Θυμάται κανείς το προηγούμενο καλοκαίρι που φύτεψα πέντε ντοματιές στο μπαλκόνι μου και έλπιζα ότι φτιάχνω περιβόλι; Είχα υποσχεθεί μάλιστα να ενημερώνω για την πρόοδο του … πειράματος. Μάλλον όχι, αλλά εμένα μου έχει μείνει αξέχαστο, γιατί το πείραμα απέτυχε … παταγωδώς!
Δύο ήταν τα κυριότερα προβλήματά μου.
Πρώτον, για να γίνει η ντομάτα θα πρέπει να γονιμοποιηθεί ο ανθός της. Για το λόγο αυτό φυτεύεις κοντά και κάνα λουλούδι να προσελκύσει κάποιο έντομο, το οποίο θα γονιμοποιήσει τον ντοματοανθό, κάτι το οποίο δεν έκανα. Το αποτέλεσμα ήταν από πέντε ντοματιές, 1,5μ η κάθε μία, να ‘παράγω’ (γκουχ) έξι cherry tomatoes όλο το καλοκαίρι!
Το δεύτερο πρόβλημά μου ήταν το … ‘αφεντικό’ (βλέπε πεθερός), που ως καλός μάστορας κράτησε το σημαντικότερο μυστικό για τον εαυτό του. Καλά εντάξει, υπερβάλω δεν το κράτησε τελείως για τον εαυτό του αλλά, δεν κατάλαβε ότι απευθυνόταν σε παιδί της πόλης και ότι δεν είναι τίποτα αυτονόητο. Όταν με ρώτησε με έκπληξη “Δεν έβαλες κάνα λουλούδι κοντά; Πως θα βγάλουν ντομάτες;” ήταν πολύ αργά για να κάνω κάτι. Χώρια την καζούρα που μου έκανε μετά. Βέβαια δεν παραλείπω στιγμή να του το θυμίζω και να του ρίχνω το φταίξιμο, έτσι για να αισθανθώ και εγώ καλύτερα.
Τέλος πάντων, το αποτέλεσμα είναι ότι απογοητεύτηκα τελείως με την αποτυχία αυτή και δεν νομίζω να ξανακάνω κάτι τέτοιο σύντομα. Σίγουρα, πάντως δεν θα ρωτήσω τον πεθερό μου.
Υ.Γ.: Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι με τον πεθερό μου έχουμε εξαιρετική σχέση και πειράζουμε ο ένας τον άλλο χωρίς παρεξήγηση (ευτυχώς). Χαρακτηρίστηκα αξίζει να πω ότι τον φωνάζω … Χασάν!
ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΟΠΕΡΙΒΟΛΟ
