισθανθεί την αγκαλιά σας”
Σε αυτό συμφωνώ. Το μωρό ηρεμεί όντως με ένα καλό μασαζάκι.

“ΧΑΪΔΕΨΤΕ την πλάτη του κατά τη φορά του ρολογιού”
Εγώ λέω χαϊδέψτε την πλάτη του γενικά. Τώρα εάν σας βολεύει η φορά του ρολογιού, κανένα πρόβλημα

“ΜΙΛΗΣΤΕ του ψιθυριστά όταν κλαίει. Έτσι, θα σταματήσει το κλάμα για να σας ακούσει”
Καλά εντάξει! Μιλήστε εσείς ψιθυριστά όταν κλαίει το μωρό και άμα σας ακούσει να μου γράψετε (στα comment). Εδώ πρέπει να εφαρμόσετε αυτό που ονομάζω την φωνή Ντόπλερ. Δηλαδή, για να σας ακούσει το μωρό θα πρέπει να μιλήσετε πιο δυνατά από το κλάμα του. Δεν λέω ότι πρέπει να του φωνάξετε, αλλά υψώστε στιγμιαία τον τόνο της φωνής ώστε να σας αντιληφθεί και μετά χαμηλώστε τον τόνο σας όσο αυτό χαμηλώνει την ένταση του κλάματος. Όπως ακριβώς με το φαινόμενο Ντόπλερ δηλαδή. Στο τέλος θα πρέπει να φτάσετε σε επίπεδο ψιθύρου, αλλά μόνο εφόσον σας έχει αντιληφθεί το μωρό με την στιγμιαία έντονη φωνή. 

“ΚΑΤΑΓΡΑΨΤΕ τις ώρες που συνήθως ξυπνάει και αν το ενοχλεί κάτι (θόρυβος, μυρωδιά, η θέση που κοιμάται)”
Είτε κάνετε αυτήν την καταγραφή είτε γράψετε τυχαίες ώρες στο χαρτί, το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει. Το παιδί ως νέος οργανισμός επηρεάζεται από τόσα πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα που είναι σχεδόν αδύνατον να εντοπίσετε τι φταίει βάση της ώρας που ξυπνάει. Η καλύτερη συμβουλή είναι να μάθεις το παιδί και να συνδεθείς μαζί του με τέτοιο τρόπο ώστε να ξέρεις προκαταβολικά τι πρόκειται να το ενοχλήσει και να το προλάβεις. Για παράδειγμα, εμείς καταλάβαμε ότι η μικρή δεν ανέχονταν να σκεπάζεται με σεντόνι/κουβέρτα/πάπλωμα, επειδή στριφογυρίζει στον ύπνο της μπερδεύεται με τα σκεπάσματα και εκνευρίζεται. Τι κάναμε λοιπόν; Την ντύναμε καλύτερα το βράδυ, βάλαμε και ένα καλοριφέρ λαδιού στο δωμάτιό της για έξτρα ζεστασιά το χειμώνα και ησυχάσαμε … από αυτό τουλάχιστον. 

“ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ένα φωτάκι νυκτός”
Όντως πολύ χρήσιμο! Να μην το βάλετε όμως μέσα στο δωμάτιό του αλλά ακριβώς απέξω από αυτό, γιατί η έντονη ύπαρξη φωτός μπορεί να το μπερδέψει και να θεωρήσει ότι είναι μέρα ή σούρουπο. Είναι επίσης χρήσιμο για να βλέπετε και εσείς τι κάνει όταν το επισκέπτεστε την νύχτα. 

“ΠΙΣΤΕΨΤΕ ότι μια μέρα θα τα καταφέρετε. Κι ότι το μωρό σας θα ωφεληθεί τελικά από την υπομονή σας”
Αυτό για εμένα είναι το πιο σημαντικό. Πρέπει να κάνετε υπομονή και να είστε ήρεμοι. Η ηρεμία που αποπνέει ο γονιός τελικά περνάει και στο παιδί και δεν θα πρέπει να το ξεχνάτε. Εάν δεν είστε ήρεμοι τότε καλύτερα να μην έχετε το παιδί αγκαλιά γιατί δημιουργείται ένα φαύλος κύκλος εκνευρισμού. Προτιμότερο είναι να αφήσετε το παιδί για λίγο (ακόμα και αν κλαίει) να ηρεμήσετε και μετά να το ξαναπάρετε αγκαλιά, ήρεμοι πλέον και οπλισμένοι εκ νέου με υπομονή.

