21
Sep 11

Γιατί έφυγα από το twitter.

posted by: eriol78 category: Γενικά No Comments

Τον λογαριασμό @eriol78 στο twitter, τον είχα κάτι παραπάνω από 3 χρόνια. Θυμάμαι με είχε κάνει invite ένας συνάδελφος. Έχοντας διαβάσει ένα σωρό γι’ αυτήν την υπηρεσία, έκανα και εγώ λογαριασμό.

Τότε δεν είχα ούτε blog, ούτε τίποτα socialmediaκο. Στην ερώτηση “What are doing now?”, έγραψα και εγώ το περίφημο “Taking a crap, right now!”. Νομίζω ότι ήταν και το μοναδικό που είχα γράψει για 5-6 μήνες.

Μετά ήρθε η περίοδος της 2ης εγκυμοσύνης, κατά την οποία ανέλαβα εξολοκλήρου  τον “έλεγχο” της Α., που τότε ήταν περίπου ενός έτους. Εκείνη λοιπόν την περίοδο, έβγαζα την Α. βόλτα κάθε απόγευμα, την τάιζα, την άλλαζα, την έπαιζα, την έκανα μπάνιο και την κοίμιζα.

Το βράδυ μας όμως, δεν ήταν τόσο ευχάριστό όσο η ημέρα μας. Η Α. ξύπναγε κάθε τρεις και λίγο και για το παραμικρό. Στο τέλος έβαλα ένα ράτζο δίπλα από την κούνια της, για να μην με τρώνε οι αποστάσεις. Θυμάμαι ότι με έπαιρνε ο ύπνος, στο ράτζο, όπως ήμουν όταν ξάπλωνα, δεν τολμούσα να κουνηθώ, γιατί ο παραμικρός θόρυβος την ξυπνούσε. Σήμερα βέβαια, μπορεί να κλαίει ο Γ. δίπλα από τ’ αυτί της όσο κοιμάται και να μην πάρει χαμπάρι. Τέλος πάντων.

Εκείνη λοιπόν την περίοδο ήταν που άρχισα να γράφω στο twitter. Περισσότερο για να ξεδώσω από την πίεση της νύχτας, στην οποία μπορεί να ξύπναγα και κάθε μία ώρα, παρά για να πω κάτι. Τυπική μορφή tweet εκείνης της περιόδου ήταν κάτι τέτοιο “#@%#$$%#@%” ή τέτοιο “&^@#@)$)#&@$!!!!!” ή “μας $&^%$&^$% ρε Α.!” και άλλα. Σιγά σιγά όμως γνώρισα κόσμο και κάναμε την πλάκα μας. Μου άρεσε το παρεάκι που είχαμε φτιάξει. Στην δουλεία δεν ήμουν τόσο πνιγμένος και έτσι μπορούσα να ασχολήθώ περισσότερο με το microblogging.

Τον τελευταίο καιρό έχω τόση δουλειά που δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με το twitter. Από την αρχή tweetαρα σε περιόδους εργασιακής χαλαρότητας και μόνο. Ελάχιστα ασχολούμουν από το σπίτι ή στις διακοπές. Τώρα πια έχω τόση δουλειά που ούτε να σκεφτώ προλαβαίνω.

Έτσι λοιπόν, έπειτα από μία περίοδο παροπλισμού αποφάσισα να σβήσω τελείως τον λογαριασμό μου, αφού πλέον δεν μπορούσα να τον συντηρήσω όπως πρέπει και να αρχίσω από την αρχή. Όποιος θέλει, θα με βρίσκει ως eriol78 εδώ στο blog μου. Όποιος θέλει να με βρει στο twitter, θα πρέπει να ψάξει.

UPDATE: OK εντάξει, γύρισα.

Pin it
keywords: , ,
20
Sep 11

Kung Fu πάντα.

posted by: eriol78 category: Ορόσημα 4 Comments

Εδώ και μερικούς μήνες έχω αρχίσει να μαθαίνω την τέχνη του Shao Lin Kung Fu. Η σχολή που πηγαίνω δεν είναι κάποιου συγκεκριμένου στυλ και αυτό μου αρέσει. Όλα τα στυλ Kung Fu έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις ρίζες τους στην τέχνη που ανέπτυξαν, εφάρμοσαν και δίδαξαν οι Shao Lin μοναχοί.

Δεν ξέρω πολλά για την ιστορία του Kung Fu, καθώς είμαι ακόμα πολύ φρέσκος και δεν το έχω ψάξει αρκετά. Ξέρω όμως ότι η τέχνη αυτή είναι χιλιάδων χρόνων. Αυτό άλλωστε ήταν και εκείνο που με ώθησε προς εκείνη και όχι κάποια άλλη σύγχρονη (Aikido, Judo κτλ.). Όχι πως οι σύγχρονες δεν είναι καλές, θα τις έλεγα διαφορετικές. Στο τέλος η κάθε μία είναι τόσο καλή όσο ταιριάζει στον καθένα.

Τρίτες, Πέμπτες λοιπόν είμαι το βραδάκι στη σχολή για 2-3 ώρες προπόνηση. Το καλό με την σχολή (που μου αρέσει πολύ) είναι ότι ο sifu (δάσκαλος) έχει τέτοιο μεράκι που ποτέ δεν κοιτάει την ώρα. Το μάθημα, για εκείνον, ολοκληρώνεται όποτε πρέπει και δεν τελειώνει ποτέ.

Το άλλο καλό, είναι ότι προπονούμαστε μαζί όλοι, ανεξάρτητα από ζώνη, φύλο ή μέγεθος. Έτσι ο καθένας μαθαίνει από τον άλλο. Επίσης δοκιμάζουμε τις τεχνικές σε πολλούς σωματότυπους, που είναι από μόνο του μία εμπειρία.

Δεν άρχισα όμως το Kung Fu, με σκοπό να μπω στο σύστημα ζωνών. Αρχικά, πήγα με σκοπό να γυμναστώ, κάτι που έχω να κάνω 10 χρόνια περίπου, και να μάθω 1-2 πράγματα αυτοάμυνας. Μετά όμως από 4 μαθήματα, η τέχνη με κέρδισε και αποφάσισα ότι ήθελα να εμβαθύνω. Έτσι λοιπόν, έδεσα την ξέξασπρη ζωνούλα μου στην μέση και άρχισα την “μαθητεία” στο Kung Fu. Μέχρι το τέλος του μήνα σκοπεύω να ανέβω 2 grade ώστε κάποια στιγμή πριν τα Χριστούγεννα, να βάλω λίγο χρώμα στην ζώνη μου.

Βέβαια, το σύστημα των ζωνών, είναι κάτι το καινούργιο στο Kung Fu. Πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν ζώνες. Ήσουν ή δάσκαλος ή βοηθός ή μαθητής. Η ομοσπονδία όμως, θεώρησε καλό να εισάγει τις ζώνες, προφανώς για να εισπράττει τα χρήματα των εξετάσεων. Όμως στην φιλοσοφία του Kung Fu είμαι μαθητής και έτσι το βλέπω. Αρχάριος μεν, μαθητής δε.

Ως την επόμενη φορά λοιπόν … πνεύμα, δύναμη και ho!

Υ.Γ.: Credits στην Άσπα, που με παρακίνησε για αυτό το άρθρο.

Pin it
keywords: , ,
23
Aug 11

Είμαι … κορμάρος!

posted by: eriol78 category: Οικογενειακές Στιγμές, Τάδε Έφη No Comments

Η armegeo πειράζοντας τον Γ. που φοράει το μαγιό του.

“Πωπωπω, μια κορμάρα!”

“Όχι! Δεν είμαι κορμάρα!”

“Δεν είσαι;”

“Η Α. είναι κορμάρα.”

“Εσύ τι είσαι τότε;”

“Κορμάρος!”

Pin it
23
Aug 11

Χεράκι, χεράκι, θα κατακτήσετε τον κόσμο!

posted by: eriol78 category: Aνατροφή, Οικογενειακές Στιγμές No Comments

Είμαστε στις διακοπές μας. Στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς. Λόγω κάποιων προβλημάτων δεν μπορούμε να πάμε στη θάλασσα και μένουμε στο κτήμα, να παίξουμε και να περάσουμε την ώρα.

Εκεί λοιπόν που καθόμαστε και τα λέμε, με ρωτάει η μικρή. “Μπαμπά, να πάω να μαζέψω κουκουνάβια (κουκουνάρια);”. Την κοιτάω καχύποπτος. Ποτέ άλοτε δεν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον να πάει κάπου μόνη της, χωρίς να είναι είτε εγώ είτε η μαμά μαζί.

Φυσικά, η απάντησή μου έιναι “Ναι!”.

“Να έρθει και ο Γ. μαζί μου;”

“Θα πρέπει να ρωτήσεις εκείνον αν θέλει να έρθει. Εγώ σας αφήνω και τους δύο.”

Προς τον αδερφό της. “Γ. θέλεις να έρθεις να μαζέψουμε κουκουνάβια (κουκουνάρια) ;!;”

“Ναι!”

“Άντε πάμε.”

Πιάνονται χεράκι χεράκι, όπως συνηθίζουν, και χάνονται στην άλλη πλευρά του κτήματος. Εγώ τους κοιτάω έκπληκτος. Ποτέ, μα ποτέ, η Α. δεν θέλησε να κάνει κάτι που να μην συμμετέχουμε εγώ και/ή η μαμά.

Μετά μου έρχεται. Τι να με κάνει εμένα, αφού έχει τον Γ.; Οι προσωπικότητες τους αλληλοσυμπληρώνονται. Όπου η Α. δυστάζει, ο Γ. κάνει γιούργια. Όπου ο Γ. δεν τα καταφέρνει, τα καταφέρνει η Α. Βοηθάει ο ένας τον άλλο, και έτσι οι δυο τους μου φαίνονται  … ασταμάτητοι.

Έτσι λοιπόν, εκεί που κάθομαι και τους κοιτάζω να απομακρύνονται σκέφτομαι.

Αυτοί οι δύο, χεράκι χεράκι, θα κατακτήσουν τον κόσμο!

Υ.Γ.: Όχι, η φωτογραφία δεν είναι από το κτήμα του παππού και της γιαγιάς.

Pin it
4
May 11

Δευτέρα, η καλύτερη μέρα.

posted by: eriol78 category: Aνατροφή, Οικογενειακές Στιγμές, Ορόσημα 1 Comment

Από τότε που γεννήθηκε ο μικρός, όμολογώ ότι έχει μειωθεί ο χρόνος που περνάω με τα παιδιά. Πολύ Λίγο η δουλειά, λίγο η κούραση, λίγο η λαχτάρα της armegeo έπειτα από αναγκαστική (μερική) αποχή από τις δραστηριότητές μας, λόγω εγκυμοσύνης, που εκδηλώθηκε με την πρώτη ευκαιρία, λίγο … στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Τον μικρό δεν τον “ήξερα” καθόλου. Δεν ήξερα τι του αρέσει και τι όχι, τι πρέπει να του πω για να τον ηρεμήσω, τι πρέπει να κάνω όταν μου λέει “μπάγλια” και εννοεί “μπάρα” (δημητριακών). Πάνω απ’ όλα όμως δεν ήξερα να τον κοιμίζω. Μέχρι και πριν ένα μήνα, δεν είχα καταφέρει να τον κοιμίσω ποτέ.

Πριν όμως από περίπου ένα μήνα η armegeo άρχισε τα σεμινάρια του “Αποτελεσματικού Γονέα”, αυτό σήμαινε ότι θα ήμουν μόνος με τα παιδιά κάθε Δευτέρα από τις 18:00-18:30 έως τις 22:30. Δεν με ένοιαζε καθόλου για το τετράωρο, όμως το συγκεκριμένο είναι πολύ ιδιαίτερο τετράωρο, γιατί θα έπρεπε να τα κάνω μπάνιο και να τα κοιμίσω μόνος μου. Χμ, μ’ αρέσουν οι προκλήσεις.

Αν και ήμουν βέβαιος ότι θα γίνει χαμός και τελικά θα μείνουμε ξύπνιοι μέχρι να έρθει η μαμά, να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, διαψεύστηκα. Όχι μόνο περάσαμε πολύ ωραία, όχι μόνο ήρθα και πάλι πιο κοντά με τα παιδιά, όχι μόνο κάνανε μπάνιο μαζί, αλλά στο τέλος ξαπλώσαμε όλοι μαζί στο κρεββάτι μας και τους διάβασα μία ιστορία (5-6 φορές) όσο εκείνα πίνανε το γάλα τους. Στο τέλος, απλώς κοιμήθηκαν! Έτσι απλά! Πολύ το χάρηκα (και το κοκορεύτηκα).

Προχθές λοιπόν, ήταν πάλι μία από αυτές τις Δευτέρες. Το είχα κανονίσει από νωρίς στο μυαλό μου, το απόγευμα αυτό. Είχε πολύ ωραία μέρα και θα ήταν κρίμα να μην κάνουμε τίποτα. Έτσι λοιπόν, τα έβαλα στο αμάξι, φόρτωσα και τα ποδηλατάκια τους και φύγαμε!

Πρώτα, σταματήσαμε σε ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών να πάρω ένα σίδερο (ναι, κάνω και τέτοια). Αφού κυνηγηθήκαμε σε όλους τους διαδρόμους και μίλησα με την πωλήτρια με στυλ “Που λες χρυσή μου θέλω ένα σίδερο”, το βρήκαμε. Το πήραμε. Όσο περιμέναμε στην ουρά βέβαια ο μικρός άρχισε τα high five με το παλικάρι που ήταν πίσω μου και η μικρή μου έβγαζε από την τσέπη το κινητό σε στυλ “κοίτα τι έκανα και δεν το κατάλαβες”. Κανένα πρόβλημα δεν είχα, μου αρκούσε που ήταν δίπλα μου και δεν τα κυνηγούσα πάλι.

