Blogging for nothing

… μόνος … και έρημος … και γεμάτος … και άδειος … και με όρεξη … και με βαρεμάρα. Άντε να δούμε …

Ω, ναι! Έφτασε επιτέλους η ώρα να αναφωνήσω και εγώ με τη σειρά μου την χιλιοειπωμένη φράση που βγαίνει αβίαστα από το στόμα κάθε εργαζόμενου.

Επιτέλους διακοπές!!!

Φέτος βέβαια θα προστεθεί στη εκδράμουσα παρέα και ο μικρός, που πέρυσι μας συνόδευε μέσα από την ασφάλεια της κοιλιάς της armegeo. Φέτος επίσης θα δοκιμάσουμε μία καινούργια φόρμουλα διακοπών, που δεν ξέρω κατά πόσο θα αποβεί επιτυχημένη.

Γενικά είμαστε της λογικής ότι οι διακοπές αφορούν πρώτα τα παιδιά και μετά εμάς. Θα πει κάποιος, ρε μεγάλε εσύ δηλαδή δεν θες να ξεκουραστείς; Θα του απαντήσω ότι οι διακοπές με παιδιά αυτής της ηλικίας (και μάλιστα με αυτόν τον συνδυασμό ηλικιών) κάθε άλλο παρά ξεκούραστες είναι.

Ο μικρός έχει ήδη αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα, αλλά χρειάζεται πάντα τη συνοδεία κάποιου για να του κρατάει το χέρι. Η μικρή από την άλλη θέλει διαρκώς να παίζει μαζί μας, γιατί πολύ απλά δεν έχει άλλα παιδιά για να παίξει μαζί τους. Δεν μπορώ να πω όμως, κάνει φιλότιμες προσπάθειες να παίξει με την αδερφό της, αλλά παρεμβάλλεται η παιδική αγαρμποσύνη που τελικά τα χαλάει όλα.

Είπαμε λοιπόν να εξασφαλίσουμε στα παιδιά ένα μήνα διακοπών στην εξοχή. Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να γίνει εάν δεν εξαντλούσαμε την άδειά μας. Έτσι λοιπόν, για να μην εξαντλήσουμε τις μέρες μας, θα πάρουμε από δύο εβδομάδες άδεια εναλλάξ, πρώτα εγώ  (τις δύο πρώτες του Αυγούστου) και μετά η armegeo (τις δύο τελευταίες του Αυγούστου). Αυτό σημαίνει ότι για δύο εβδομάδες, που στην πραγματικότητα είναι έξι μέρες (τα σαββατοκύριακα θα είμαστε όλοι μαζί), θα έχω μόνος μου τα παιδιά και για δύο εβδομάδες θα τα έχει η armegeo.

Έχω πολύ αγωνία για το πως θα περάσουν οι έξι αυτές μέρες, καθώς δεν έχω το μυστικό όπλο της armegeo, τον θηλασμό, και τα βράδια που θα ξυπνάει ο (μικρός) κύριος μάλλον δεν θα ξέρω τι να τον κάνω. Εν πάση περιπτώσει, το έχω πάρει απόφαση ότι στις διακοπές μου μάλλον δεν θα κοιμηθώ κάποια βράδια.

Υ.Γ.: Θα είναι βέβαια παρόντες και οι παππούδες φυσικά, αλλά επειδή ακριβώς τους “κουράζουμε” όλο το χρόνο, προσπαθούμε να μην τους κουράζουμε και στις διακοπές τους.

Πολύ καιρό τώρα σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε σαν απόφαση, ούτε σαν υλοποίηση. Ειδικά δε όταν η απόφαση αυτή θα επηρεάσει την ζωή όλης της οικογένειάς σου.

Το σκεπτικό μου είναι το εξής, εάν είναι να ζήσω την ζωή μου σε ένα κράτος που διεκδικείς το αυτονόητο, καλύτερα να φύγω και να πάω κάπου που θα μου παρέχονται τουλάχιστον αυτά (τα αυτονόητα).

Ποια είναι λοιπόν τα αυτονόητα για μένα; Καταρχήν, η ιατρική περίθαλψη. Δεν θέλω, ρε γαμώτο, να πηγαίνω στο δημόσιο νοσοκομείο, για το οποίο έχω πληρώσει, και να αρχίζω να μοιράζω λεφτά από εκεί και από δω, μόνο και μόνο για να μου συμπεριφερθούν ανθρώπινα.

Μετά είναι η παιδεία. Δεν θέλω να με απασχολεί σοβαρά το ενδεχόμενο να πάω το παιδί μου στο ιδιωτικό σχολείο, μόνο και μόνο γιατί τα δημόσια (για τα οποία, επίσης πληρώνω) έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και πλέον μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Για να μην μακρηγορώ, δεν θέλω να πληρώνω διπλά υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες με τις κρατήσεις που έχω. Όπως, επίσης, δεν θα ήθελα να φτάσω (άμα φτάσω) 80 χρονών για να πάρω μία σύνταξη των 600 ευρώ και τελικά να πεθάνω στο δρόμο.

Μία ζωή την έχω, γαμώτο, γιατί θα πρέπει να την χαραμίσω ζώντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον;!; Επιλέγω λοιπόν να πάω κάπου αλλού, για να προσφέρω στα παιδιά μου, αλλά και σε μένα, ευκαιρίες που εδώ ούτε που θα τις ονειρευόμουν.

Μόνο για ένα πράγμα είμαι διστακτικός, που θα χωρίσω τους παππούδες και τις γιαγιάδες από τα εγγόνια τους …

Χθες το πρωί πηγαίνοντας στην δουλεία παρατήρησα στο λιμάνι ασυνήθιστα πολύ κόσμο στην προβλήτα. Ανεβαίνοντας στην πεζογέφυρα, μπροστά από τον σταθμό του ΗΣΑΠ, είδα την αιτία. Καμία 20 άτομα ήταν σε κάθε καταπέλτη των πλοίων και φώναζαν συνθήματα. Σκέφτομαι ότι μάλλον πρόκειται για συμβολική κίνηση, αφού απ’ έξω περίμενε πολύς κόσμος, και ότι θα γνωστοποιήσουν τα αιτήματά τους και σε λίγο θα φύγουν.

Μετά από ώρα, ακούγοντας ειδήσεις στο ραδιόφωνο, ενημερώνομαι ότι δεν ήταν καθόλου συμβολική κίνηση. Αντίθετα, το ΠΑΜΕ ήθελε όντως να εμποδίσει τον απόπλου όλων των πλοίων, ώστε να συνεχιστεί εμμέσως η απεργία των ναυτεργατών, που ήταν για χθες. Η συγκεκριμένη απεργία κρίθηκε παράνομη από το δικαστήριο ή τον εισαγγελέα (δεν τα ξέρω καλά αυτά τα νομικά), αλλά για το ΠΑΜΕ ήταν καθόλα έγκυρη.

Δεν θα μπω καν στη λογική να σχολιάσω κατά πόσο ήταν ή δεν ήταν δημοκρατική αυτή η κίνηση. Ούτε καν θα σχολιάσω το πόσο έπληξε του προορισμούς αυτών των πλοίων ή τον τουρισμό της Ελλάδας γενικότερα. Θα ήθελα αντιθέτως να προτείνω στο ΠΑΜΕ να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό, για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ναυτεργατών. Αντί να κάνει τέτοιες φαμφαρώδεις κινήσεις, που στο τέλος ζημιώνουν ακόμα και αυτούς που πάνε να προασπίσουν, γιατί δεν ενισχύουν το συλλογικό τους όργανο;

Θέλω να πω πως δεν προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό στους ναυτεργάτες αν εμποδίσουν τα πλοία να φύγουν. Αντιθέτως αν ενισχύσουν το συνδικάτο τους, με όποιο τρόπο μπορούν, ώστε αυτό να ισχυροποιηθεί , τότε θα μπορέσει και αυτό, με τη σειρά του, να προασπιστεί καλύτερα το συμφέρον τους. Ένα ισχυρό συνδικάτο δεν θα είχε ανάγκη να προβαίνει σε τέτοιες γραφικότητες, αλλά θα μπορούσε να διαπραγματευτεί τα αιτήματα του κλάδου  πιο ουσιαστικά και ίσως με καλύτερα αποτελέσματα.

Γίνομαι και γω λοιπόν θεωρητικός συνωμοσιών και αναρωτιέμαι μήπως τελικά το ΠΑΜΕ δεν θέλει ισχυρά συνδικάτα, ώστε να παραμείνει το ίδιο ο μεσσίας των εργατών;

Για όσους δε κατακρίνουν το ΚΚΕ για αντιδημοκρατική συμπεριφορά, ας μην ξεχνάνε ότι ο κομμουνισμός πρεσβεύει μία ολοκληρωτικής αντίληψης  θεώρηση της κοινωνίας που έχει σαν βάση την εργασία. Δηλαδή άμα συγκρίνεις τον κομμουνισμό με την δημοκρατία είναι σαν να συγκρίνεις ένα στυλό με ένα μήλο, απλώς δεν μπορείς. Οπότε είναι ανέξοδο να λες ότι το ΚΚΕ είναι ή δεν είναι δημοκρατικό, όταν το ένα πρεσβεύει το δίκαιο του εργάτη και το άλλο των πολιτών, γιατί πολύ απλά ο εργάτης μπορεί να είναι πολίτης αλλά ο πολίτης μπορεί και να μην είναι εργάτης.

Εν πάση περιπτώσει δεν είναι η δουλειά μου να αναλύω τις διάφορες πολιτικές θεωρίες και σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδικός. Απλώς κατέθεσα και εγώ την άποψή μου.

Γενικά στο σπίτι είμαστε αντίθετοι με το στήσιμο (ή παρκάρισμα) του παιδιού μπροστά στην τηλεόραση. Θεωρούμε ότι όχι μόνο δεν του προσφέρει τίποτα, αλλά επιπλέον μπορεί να κάνει κακό και στην υγεία του. Το δεύτερο βέβαια μπορεί να συμβεί μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις προγραμμάτων, που έχουν γρήγορη εναλλαγή εικόνων και χρωμάτων.

Που είναι το κακό θα μου πείτε. Και εμείς βλέπαμε παιδικά όταν ήμασταν παιδιά και δεν πάθαμε τίποτα. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά του τότε με το τώρα. Τότε που εμείς βλέπαμε παιδικά προγράμματα στην TV δεν κάναμε μόνο αυτό. Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση, βγαίναμε στις αλάνες και τους δρόμους και παίζαμε με τους φίλους μας. Είχαμε τελος παντων μία σωματική δραστηριότητα που είναι άκρως απαραίτητη για την εκτόνωση ενός παιδιού.

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να σταθώ. Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι το πως μαγνητίζει τα παιδιά ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας κινουμένου σχεδίου. Ναι, καλά το καταλάβατε είναι η ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤΟΡΑ! Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργος για το τι δουλειά έχει γίνει πίσω από την Ντόρα. Πως τα καταφέρνουν και καθηλώνουν τα παιδιά;

Επισκέφτηκα λοιπόν το site της παραγωγής για να δω πως το κάνουν. Ανάμεσα στα άλλα, ανακάλυψα ότι ένα επεισόδιο μπορεί να χρειαστεί και ένα χρόνο προτού προβληθεί! Στο διάστημα αυτό συνεχώς κάνουν δοκιμαστικές προβολές κατά τις οποίες εξετάζουν τις αντιδράσεις των παιδιών, ώστε να κάνουν οποίες αλλαγές χρειάζονται.

Δηλαδή ολόκληρη επιστήμη η Ντόρα! Πως να τα βάλει μαζί της ο γονιός; Πως θα μπορούσε να αποτρέψει το παιδί του από το να καρφωθεί μπροστά από μία οθόνη, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει;

Αυτό που κάνουμε εμείς και πιάνει είναι να της δώσουμε μια εναλλακτική της Ντόρας, που λέγετε Μαμά και Μπαμπάς. Δηλαδή, την φέρνουμε μπροστά σε μια απόφαση, να δει την Ντόρα ή να παίξει μπάλα με τον Μπαμπά; ή, να δει Ντόρα ή να διαβάσει μια ιστορία με την Μαμά; Αν τίποτα από αυτά δεν πιάσει, καλούνται τα μεγάλα μέσα, να δει Ντόρα ή να πάμε βόλτα!;!

Σύμφωνα με την εμπειρία μας, θα χαθεί ελάχιστες φορές η μάχη, αλλά σίγουρα θα κερδηθεί ο πόλεμος!

Έχω βαρεθεί όλους αυτούς που σε κατακρίνουν που κρατάς αγκαλιά το παιδί, που δεν το αφήνεις στημένο μπροστά στην τηλεόραση, που δεν το αφήνεις να φάει αλάτι πριν τα δύο του χρόνια και που γενικά θεωρούν ότι ό,τι κάνεις είναι λάθος.

Πιστέψτε με έχουμε ψάξει πάρα πολύ, με την γυναίκα μου, το θέμα ανατροφή. Έχουμε διαβάσει βιβλία, άρθρα, forums , blogs και γενικά ό,τι μπορούσαμε να βρούμε. Έχουμε κατασταλάξει στο τι και πως θα κάνουμε για τα παιδιά μας, όχι απαραίτητα με κριτήριο το τι μας βολεύει, αλλά πάντα με το τι είναι καλό για τα παιδιά.

Από τότε που γεννήθηκε η μικρή, που είναι τώρα μεγάλη αδερφή του μπέμπη, μέχρι και σήμερα ακούω πάντα το ίδιο πράγμα και μάλιστα με τον ίδιο συμπονετικό τόνο “Την/τον έχεις μάθει αγκαλιά ε;”. Μέχρι πρότινος απαντούσαμε με ένα αδιάφορο ναι. Η υπομονή όμως έχει και τα όριά της και τον τελευταίο καιρό γίνεται η εξής κουβέντα, όταν η ερώτηση γίνεται από άνθρωπο μεγάλης ηλικίας που έχει ο ίδιος παιδιά:

-Την έχεις μάθει αγκαλιά ε; (Με τόνο συμπάθειας)

-Ναι, εσύ δεν είχες αγκαλιά τα παιδιά σου!;! (Με έκπληκτο τόνο)

Οι απαντήσεις μπορεί να είναι δύο.

Πρώτη:

-Ναι … τα είχα … και … άστα μου βγάλαν την ψυχή. (Με απολογητικό τόνο)

-Εγώ γιατί να μην τα έχω αγκαλιά, ενώ εσύ τα είχες; Δεν είναι δίκαιο! (Με τόνο ψευτοχιούμορ σεσβάζωμετοβαμβακι)

Δεύτερη:

-Όχι βέβαια! Τα άφηνα να κλαίνε και τελικά σταμάταγαν. ( με τόνο 1000 καρδινάλιων)

-Τα καημένα! Πόσο θα τους έλειπε η μαμά/ο μπαμπάς τους! (με τόνο συμπάθειας)

Εν πάση περιπτώσει ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως νομίζει και δεν θα πρέπει να πέφτει λόγος σε κανέναν. Εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις του στυλ, “δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω!”.

Για μένα όμως υπάρχουν δύο ειδών γονείς. Αυτοί που θέλουν το καλό για το παιδί τους και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθούν και αυτοί που θέλουν ό,τι είναι βολικό γι’ αυτούς και δεν τους νοιάζει να ταλαιπωρηθεί το παιδί.

Την 5η Νοεμβρίου 1605 ο Guy Fawkes, ως μέλος μίας ομάδας συνωμοτών επονομαζώμενη και ως “Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας”,  αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον βασιλιά της Αγγλίας Ιάκωβο Α’,  με την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ,  που στεγαζόταν τότε το Βρετανικό Κοινοβούλιο.  Περισσότερα για το που και πως εδώ.

Την 9η Ιανουαρίου 2010, μία ομάδα που θέλει να αυτοαποκαλείται “επαναστατική” και που ατυχώς χαρακτηρίζεται “αντάρτικη” από πολλούς, έβαλε έναν, μεσαίας ισχύος, εκρηκτικό μηχανισμό σε έναν κάδο, κάποιες εκατοντάδες μέτρα μακρυά από το ελληνικό κοινοβούλιο. Έπειτα τηλεφώνησαν στις αρχές για να τις προειδοποιήσουν.

Κάποιες μέρες αργότερα ανάρτησαν σε έναν ιστότοπο μία προκήρυξη με την οποία ανέλαβαν την ευθύνη για την τοποθέτηση του μηχανισμού στον κάδο. Στο κείμενό τους έκαναν αναφορές στον Guy Fawkes, θεωρώντας ότι η πράξη τους είναι τουλάχιστον σημειολογικά ανάλογη. Δηλαδή, το να τοποθετείς εκατοντάδες κιλά πυρίτιδας στα κελάρια του κοινοβουλίου και να προσπαθείς να τα πυροδοτήσεις είναι το ίδιο με το να βάζεις έναν μηχανισμό σε έναν κάδο, εκατοντάδες μέτρα από το κοινοβούλιο, και να παίρνεις τηλέφωνο τις αρχές για να τον βρουν. Θέλουν να μας πουν ότι οι δύο “συνωμοσίες” είναι το ίδιο. Σαν να μας λένε ότι το να τραγουδάς φάλτσα το ρεφρέν του the wall αυτομάτως σε κάνει τόσο ταλαντούχο όσο τα μέλη των Pink Floyd!

Έπειτα αναφέρονται στο κατά πόσο οι Εύζωνες παρέμειναν ή όχι στις θέσεις τους. Λες και έβαλαν την βόμβα για να διώξουν τους Ευζώνους από το Σύνταγμα. Ή λες και παρέμειναν οι ίδιοι να πυροδοτήσουν τον μηχανισμό με το χέρι. Ή στο κάτω κάτω της γραφής, λες και έχει σημασία.

“Πλήγμα στην καρδιά της δημοκρατίας!” έγραφαν οι τίτλοι των εφημερίδων και οι τρομογλάστρες αυνανίζονταν με τα πρωτοσέλιδα. “Στο καλύτερα φυλασσόμενο μέρος της Αθήνας!” έγραφαν άλλες και εκείνοι έρχονταν σε οργασμό. Έμεινα λοιπόν να αναρωτιέμαι, εκείνος ο κάδος κοντά στην πλατεία Συντάγματος, είναι η καρδιά της δημοκρατίας που φυλάσσεται καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους κάδους στην Αθήνα;

Ε ρε πετριά που έχετε φάει!

Τελευταία έχει καταλαγιάσει ο ντόρος που έχει γίνει για τον (αντι)καπνιστικό νόμο. Το αντί είναι σε παρένθεση, γιατί θεωρώ ότι με τα παράθυρα που αφήνει τελικά θα βρεθούμε σε ένα καθεστώς, όπου όλα πλέον τα μαγαζιά θα είναι καπνιστών. Έτσι εάν κάποιος θέλει να βγει για ένα καφέ ή ένα ποτό τελικά θα καταλήξει να καπνίζει και εκείνος. Έτσι, αντί να μειωθεί το ποσοστό εκείνων που καπνίζουν μάλλον θα αυξηθεί.

Οι καπνιστές ωρύονταν! Έχουμε το δικαίωμα να διαχειριστούμε την αυτοκαταστροφή μας, όπως νομίζουμε, φωνάζουν. Έχουμε το συνταγματικό δικαίωμα να εκφραζόμαστε όπως επιθυμούμε, διατείνονται. Ο νόμος είναι ρατσιστικός, ισχυρίζονται. Αυτά είναι ένα μικρό δείγμα από τα επιχειρήματά που χρησιμοποιούν για να μπορούν να καπνίζουν όπου θέλουν.

Δεν λείπουν οι χαρακτηρισμοί εκατέρωθεν. Οι καπνιστές λένε αποστειρωμένους τους μη καπνιστές, για να λάβουν το βρομιάρηδες ως απάντηση και πολλά άλλα τέτοια ωραία.

Μπροστά σε όλα αυτά εγώ λέω πως ναι είμαι ρατσιστής. Είμαι ρατσιστής, που θέλω να μπορώ να βγω με την οικογένειά μου και να πάω σε ένα εστιατόριο και να γυρίζουμε σπίτι χωρίς να βρομάμε όλοι σαν τασάκια. Είμαι ρατσιστής, γιατί δεν θέλω ο διπλανός να κρατάει το τσιγάρο του και να φυσάει τον καπνό του πάνω στα παιδιά μου. Είμαι ρατσιστής, που φεύγοντας από ένα bar, club κτλ δεν θέλω να αισθάνομαι τον λαιμό μου τραχύ σαν γυαλόχαρτο από την τσιγαρίλα.

Για να σοβαρευτούμε και να μην αρχίσουμε πάλι αυτή την πιπίλα περί ρατσισμού είτε από την μία είτε από την άλλη πλευρά θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι θα πρέπει να υπάρχει αλληλοσεβασμός. Σέβομαι το δικαίωμα του καπνιστή να κάνει το τσιγάρο του με την ησυχία του, απολαμβάνοντας τον καφέ ή το ποτό του. Δεν είμαι παράλογος. Καταλαβαίνω την απόλαυση που νοιώθει εκείνη τη στιγμή. Αλλά και εκείνος θα πρέπει να σεβαστεί, όχι εμένα, αλλά τα παιδιά μου που είναι στον ίδιο χώρο και που δεν φταίνε σε τίποτα να καπνίζουν το μισό τσιγάρο του.

Δεν είμαι αντικαπνιστής, είμαι μη καπνιστής. Δεν μισώ το τσιγάρο, απλώς δεν το καπνίζω. Δεν απεχθάνομαι το καπνιστή, αρκεί να με σέβεται και εκείνος. Πως θα με σεβαστεί; Κρατώντας το τσιγάρο του μπροστά του και όχι μπροστά μου. Φυσώντας τον καπνό μακριά από εμένα και όχι μέσα στο πρόσωπό μου. Καπνίζοντας 3-4 τσιγάρα όταν είναι μαζί μου, όχι 2 πακέτα. Για να μην μακρηγορώ δείχνοντάς μου ότι σέβεται εμένα που δεν καπνίζω, όχι με το να μην καπνίζει, αλλά με το να είναι πιο διακριτικός.

Σε όσους κατηγορούν για ρατσισμό έχω να πω ότι κατά την ίδια έννοια είναι ρατσιστές όσοι καταφέρονται εναντίων των θιασωτών του φασισμού, όπως οι χρυσαυγίτες. Γιατί με τον ίδιο τρόπο, τους καταχερίζουν όποτε οι τελευταίοι εκφέρουν την  γνώμη τους.

Όσο για το επιχείρημα ότι και τα αυτοκίνητα είναι βλαβερά για την υγεία μας, με τους ρύπους που εκπέμπουν και γιατί δεν τα απαγορεύουν, έχω να απαντήσω τα εξής. Τα αυτοκίνητα υπόκεινταί σε αυστηρούς αντιρρυπαντικούς  ελέγχους, όπως για παράδειγμα την έκδοση κάρτας καυσαερίων. Για ρυπογόνα οχήματα τα τέλη είναι πιο ακριβά. Σχεδόν τα μισά οχήματα απαγορεύεται να κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας, τις καθημερινές. Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να απαντήσω λογικά σε ένα λαϊκίστικο επιχείρημα, αλλά δεν μπορώ να ακούω και ανοησίες.

Εν κατακλείδι λοιπόν, θα πρέπει να υπάρχει το αυτονόητο, σεβασμός προς τον συμπολίτη. Αν δεν υπάρχει, τότε μάλλον είμαι και εγώ ρατσιστής!

Μέσα Μαζική Μεταφοράς. Όσοι τα χρησιμοποιούν τόσο συχνά όσο εγώ, σίγουρα θα μπορούν να εντοπίσουν τις διάφορες φάρες (συν)επιβατών. Σχεδόν καθημερινά συναντώ τις περισσότερες από τις παρακάτω περιπτώσεις:

• Στέκεται μπροστά από την πόρτα πριν αυτή ανοίξει, αλλά ακριβώς στο κέντρο της. Εκεί δηλαδή που θα ενοχλήσει όλους όσους βγαίνουν από το βαγόνι.
• Το ίδιο με τον προηγούμενο, μόνο που έχει πιο επιθετική τακτική καθώς με το που ανοίγουν οι πόρτες μπαίνει μέσα σπρώχνοντας όποιον πάει να βγει.
• Με το που μπαίνει στο βαγόνι-όχημα τρέχει να πιάσει μια θέση. Άμα την πιάσει άλλος ξινίζει λες και ήπιε ένα λίτρο ξύδι άσπρο πάτο.
• Με το που μπαίνει στο βαγόνι-όχημα τρέχει να πιάσει την θέση που του/της αρέσει και καμία άλλη. Άμα την πιάσει άλλος ξινίζει λες και ήπιε ένα λίτρο ξύδι άσπρο πάτο.
• Ανοίγει τα παράθυρα ενώ έξω έχει -3 βαθμούς και το βαγόνι είναι μισογεμάτο.
• Κάθεται στο κάθισμα και το πόδι του κάθεται στο απέναντι κάθισμα.
• Ακουμπάει με την πλάτη στης κολόνα και όλοι οι άλλοι γύρω του δεν έχουν από που να κρατηθούν.
• Μπαίνει στο βαγόνι και κάθεται μπροστά στο διάδρομο, εμποδίζοντας τους υπόλοιπους να προχωρήσουν πιο μέσα.
• Στέκεται λίγο πριν τις κυλιόμενες σκάλες, για να πατήσει ακριβώς μέσα στο σκαλί, λες και άμα πατήσει αλλού θα τον ρουφήξουν μέσα.
• Στέκεται στα αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες. Δεν προβληματίζεται που όλοι οι υπόλοιποι στέκονται δεξιά και ότι πίσω του έχει δημιουργήσει ουρά 15-20 ατόμων.
• Εκείνος που θα μπει στο βαγόνι και νομίζοντας πως μπαίνει σε μουσείο. Περπατάει όλο και πιο αργά χαζεύοντας γύρω γύρω. Άμα είσαι πίσω του, στο τέλος δεν προλαβαίνεις να κάτσεις, γιατί όλοι οι άλλοι που μπήκαν από την άλλη πόρτα έχουν ήδη κάτσει και κοιμηθεί.
• Εκείνος που στους σταθμούς μετεπιβίβασης περπατάει όχι αργά, αλλά ούτε και γρήγορα. Όχι στην μέση, αλλά ούτε και στην άκρη. Περπατάει εκεί ακριβώς που δεν μπορείς να περάσεις μπροστά του και τόσο αργά όσο χρειάζεται για να δεις τις πόρτες του τραίνου να κλείνουν μισό δευτερόλεπτο πριν φτάσεις στην αποβάθρα.
• Εκείνος που αρχίζει και τρέχει από τα 100 μέτρα, μόλις ακούσει το σήμα ότι κλείνουν οι πόρτες, λες και είναι ο Μπολτ και θα προλάβει να μπει στα επόμενα τρία δευτερόλεπτα που απομένουν.
• Εκείνος που ενώ κλείνουν οι πόρτες θα βάλει το χέρι ή την τσάντα ή το πόδι ή τον ώμο ή ό,τι χρειαστεί για να αναγκάσει τον οδηγό να ανοίξει τις πόρτες πάλι για να μπει.