Εν κατακλείδι αυτό που συμπέρανα από αυτό το άρθρο είναι ότι, δυστυχώς, αυτή η μέθοδος  αναφέρεται ως καινοτόμα και ότι η cry-out θεωρείται η συνήθης πρακτική στην Ελλάδα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω σε αυτό το θέμα και τρανό παράδειγμα αυτού είναι ότι τα βιβλία του Dr. Sears, που για εμάς είναι ευαγγέλια, δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα Ελληνικά. 

(ευχαριστώ τον Βασίλη που μου έδωσε την αφορμή για αυτήν την ανάρτηση)

Θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες που οι μπαμπάδες δούλευαν και οι μαμάδες μεγάλωναν τα παιδιά. Υπήρχε περισσότερη τάξη και λιγότερο άγχος. Τα παιδιά είχαν πάντα κάποιον να τους προσέχει και κάποιον να στηριχθούν.

Τώρα, οι γυναίκες απελευθερώθηκαν και μπήκαν στην αγορά εργασίας. Η προσφορά εργασίας διπλασιάστηκε και οι μισθοί μειώθηκαν. Το αποτέλεσμα είναι ότι στη σημερινή οικογένεια δουλεύουν και οι 2 γονείς, για να κερδίσουν όσα θα κέρδιζε ο 1 παλιά. Τα παιδιά μεγαλώνουν μπροστά στη τηλεόραση, το ίντερνετ και τα βίντεο-παιχνίδια. Χωρίς στήριξη και καθοδήγηση.

Δεν είμαι μισογύνης και σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να εκληφθούν τα γραφόμενα μου ως αντιφεμινιστικά. Είναι απλές παρατηρήσεις που εχω κάνει.

Είναι τυχερή η οικογένεια που δουλεύει ο μπαμπάς και κερδίζει αρκετά ώστε η μαμά να μεγαλώνει τα παιδιά. Κατ’ εμέ αυτή η οικογένεια έχει περισσότερες πιθανότητες να αναθρέψει καλύτερα τα παιδιά της.

Έπειτα από πολύ καιρό επανέρχομαι στο θέμα της ανατροφής των παιδιών. Όπως είχα πει και σε προηγούμενο post, υπάρχουν δύο σχολές, η baby-training και η attachment-parenting.

Εμείς, ψιλοτυχαία ομολογουμένως, εφαρμόσαμε την δεύτερη μέθοδο. Συναντήσαμε πολύ μεγάλη αντίδραση στην πρακτική της, καθώς οι γιαγιάδες μας έβλεπαν σαν να ήμασταν από άλλο πλανήτη. Τους φαίνονταν αδιανόητο να μην αφήσεις το παιδί να κλαίει μέχρι να του περάσει ή να παίζεις μαζί του όλο τον ελεύθερό σου χρόνο.
Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς κάνουμε. Όποτε κλαίει η μικρή τρέχουμε να την αγκαλιάσουμε και να την καθησυχάσουμε. Παρατηρήσαμε ότι από την στιγμή που εφαρμόσαμε αυτήν την πρακτική, η μικρούλα έχει ηρεμήσει αρκετά και φαίνεται να είναι πιο χαρούμενη.
Επίσης, παρατηρήσαμε ότι ανταποκρίνεται πολύ θετικά στα ‘όχι’ μας. Δηλαδή, άμα της πούμε ‘όχι’ για κάτι, όχι μόνο το ακούει αλλά και το θυμάται. Για παράδειγμα, της έχουμε πει ‘όχι’ στο να παίζει με κάποια γυάλινα διακοσμητικά που έχουμε στο σαλόνι, για την δική της ασφάλεια περισσότερο. Οπότε λοιπόν, όποτε περνάει από το τραπεζάκι που βρίσκονται όχι μόνο δεν τα αγγίζει αλλά κουνάει και το δάχτυλό της κάνοντας τη χειρονομία του ‘όχι’.
Αυτήν την ανταπόκριση την εισπράττουμε επειδή ακριβώς δεν της λέμε πολλά όχι. Έτσι όταν τελικά της απαγορεύουμε κάτι καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα για να ακούσει ‘όχι’ και σταματάει.
Έχω παρατηρήσει επανειλημμένα ότι το cryout το εφαρμόζουν ζευγάρια που δεν θέλουν να χάσουν την βολή τους. Δεν θέλουν δηλαδή να τρέχουν κάθε τρεις και λίγο να καθησυχάσουν το μωρό τους, σταματώντας ό,τι κάνουν εκείνη τη στιγμή Δηλαδή, να σταματήσουν να βλέπουν τηλεόραση, να διακόψουν την περιήγησή τους στο ίντερνετ κτλ. Για εκείνους η ‘βολή’ τους είναι πιο σημαντική από τις ανάγκες του παιδιού τους. Η εξιλέωση βέβαια έρχεται με το να κατηγορούν όσους δεν ακολουθούν αυτή τη μέθοδο ότι κακομαθαίνουν το παιδί τους.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι εάν είναι να κακομάθω το παιδί μου από πολύ αγάπη, τότε ας είναι. Για να δανειστώ μία φράση της παιδιάτρου μας “Ποτέ δεν χάνεις εάν κάνεις συχνά κατάθεση στον κουμπαρά που λέγεται αγάπη”.
Για να διευκρινίσω, όλα τα παραπάνω τα υποστηρίζω για τον πρώτο χρόνο. Από εκεί και πέρα πρέπει να βάζεις λίγο νερό στο κρασί σου, για να μπορέσει το παιδί να καταλάβει που είναι τα επιτρεπτά όρια συμπεριφοράς. Αλλά για αυτό θα επανέλθω με νέο post.

Όντας πρόσφατα μπαμπάς, έχω εμπλακεί σε πολλές συζητήσεις σχετικά με την ανατροφή του παιδιού. Υπάρχουν, βασικά, δύο σχολές σκέψης. 
Σύμφωνα με την πρώτη, το παιδί προσπαθεί να χρησιμοποιήσει για να πάρει αυτό που θέλει (από μία αγκαλιά έως ένα παιχνίδι). Για να το επιτύχει χρησιμοποιεί, ως μέσω πίεσης, το κλάμα και γενικότερα την γκρίνια. Για το λόγο αυτό, δεν θα πρέπει ο γονιός να δίνει σημασία στα κλάματα του παιδιού και να το αγνοεί μέχρι εκείνο να σταματήσει. Οι αγκαλιές απαγορεύονται, γιατί έτσι κακομαθαίνεις το παιδί. Άμα το παιδί κλάψει το βράδυ, το αγνοείς μέχρι αυτό να σταματήσει. Με αυτόν τον τρόπο, ισχυρίζεται η μέθοδος αυτή, ότι δεν κακομαθαίνεις το παιδί και ότι το παιδί γίνεται πιο υπάκουο.
Η δεύτερη μέθοδος έχει μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ισχυρίζεται, ότι όσο πιο γρήγορα ο γονιός ανταποκρίνεται στο κλάμα του παιδιού, τόσο πιο πολύ εκείνο αισθάνεται ασφαλές με αποτέλεσμα να ηρεμεί καλύτερα. Επίσης, αναφέρει ότι το κλάμα δεν είναι μέσο πίεσης του παιδιού προς τον γονιό, τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο. Αντιθέτως, το κλάμα είναι μέσο επικοινωνίας του παιδιού, το οποίο δεν έχει άλλο τρόπο για να πει τι θέλει. Με το να αγνοείς το κλάμα του παιδιού είναι σαν να μην δίνεις σημασία στις ανάγκες του και αυτό το κάνει εξαιρετικά ανασφαλές. Είναι μία μορφή απόρριψής που έχει επιπτώσεις στην μετέπειτα συμπεριφορά του. Με το να ανταποκρίνεσαι άμεσα στις ανάγκες (κλάμα) του παιδιού, εκείνο νοιώθει πιο ασφαλές αφού ξέρει πως κάποιος είναι εκεί για αυτό και αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση Τέλος, λέει ότι με το να συνδέεσαι με το παιδί σου με αυτόν τον τρόπο χτίζεις μία σχέση εμπιστοσύνης, που αργότερα θα μεταφραστεί σε καλύτερη επικοινωνία σε θέματα υπακοής κτλ.
Οι αναφορές μου στις δύο αυτές σχολές είναι συνοπτικές αλλά εκφράζουν την ουσία της συλλογιστικής τους. Περαιτέρω ανάλυση του θέματος θα γίνει με επόμενα post, καθώς εάν γινόταν εδώ θα μεγάλωνε πάρα πολύ το συγκεκριμένο post.