Επόμενη στάση, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας! Είχα πολλά χρόνια να πάω στο Σ.Ε.Φ., μπορεί και από το λύκειο. Με χαρά διαπίστωσα ότι δεν είχε αλλάξει καθόλου. Φοβόμουν ότι θα το έβρισκα σε άθλια κατάσταση. Ξεφόρτωσα παιδιά και ποδήλατα, έβαλα τα πρώτα πάνω στα δεύτερα και αρχίσαμε μία ποδηλατάδα που κράτησε παραπάνω από 1 ώρα! Στον γυρισμό για το αμάξι τους πήρα από ένα καλαμπόκι και πέσαν με τα μούτρα. Ξελιγώθηκαν βλέπετε μετά από τόσο ποδήλατο.

Φτάσαμε σπίτι και τους έβαλα πάλι να φάνε (πολύ πείνα). Έπειτα μέσα στην μπανιέρα και οι δύο για μπάνιο full extra (λούσιμο, στέγνωμα και τα ρέστα). Ζέστανα πάλι το γάλα, αφού το έκαψα την πρώτη φορά (ε μα τι να πρωτοπροσέξω και γω) και με τα μπιμπερό ανά χείρας, ξάπλωσαν στα κρεβάτια τους να ακούσουν τα “Τρία μικρά γουρουνάκια”, σε δική μου ελεύθερη απόδοση.

Στο τέλος κοιμήθηκαν ήσυχα ήσυχα και έμεινα με την ανάμνηση μίας πολύ ωραίας ημέρας, καθισμένος στον καναπέ να κοιτάζω στο βάθος τον νυχτερινό ουρανό να καθρεπτίζεται στην θάλασσα.

Σιγά σιγά, αρχίζουν να μου αρέσουν περισσότερο οι Δευτέρες.

Pin it
29
Apr 11

Και τελικά αποθηλάσαμε…

posted by: armegeo category: Θηλασμός 3 Comments

 Μια πολύ ωραία εμπειρία ολοκληρώθηκε πολύ πιο ομαλά και γρήγορα από ότι περίμενα. Μέχρι να γίνει 15 μηνών ο μικρός μας θήλαζε όποτε του ερχόταν μέρα και νύχτα όπου και να βρισκόμασταν μέσα ή έξω απο το σπίτι και για όση ώρα ήθελε.

 Γύρω στα Χριστούγενα με αφορμή το γεγονός ότι κάναμε διακοπές σε εξοχικό μαζί με άλλους, του είπα ότι μπορεί να θηλάζει μόνο μέσα στο δωμάτιο.Δεν ενοχλήθηκε ,απλά όποτε ήθελε να θηλάσει κατεβαίναμε στο δωμάτιο. Αυτο συνεχίσαμε και όταν γυρίσαμε στο σπίτι μας. Μπορούσε να θηλάζει όποτε ήθελε αλλά μόνο στο δωματιο με το ‘μπορντώ’ μαξιλάρι μας . Έτσι όποτε ήθελε με έπιανε απο το χέρι και με τράβαγε να πάμε στο δωμάτιο. ΄Μαμ μαμ’ μου έλεγε και με έπιανε απο το χέρι και με τράβαγε. Ειδικά με το που γύρναγα απο τη δουλειά έκανε σαν τρελός για να πάμε μέσα. Αυτό κράτησε για πάνω απο μήνα.

Μετά σιγά σιγά κόψαμε το θηλασμό που έκανε μόλις γύριζα απο τη δουλειά. Ετσι αντί να πάμε τρέχοντας στο δωματιο να κάτσουμε στο μαξιλάρι μας και να θηλάσουμε κάναμε άλλα πράγματα που του αρέσαν.Οπως να τον ανεβάζω πάνω στον πάγκο της κουζίνας και να γεμίζει τις κατσαρόλες νερό. Δεν είπα αναφέρει ποτέ ούτε στον ίδιο ούτε σε κανέναν άλλο ότι έιχα αρχίσει διαδικασία αποθηλασμού. Δεν ήθελα να αγχωθεί και να αισθανθεί ότι θα του στερήσω κάτι. Είχε ανοίξει και ο καιρός και ο καημός του ήταν πιο πολύ να βγούμε έξω παρά να χουζουρεψει όποτε δεν αποζητούσε ενδιάμεσους θηλασμούς. Παράτηρησα ότι όταν ήταν απασχολημένος δεν τον ενδιέφερε να θηλάσει. Ζητούσε να θηλάσει μες τη μέρα μόνο όταν βαριόταν. Έτσι σιγά σιγά μας έμεινε μόνο ο μαραθώνιος βραδινός θηλασμός.

 Όταν έγινε κοντά 17 μηνών του είπα κανα δυο βράδια ότι το ‘μαμ’ της μαμας κοιμάται και δεν μπορεί να θηλάσει αλλά μπορούμε να είμαστε αγκαλία. Θυμάμαι μόνο δύο βράδια νευρίασε που του το είπα και έκλαψε λίγο αλλά χωρίς να έχουμε δράματα ή υστερίες όπως φοβόμουν. Σε όλη τη διάρκεια αποθηλασμού αυτά τα δύο βράδια έχω μόνο να θυμάμαι ως πιεστικά για εκείνον.Μας βοήθησε και το γεγονός ότι ήδη έπινε γάλα στο μπουκάλι που του το έδινε η γιαγιά όταν εγώ ήμουν στη δουλειά όποτε δεν του ήταν κάτι ξένο το μπουκάλι. Εκείνες ακριβώς τις ημέρες είχαμε πάει πάλι στο εξοχικό όποτε άλλαξε περίβάλλον και τη ρουτίνα του με το ‘μαξιλάρι του’ και ήπιε για πρώτη φορά βράδυ γάλα με τον μπαμπά του.

Όταν γυρίσαμε σπίτι μας πάλι ζηταγε λίγο να θηλάσει πριν κοιμηθεί αλλά ταυτόχρονα ζήταγε και το αλλο γάλα του. Για λίγες μέρες πριν κοιμηθεί θηλάζε και ‘επινε μπουκάλι εναλλαξ. Χωρίς να τον πιεζω να μην θηλάσει αφού εμένα ο στόχος μου ήταν να αποθηλάσουμε μέχρι το καλοκαίρι όταν θα ήταν δύο χρονών και κυρίως χωρίς να κόψουμε τους νυχτερινούς θηλασμούς. Ο μπούλης μου όμως ειχε άλλη γνώμη. Ένα βράδυ λίγο πριν γίνει εναμήσι αποφασισε ότι δεν ήθελε καθολου να θηλάσει. Και με το που τον έβαζα μου έλεγε ότι θέλει το άλλο γάλα του και να κλείσω την μπλούζα μου. Εκείνη την ημέρα στενοχωρέθηκα γιατί δεν το περίμενα πως θα γίνει τόσο γρήγορα και γιατι ένιωσα πως δεν με ήθελε. Αντί να κλαιέι αυτός που κόψαμε τον θηλασμό έκλαιγα εγώ…

Πλέον έχει περάσει ένας μήνας απο τότε. Δεν μου λείπει ο θηλασμός ούτε εμένα ουτε του μικρούλη. Το αντιθετο. Πλέον μου αρέσει που με αγκαλίαζει και με τραβάει να κάτσουμε στο δωμάτιο χωρίς να πρέπει να τον θηλάσω. Μου άρεσε πολύ που θήλασα τόσο καιρό αλλά προς το τέλος με είχε κουράσει. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατι αισθανόμουν ότι περνάω λιγότερο χρόνο με την μεγαλύτερη κόρη μου που είναι τριών χρονών, και γιατι ο πονηρούλης πολλές φορές με τράβαγε στο δωμάτιο για να κράταω μόνον αυτόν αγκαλιά. Μερικές φορές αισθανόμουν ότι απεφευγα τη σωματική επαφή μαζι του για να μην μου ζητήσει να θήλασει.

Τώρα αισθάνομαι ότι εχουμε βρει καλύτερη ισσοροποια ως οικογενεια. Μπορεί και ο μπαμπας του να τον κοιμήσει πολύ εύκολα και έτσι μπορώ και εγώ να κοιμήσω την κόρη μου, κάτι που μου είχε λείψει πολύ. Για μας ο θηλάσμός ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι που ξεκίνησε με ενα μωρούλι που κάναμε το παν για να καταφέρουμε να τον κράταμε ξύπνιο όταν θήλαζε , που ήταν κρεμασμένο μόνιμα σε ενα sling και θηλαζε παντού απο το super market μέχρι τις τράπεζες και τα καταστήματα ένω ψώνιζα. Και ολοκλήρωθηκε με ένα αγοράκι εναμησι ετών που τραβούσε τη μπλούζα μου για να θηλάσει και με τράβαγε απο το χέρι για να κάτσουμε στο κρεββάτι και να απολαυσει το γεύμα του.

