Blogging for nothing

Ευχαριστώ για τις συστάσεις τον eriol78.

Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να σας πω για δυο βιβλία που πέσανε στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό.

Το πρώτο είναι το «Μητέρα για πρώτη φορά». Λοιπόν, τα τελευταία χρόνια έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για ανατροφή, διαπαιδαγώγηση κτλ  των παιδιών. Βιβλία που πολλές φορές σε γεμίζουν και με τύψεις γιατί ίσως δεν προλαβαίνεις να να τα κάνεις πάντα όλα σωστά, και να είσαι η τέλεια μητέρα για το πλασματάκι σου.

Το βιβλίο αυτό όμως που διάβασα τις προάλλες είναι το πρώτο βιβλίο (που έπεσε στα χέρια μου) που αντιμετωπίζει την κατάσταση από την πλευρά της μητέρας. Το συστήνω όχι μόνο στις καινούργιες μαμάδες αλλά και σε πιο ‘παλιές’. Ακόμα καλύτερα βέβαια είναι να το διαβάσουν οι μπαμπάδες. Θα καταλάβουν (ή τουλάχιστον ελπίζω να καταλάβουν) πολλά για την ψυχολογία  της νέας μητέρας. Για τις αγωνίες της, τις ανασφάλειες, τις μεταπτώσεις στην ψυχολογία της.

Είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνο εσύ που σκέφτεσαι όλα αυτά τα ‘τρελά’, και ταυτόχρονα δεν σε βομβαρδίζει για το τι πρέπει να κάνεις για να είσαι η τέλεια μητέρα.  Σε κάνει να σκεφτείς ότι πρέπει να προσέχεις πολύ και τον εαυτό σου, γιατί μόνο αν τα έχεις καλά μαζί του, μπορείς να είσαι καλά και με τα παιδιά σου. Είναι πολύ δύσκολο βέβαια, τουλάχιστον για εμένα, να μην έχω σαν πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα τα παιδιά μου…

Το άλλο βιβλίο το άρχισα  προχτές και είναι το ‘Mother-Daughter Wisdom’.  Φαίνεται και αυτό πολύ ωραίο, αλλά θα επανέλθω άλλη φόρα. Να το τελειώσω πρώτα για να έχω πλήρη εικόνα.

Όχι δεν γεννήσαμε πάλι, άλλωστε θα ήταν πολύ περίεργη μία γέννα 9 μήνες μετά την τελευταία.

Προστέθηκε ένα νέο μέλος στο blog και ποιο είναι αυτό; Μα … δεν είναι άλλη από την μαμά (aka armegeo)! Την έκανα χρυσή να γράψει κάτι, άλλωστε τα περισσότερα που γράφω είναι “κλεμμένα” από εκείνη, ειδικά τα θέματα του θηλασμού (εύλογο). Επέμενε σθεναρά στη θέση της να τα μεταφέρω εγώ στο blog.

Το ρόδι όμως έσπασε στην τελευταία ανάρτηση, και δημοσίευσε το πρώτο της σχόλιο ως armegeo. Για να μην χάσω την ευκαιρία, αμέσως την έκανα author. Την έπεισα επιπλέον να μεταλαμπαδεύσει τις πλούσιες γνώσεις της σχετικά με ανατροφή, θηλασμό κτλ και την βιβλιογραφία αυτώώώώών (που λένε και οι ψάλτες), μέσω του ιστολογίου. Είπε ναι, αλλά δεν ξέρω για πόσο θα κρατήσει.

Για να δούμε θα προσφέρει τίποτα στους πολλούς (γκουχ) αναγνώστες του blogging4nothing;

Χθες τελείωσα την Αίτηση Ενδιαφέροντος Μετανάστευσης στο site μεταναστευτικής πολιτικής της Νέας Ζηλανδίας. Μίλησα με τον Γενικό Πρόξενό της στην Αθήνα, για κάποια διαδικαστικά θέματα και μένει μόνο να μου δώσουν μία διευκρίνιση που ζήτησα ώστε να την υποβάλω.

Η μετανάστευση στη Νέα Ζηλανδία ελέγχεται πολύ στενά και το γεγονός ότι είναι σύμπλεγμα νησιών στην άκρη του κόσμου, το κάνει πιο εύκολο αυτό. Όπως συνηθίζω να λέω είναι Down Under … Under, γιατί είναι πιο “κάτω” (νότια) ακόμα και από την Αυστραλία.

Με λίγα λόγια, για να πας μετανάστης εκεί πρέπει να συμπληρώσεις μία φόρμα η οποία, ανάλογα με τα προσόντα σου, θα αξιολογηθεί βάσει ενός point system. Έτσι, άμα έχεις ανώτερες σπουδές παίρνεις κάποιους πόντους, οι οποίοι είναι περισσότεροι αν οι σπουδές σου καλύπτουν κάποιον κλάδο στον οποίο υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Πόντους παίρνεις και για την εργασιακή εμπειρία σου, που και πάλι αυξάνονται αν αφορά κλάδο σε έλλειψη.

Στο τέλος αν οι πόντοι σου είναι πάνω από 100 έχεις πάρα πολλές πιθανότητες να σε δεχθούν και ακόμη περισσότερες αν έχεις πάνω από 140. Για να βγάλεις όμως visa εργασίας θα πρέπει να έχεις πρόταση συνεργασίας από εταιρία της Νέας Ζηλανδίας ή κοινώς job offer. Εκεί είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα αφού πολλές εταιρείες προαπαιτούν τη visa;!;

Εν πάση περιπτώσει, το job offer είναι το επόμενο βήμα μου. Τώρα πια μπαίνει το νερό στο αυλάκι.

Υ.Γ.: Σκέφτομαι να φτιάξω ξεχωριστό blog για να καταγράψω αυτήν την προσπάθεια, όποια και αν είναι η έκβασή της.

… μικρούλα μου, που σε έβλεπα να παίζεις αμέριμνή στην αυλή σου, πίσω από τη δική μας.

Γειά σου μικρούλα μου, που πότέ δεν έμαθα το όνομά σου, γιατί ποτέ δεν προλάβατε να γίνεται φίλες με την δική μου μικρούλα.

Γεία σου μικρούλα μου, που με τις φωνούλες σου γέμιζες τα “εξωχικά” απογεύματά μας.

Γειά σου μικρούλα μου και να προσέχεις το ανηψάκι σου, που θα είναι πιο μπερδεμένο από εσένα.

Γειά σου μικρούλα μου και μην φοβηθείς εκεί που θα πας, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι στον παράδεισο.

Γειά σου μικρούλα μου …

Υ.Γ.: Εις ανάμνησην.

Πολύ καιρό τώρα σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε σαν απόφαση, ούτε σαν υλοποίηση. Ειδικά δε όταν η απόφαση αυτή θα επηρεάσει την ζωή όλης της οικογένειάς σου.

Το σκεπτικό μου είναι το εξής, εάν είναι να ζήσω την ζωή μου σε ένα κράτος που διεκδικείς το αυτονόητο, καλύτερα να φύγω και να πάω κάπου που θα μου παρέχονται τουλάχιστον αυτά (τα αυτονόητα).

Ποια είναι λοιπόν τα αυτονόητα για μένα; Καταρχήν, η ιατρική περίθαλψη. Δεν θέλω, ρε γαμώτο, να πηγαίνω στο δημόσιο νοσοκομείο, για το οποίο έχω πληρώσει, και να αρχίζω να μοιράζω λεφτά από εκεί και από δω, μόνο και μόνο για να μου συμπεριφερθούν ανθρώπινα.

Μετά είναι η παιδεία. Δεν θέλω να με απασχολεί σοβαρά το ενδεχόμενο να πάω το παιδί μου στο ιδιωτικό σχολείο, μόνο και μόνο γιατί τα δημόσια (για τα οποία, επίσης πληρώνω) έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και πλέον μόνο ελάχιστοι είναι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Για να μην μακρηγορώ, δεν θέλω να πληρώνω διπλά υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες με τις κρατήσεις που έχω. Όπως, επίσης, δεν θα ήθελα να φτάσω (άμα φτάσω) 80 χρονών για να πάρω μία σύνταξη των 600 ευρώ και τελικά να πεθάνω στο δρόμο.

Μία ζωή την έχω, γαμώτο, γιατί θα πρέπει να την χαραμίσω ζώντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον;!; Επιλέγω λοιπόν να πάω κάπου αλλού, για να προσφέρω στα παιδιά μου, αλλά και σε μένα, ευκαιρίες που εδώ ούτε που θα τις ονειρευόμουν.

Μόνο για ένα πράγμα είμαι διστακτικός, που θα χωρίσω τους παππούδες και τις γιαγιάδες από τα εγγόνια τους …

Χθες το πρωί πηγαίνοντας στην δουλεία παρατήρησα στο λιμάνι ασυνήθιστα πολύ κόσμο στην προβλήτα. Ανεβαίνοντας στην πεζογέφυρα, μπροστά από τον σταθμό του ΗΣΑΠ, είδα την αιτία. Καμία 20 άτομα ήταν σε κάθε καταπέλτη των πλοίων και φώναζαν συνθήματα. Σκέφτομαι ότι μάλλον πρόκειται για συμβολική κίνηση, αφού απ’ έξω περίμενε πολύς κόσμος, και ότι θα γνωστοποιήσουν τα αιτήματά τους και σε λίγο θα φύγουν.

Μετά από ώρα, ακούγοντας ειδήσεις στο ραδιόφωνο, ενημερώνομαι ότι δεν ήταν καθόλου συμβολική κίνηση. Αντίθετα, το ΠΑΜΕ ήθελε όντως να εμποδίσει τον απόπλου όλων των πλοίων, ώστε να συνεχιστεί εμμέσως η απεργία των ναυτεργατών, που ήταν για χθες. Η συγκεκριμένη απεργία κρίθηκε παράνομη από το δικαστήριο ή τον εισαγγελέα (δεν τα ξέρω καλά αυτά τα νομικά), αλλά για το ΠΑΜΕ ήταν καθόλα έγκυρη.

Δεν θα μπω καν στη λογική να σχολιάσω κατά πόσο ήταν ή δεν ήταν δημοκρατική αυτή η κίνηση. Ούτε καν θα σχολιάσω το πόσο έπληξε του προορισμούς αυτών των πλοίων ή τον τουρισμό της Ελλάδας γενικότερα. Θα ήθελα αντιθέτως να προτείνω στο ΠΑΜΕ να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό, για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ναυτεργατών. Αντί να κάνει τέτοιες φαμφαρώδεις κινήσεις, που στο τέλος ζημιώνουν ακόμα και αυτούς που πάνε να προασπίσουν, γιατί δεν ενισχύουν το συλλογικό τους όργανο;

Θέλω να πω πως δεν προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό στους ναυτεργάτες αν εμποδίσουν τα πλοία να φύγουν. Αντιθέτως αν ενισχύσουν το συνδικάτο τους, με όποιο τρόπο μπορούν, ώστε αυτό να ισχυροποιηθεί , τότε θα μπορέσει και αυτό, με τη σειρά του, να προασπιστεί καλύτερα το συμφέρον τους. Ένα ισχυρό συνδικάτο δεν θα είχε ανάγκη να προβαίνει σε τέτοιες γραφικότητες, αλλά θα μπορούσε να διαπραγματευτεί τα αιτήματα του κλάδου  πιο ουσιαστικά και ίσως με καλύτερα αποτελέσματα.

Γίνομαι και γω λοιπόν θεωρητικός συνωμοσιών και αναρωτιέμαι μήπως τελικά το ΠΑΜΕ δεν θέλει ισχυρά συνδικάτα, ώστε να παραμείνει το ίδιο ο μεσσίας των εργατών;

Για όσους δε κατακρίνουν το ΚΚΕ για αντιδημοκρατική συμπεριφορά, ας μην ξεχνάνε ότι ο κομμουνισμός πρεσβεύει μία ολοκληρωτικής αντίληψης  θεώρηση της κοινωνίας που έχει σαν βάση την εργασία. Δηλαδή άμα συγκρίνεις τον κομμουνισμό με την δημοκρατία είναι σαν να συγκρίνεις ένα στυλό με ένα μήλο, απλώς δεν μπορείς. Οπότε είναι ανέξοδο να λες ότι το ΚΚΕ είναι ή δεν είναι δημοκρατικό, όταν το ένα πρεσβεύει το δίκαιο του εργάτη και το άλλο των πολιτών, γιατί πολύ απλά ο εργάτης μπορεί να είναι πολίτης αλλά ο πολίτης μπορεί και να μην είναι εργάτης.

Εν πάση περιπτώσει δεν είναι η δουλειά μου να αναλύω τις διάφορες πολιτικές θεωρίες και σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδικός. Απλώς κατέθεσα και εγώ την άποψή μου.

Θυμάται κανείς το προηγούμενο καλοκαίρι που φύτεψα πέντε ντοματιές στο μπαλκόνι μου και έλπιζα ότι φτιάχνω περιβόλι; Είχα υποσχεθεί μάλιστα να ενημερώνω για την πρόοδο του … πειράματος. Μάλλον όχι, αλλά εμένα μου έχει μείνει αξέχαστο, γιατί το πείραμα απέτυχε … παταγωδώς!

Δύο ήταν τα κυριότερα προβλήματά μου.

Πρώτον, για να γίνει η ντομάτα θα πρέπει να γονιμοποιηθεί ο ανθός της. Για το λόγο αυτό φυτεύεις κοντά και κάνα λουλούδι να προσελκύσει κάποιο έντομο, το οποίο θα γονιμοποιήσει τον ντοματοανθό, κάτι το οποίο δεν έκανα. Το αποτέλεσμα ήταν από πέντε ντοματιές, 1,5μ η κάθε μία, να ‘παράγω’ (γκουχ) έξι cherry tomatoes όλο το καλοκαίρι!

Το δεύτερο πρόβλημά μου ήταν το … ‘αφεντικό’ (βλέπε πεθερός), που ως καλός μάστορας κράτησε το σημαντικότερο μυστικό για τον εαυτό του. Καλά εντάξει, υπερβάλω δεν το κράτησε τελείως για τον εαυτό του αλλά, δεν κατάλαβε ότι απευθυνόταν σε παιδί της πόλης και ότι δεν είναι τίποτα αυτονόητο. Όταν με ρώτησε με έκπληξη “Δεν έβαλες κάνα λουλούδι κοντά; Πως θα βγάλουν ντομάτες;” ήταν πολύ αργά για να κάνω κάτι. Χώρια την καζούρα που μου έκανε μετά. Βέβαια δεν παραλείπω στιγμή να του το θυμίζω και να του ρίχνω το φταίξιμο, έτσι για να αισθανθώ και εγώ καλύτερα.

Τέλος πάντων, το αποτέλεσμα είναι ότι απογοητεύτηκα τελείως με την αποτυχία αυτή και δεν νομίζω να ξανακάνω κάτι τέτοιο σύντομα. Σίγουρα, πάντως δεν θα ρωτήσω τον πεθερό μου.

Υ.Γ.: Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι με τον πεθερό μου έχουμε εξαιρετική σχέση και πειράζουμε ο ένας τον άλλο χωρίς παρεξήγηση (ευτυχώς). Χαρακτηρίστηκα αξίζει να πω ότι τον φωνάζω … Χασάν!

ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΟΠΕΡΙΒΟΛΟ

Γενικά στο σπίτι είμαστε αντίθετοι με το στήσιμο (ή παρκάρισμα) του παιδιού μπροστά στην τηλεόραση. Θεωρούμε ότι όχι μόνο δεν του προσφέρει τίποτα, αλλά επιπλέον μπορεί να κάνει κακό και στην υγεία του. Το δεύτερο βέβαια μπορεί να συμβεί μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις προγραμμάτων, που έχουν γρήγορη εναλλαγή εικόνων και χρωμάτων.

Που είναι το κακό θα μου πείτε. Και εμείς βλέπαμε παιδικά όταν ήμασταν παιδιά και δεν πάθαμε τίποτα. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά του τότε με το τώρα. Τότε που εμείς βλέπαμε παιδικά προγράμματα στην TV δεν κάναμε μόνο αυτό. Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση, βγαίναμε στις αλάνες και τους δρόμους και παίζαμε με τους φίλους μας. Είχαμε τελος παντων μία σωματική δραστηριότητα που είναι άκρως απαραίτητη για την εκτόνωση ενός παιδιού.

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να σταθώ. Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι το πως μαγνητίζει τα παιδιά ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας κινουμένου σχεδίου. Ναι, καλά το καταλάβατε είναι η ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤ-ΝΤΟΡΑ! Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργος για το τι δουλειά έχει γίνει πίσω από την Ντόρα. Πως τα καταφέρνουν και καθηλώνουν τα παιδιά;

Επισκέφτηκα λοιπόν το site της παραγωγής για να δω πως το κάνουν. Ανάμεσα στα άλλα, ανακάλυψα ότι ένα επεισόδιο μπορεί να χρειαστεί και ένα χρόνο προτού προβληθεί! Στο διάστημα αυτό συνεχώς κάνουν δοκιμαστικές προβολές κατά τις οποίες εξετάζουν τις αντιδράσεις των παιδιών, ώστε να κάνουν οποίες αλλαγές χρειάζονται.

Δηλαδή ολόκληρη επιστήμη η Ντόρα! Πως να τα βάλει μαζί της ο γονιός; Πως θα μπορούσε να αποτρέψει το παιδί του από το να καρφωθεί μπροστά από μία οθόνη, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει;

Αυτό που κάνουμε εμείς και πιάνει είναι να της δώσουμε μια εναλλακτική της Ντόρας, που λέγετε Μαμά και Μπαμπάς. Δηλαδή, την φέρνουμε μπροστά σε μια απόφαση, να δει την Ντόρα ή να παίξει μπάλα με τον Μπαμπά; ή, να δει Ντόρα ή να διαβάσει μια ιστορία με την Μαμά; Αν τίποτα από αυτά δεν πιάσει, καλούνται τα μεγάλα μέσα, να δει Ντόρα ή να πάμε βόλτα!;!

Σύμφωνα με την εμπειρία μας, θα χαθεί ελάχιστες φορές η μάχη, αλλά σίγουρα θα κερδηθεί ο πόλεμος!