Δεν μου έρχονται άλλοι στο νου έτσι πρόχειρα. Όποιος έχει και άλλες προτάσεις, ευπρόσδεκτες.

——-

ΥΓ: Για τις φάρες που συναντάς μέσα στα οχήματα θα αναφερθώ σε επόμενο post.

Dies Natalis by Lawrence OP, on Flickr

Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο βολικές είναι κάποιες παραδόσεις. Επειδή όμως η ελληνική παράδοση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την θρησκεία, κάποιες από αυτές έχουν πάρει τη μορφή τελετουργιών και έχουν χρεωθεί στην Εκκλησία.

Μία από αυτές τις παραδόσεις είναι αυτή του σαραντίσματος του μωρού. Με λίγα λόγια, αυτό που λέει η παράδοση είναι ότι το μωρό θα πρέπει να μένει μέσα στο σπίτι με την μητέρα του, χωρίς επισκέψεις από ανθρώπους εκτός οικογενείας, για σαράντα μέρες. Όταν περάσει αυτή η περίοδος, τότε πηγαίνουν το μωρό στην εκκλησία όπου ο ιερέας του διαβάζει μία ευχή. Το γιατί δεν το γνωρίζω, ούτε το τι θα γίνει εάν δεν το τηρήσεις, αλλά αποδεικνύεται πολύ σωστό έθιμο.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θεωρώ ότι αυτές οι μέρες ησυχίας και απομόνωσης της νέας μητέρας με το παιδί της, είναι απαραίτητες και για τους δύο.  Πως θα μπορέσει να θηλάσει η μαμά άμα κάθε τρεις και λίγο έρχεται ο καθένας, πάντα με καλή πρόθεση βέβαια, για να ευχηθεί και να δει το παιδί;  Άλλωστε,  οι περισσότεροι από αυτούς τους επισκέπτες θα το κάνουν από υποχρέωση και όχι από πραγματικό ενδιαφέρον.

Για άλλους βέβαια, πιο κοινωνικούς, είναι αδιανόητο να κλειστούν στο σπίτι για 40 μέρες. Όπως βέβαια τους είναι αδιανόητο ότι θα θηλάσουν αποκλειστικά, γιατί επίσης τους είναι αδιανόητο να είναι με ένα μωρό στο στήθος τις μισές ώρες της ημέρας. Αδιανόητα πράγματα!

Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Το μωρό θέλει περίπου τόσες μέρες για να “φτιάξει” το πρόγραμμά του, από άποψη θηλασμού και ύπνου. Κάτι ήξερε λοιπόν ο θυμόσοφος λαός μας και αναφέρεται σε 40 μέρες “απομόνωσης”. Τα νούμερα δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα έχουν οριστεί έπειτα από πολλούς αιώνες εμπειρίας και πρακτικής εφαρμογής.

Αν τώρα, η μαμά δεν προτίθεται να θηλάσει αποκλειστικά, για πολλούς και διαφόρους λόγους (στους οποίους θα επανέλθω με post), τότε ίσως να της πέφτει βαρύ αυτό το σαρανταήμερο. Για όσες όμως θα θηλάσουν αποκλειστικά να ξέρουν ότι και να ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν χρόνο για βόλτες ή επισκέψεις. Οπότε ανακοινώνουν ότι θα τηρήσουν το σαράντισμα και έχουν την ησυχία τους.