 Τελιώνοντας, θα ηθελα να πω ότι σωστος χρόνος αποθηλασμού δεν υπάρχει. Για καθε οικογένεια είναι διαφορετικά. Για εμάς νομίζω ότι αυτη ήταν η καλυτερη διάρκεια. Και αν μπορούσα να δώσω μια συμβουλή στις άλλες μητέρες θα ήταν να θηλάσουν τα παιδιά τους για όσο καιρο θέλουν, να μην επηρεάζονται απο τα σχόλια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν απο θηλασμό και όταν αποφασίσουν να αποθηλάσουν να το κάνουν σταδιακά και αργά δίνοντας στο παιδάκι χρόνο να προσαρμοστεί.

Pin it
30
Mar 11

Εκπαίδευση Αποτελεσματικού Γονέα (P.E.T.)

posted by: armegeo category: Aνατροφή 1 Comment

Εντυπωσιάστικα που πρόσφατα έμαθα ότι γίνονται και στην Ελλάδα τα σεμινάρια του αποτελεσματικού γονέα. Χτες μάλιστα συμμετείχα σε μια σύναντηση αυτού του σεμιναρίου και πραγματικά ήταν πολύ ενδιαφερουσα.

Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται στην Αμερική απο το 1960. Στην Ελλάδα εμφανίστικε τα τελευταία δύο χρόνια. Πρόκειται για μια ‘δημοκρατική’ μέθοδο διαπαιδαγώγησης. Μέσα απο τα σεμινάρια αποκτάνε οι γονείς δεξιότητες που τους βοηθούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους χωρίς φωνές, τιμωρίες και υστερίες. Οι δύο βασικές δεξιότητες που μαθαίνουν οι γονείς να χρησιμοποιούν έιναι η ενεργητική ακροάση (active listening) και τα εγω-μηνήματα (I statements).

Μια βασική αρχή της μεθόδου αυτής είναι να κατανοήσουμε ποιος έχει το πρόβλημα. Όταν το πρόβλημα το έχει το παιδί αυτό που πρέπει να κάνει ο γονιός είναι η ενεργητική ακρόαση. Δηλαδή, κάθεται μαζί με το παιδάκι και ήρεμα χωρίς κριτική και ‘ανακριτικές’ μεθόδους προσπαθεί να καταλάβει τι κρύβεται πίσω απο την συμπεριφορά του. Για παράδειγμα ένα παιδάκι που καθυστερεί να παέι στο σχολείο του, μέσα απο την ενεργητική ακρόαση μπορεί να αποδειχθεί πως ο λόγος που το κάνει είναι γιατί έχει τσακωθεί με μια φίλη του ή γιατί κάποιο άλλο παιδάκι το πειράζει και όχι γιατί δεν του αρέσει το σχολείο. Αν μάθουμε να εφαρμόζουμε σωστα την ενεργητική ακρόαση πραγματικά θα εκπλαγούμε απο τα πόσα μπορούμε να ανακαλύψουμε για τα παιδιά μας.

Όταν το πρόβλημα το έχουμε εμείς τότε εφαρμόζουμε τα εγώ μηνύματα. Αυτό που κάνουμε λοιπόν είναι να περιγράψουμε στο παιδί πως η συμπεριφορά του μας επηρεάζει. Δεν κρίνουμε αυτό που κάνει αλλά του λέμε τι επιπτώσεις έχει αυτό σε εμάς. Για παράδειγμα ‘Πετάς τα πράγματά σου στο πάτωμα και αυτό με ενοχλεί γιατί θα πρέπει να τα μαζέψω εγώ και είμαι πολύ κουρασμένη’. Με τον τρόπο αυτό , μαθαίνουμε στα παιδιά να αλλάζουν τη συμπεριφορά τους όχι επειδή μας φοβούνται αλλά επειδή νοιάζονται για τα αισθήματά μας.

Αυτά είναι μόνο μερικά απο τις τεχνικές που σε διδάσκει  αυτή η μέθοδος. Σε δύο εβδομάδες ξεκινάω την παρακολούθηση του σεμιναρίου και είμαι πολύ ενθουσιασμένη. Για όποιον βέβαια δεν προλαβαίνει να παρακολουθήσει το σεμινάριο του προτείνω να αγοράσει το βιβλίο P.E.T. ή το audio book. Εγω και ο eriol προσπαθούμε και εφάρμοζουμε τη μέθοδο αυτή εδώ και ένα 3μήνο περίπου με τα δύο παιδάκια μας και έχουμε δει μεγάλη διαφορά. Δεν έχουμε λύσει όλες μας τις ‘συγκρούσεις’ άλλα σίγουρα έχει βελτιωθεί η επικοινωνία μας σε μεγάλο βαθμό. Το ίδιο αναφέρουν και άλλοι γονείς που γνωρίζουμε και έχουν διαβάσει ή παρακολουθήσει το P.E.T.

Pin it
10
Mar 11

Μια μικρή χορεύτρια.

posted by: armegeo category: Οικογενειακές Στιγμές, Ορόσημα 1 Comment


Photo by Ben Spark

Είμαι κατενθουσιασμένη! Η μικρή μας μπουμπου ξεκίνησε χορό. Επειδή γενικά είναι ένα παιδί που δείχνει ότι πάντα θέλει τον χρόνο της μέχρι να προσαρμοστεί σε οτιδήποτε καινούριο, ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν άλλη μια δύσκολη αρχή που θα με ήθελε κοντά της και τελικά δεν θα καθόταν στην τάξη.

Είχαμε ήδη κάνει μια προεργασία πηγαίνοντας άλλες δύο φορές στο μάθημα, όπου είχαμε κάτσει και παρακολουθούσαμε μαζί τα άλλα κοριτσάκια, και η μικρή μας με ρώταγε ποτε θα ξεκινήσει και εκείνη χορό. Πήγαμε και παρακολουθήσαμε και την επίδειξη που έκανε ο σύλλογος και έτσι είχε μάλλον συνηδειτοποιήσει ότι σίγουρα της αρεσε. Κάναμε και στο σπίτι αύτα που είχαμε δει στο μάθημα, με έμενα και την μικρή να κανουμε τις ασκησούλες που είχαμε δεί και με τον eriol78 να μας χτυπάει παλάμακια (όπως έκανε η δασκάλα στην τάξη)Αγοράσαμε λοιπόν και μπαλετικά ( ετσι λέμε τα ρουχαλάκια και τα παπουτσάκια του χορού) και τα φοράγε μέσα στο σπίτι γιατί ήταν τόσο ενθουσιασμένη.

Πήγαμε λοιπόν πρώτη μέρα χτες. Ημουν σίγουρη ότι τελικά δεν θα είχε το θάρρος να κάτσει με τα άλλα κορίτσια. Με το που παμε όμως εκεί και βλέπει τα άλλα κόριτσια μπαίνει και εκεινη στην αίθουσα μαζί τους ( ε απο κοντα και εγω) και με το που έρχεται η δασκάλα πάει κοντά της, και εγώ αποχορώ.

Φυσικά ειχα πολυ αγωνία για να καθομαι απλα με τις άλλες μαμάδες και να περιμένω και έτσις βγήκα έξω στο κρύο για να έχω πρόσβαση απο την άλλη πόρτα μέσα στην αίθουσα. Έκατσα 45 λεπτά έξω και είδα ολο το μάθημα. Δεν το πίστευα πόσο χαρούμενη ήταν. Δεν ντραπηκε καθόλου. Συμμετειχε σε όλες τις ασκήσεις και ήταν πολύ χαρούμενη. Χορέυαν στην αρχή όλα τα κορίτσια μαζί σε κύκλο και γέλαγε και χοροπηδούσε και δεν φάνηκε να πιέζεται καθόλου. Λες και ήταν μέλος της ομάδας απο καιρό.  Κατά τη διάρκεια όλου του μαθήματος ακολουθούσε σε όλα. Μετέφερε και εκείνη τα στρωματάκια μαζί με τα άλλα κοριτσάκια, καθόταν στη σειρά της και περίμενε πότε θα κάνει τη δική της άσκηση, έτρεχε και έπινε νερό όταν τους έλεγε η δασκάλα και γενικά έδειχνε να το διασκεδάζει πάρα πολύ. Αφού όταν πια τελείωσε το μαθημά τους και βγήκαν έξω, και είδε το έπομενο τμήμα με τα λιγο μεγαλύτερα παιδάκια ήθελε να κάτσουμε και άλλο!!

Τελικά εξελίχθηκε πολύ ωραιά αυτή η πρώτη της επαφή με το χορό. Δεν ξέρω αν οφείλετε στην προτοιμασία που κάναμε ή αν της αρέσει τόσο πολύ που ΄’ξέχασε’  να είναι ντροπαλη (μαλλόν αυτό νομίζω πιο πολύ), αλλά το σίγουρο είναι ότι χτες εβλεπα για 45 λεπτά ένα χαρούμενο και γεμάτο αυτοπεποίθηση κοριτσάκι και αυτό με έκανε πολύ χαρούμενη!

Pin it
7
Feb 11

Αλήθεια, πότε γυρνάμε το καθισματάκι;

posted by: eriol78 category: Aνατροφή 9 Comments

Πόσες φορές δεν έχει τύχει να δω γονείς να κυκλοφορούν με τα παιδιά τους “ελεύθερα” στο αμάξι. Πόσες άλλες φορές δεν έχω δει γονείς να κρατούν το μωρό ή παιδί τους αγκαλιά στην θέση του συνοδηγού. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι βλέπω γονείς στο μηχανάκι τρικάβαλο ή και τετρακάβαλο με τα παιδιά, εννοείται ότι κανείς τους δεν φορά κράνος! Όταν τα βλέπω αυτά εκνευρίζομαι στα όρια του εγκεφαλικού! Είναι δυνατόν το 2011 να υπάρχει κόσμος που να μην έχει καταλάβει την αξία της ζώνης ασφαλείας ή του κράνους, πολλώ δε μάλλον του ειδικού καθίσματος για παιδιά;

Θυμάμαι που όταν ήμουν στο δημοτικό και η ζώνη ασφαλείας άρχιζε να διατίθεται ως βασικός εξοπλισμός από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, υπήρχε μία έντονη ενημέρωση (ακόμα και στο σχολείο) για την χρήση της. Θυμάμαι να μαλώνω κάθε φορά με τον πατέρα μου, για να την φορέσει.

Από τότε τα πράγματα έχουν εξελιχθεί, ίσως όχι τόσο πολύ για μερικούς Ελληναράδες, αλλά για τους υπόλοιπους σίγουρα ναι. Υπάρχουν ειδικά καθίσματα για παιδιά, ανάλογα με την ηλικία και τα κιλά τους, τα οποία είτε δένουν στις ζώνες του αυτοκινήτου, είτε στις ειδικές υποδοχές isofix. Εμείς προτιμούμε τα δεύτερα, τα οποία για κάποιο λόγο μας φαίνονται πιο ασφαλή. Όχι ότι τα άλλα που δένουν στις ζώνες δεν είναι ασφαλή, απλώς συγκριτικά, πιστεύουμε ότι υπερέχουν. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το θέμα της ανάρτησης, ίσως σε κάποια άλλη να επιχειρήσω μία σύγκριση.

Τα καθισματάκια λοιπόν, που είναι κατάλληλα για τους πρώτους μήνες του μωρού κοιτούν προς τα πίσω (rear-facing). Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν ότι σε μία πιθανή σύγκρουση δεν θα ασκηθεί υπερβολική πίεση στον ευαίσθητο αυχένα του μωρού. Αυτά τα καθίσματα είναι συνήθως κατάλληλα μέχρι 13 κιλά. Στις υπόλοιπες κατηγορίες τα καθισματάκια κοιτούν μπροστά (front-facing).

Αυτό που ακούω συνέχεια λοιπόν είναι γονείς να αλλάζουν τον τύπο του καθίσματος πιο νωρίς από το προβλεπόμενο, γιατί είτε έχει ψηλώσει το παιδάκι και τα ποδαράκια του ζορίζονται είτε γιατί γκρινιάζει υπερβολικά είτε για κάποιο άλλο λόγο. Αυτό συνήθως συμβαίνει πάνω στους 12 μήνες ή και λίγο πιο νωρίς.

Όμως σύμφωνα με έρευνες της Α.Α.Ρ. (American Academy of Pediatrics) (μπορείτε να βρείτε εδώ κάποιες) υπάρχει 75% λιγότερη πιθανότητα σοβαρού τραυματισμού η θανάτου σε παιδιά κάτω των 2 ετών που επιβαίνουν σε rear-facing καθισματάκια.

Η απάντηση στο ερώτημα, γιατί είναι πιο ασφαλή τα rear-facing, είναι απλή και έχει να κάνει με την φυσική. Καθώς στα rear-facing η δύναμη της πρόσκρουσης διανέμεται σε όλο το σώμα, στα front-facing περιορίζεται στην περιοχή των ζωνών ασφαλείας αφήνοντας τον αυχένα και το κεφάλι έρμαιο της δύναμης της επιτάχυνσης (G force).

Η συμβουλή εδώ, είναι ότι δεν πρέπει να “γυρίζουμε” το καθισματάκι, μέχρι το κεφάλι του παιδιού να εξέχει περίπου 2,5 cm από το πάνω μέρος, να έχει φτάσει το μέγιστο βάρος σύμφωνα με τον κατασκευαστή ή μέχρι την ηλικία των 2 ετών.

Βέβαια όλα αυτά μπορεί να τα εξάγει κανείς και μόνος του, αρκεί να διαβάσει τις αντίστοιχες έρευνες και να δει video με crash test. Τα τελευταία ίσως ανοίξουν τα μάτια και σε όσους αφήνουν τα παιδιά ελεύθερα να αλωνίζουν το αυτοκίνητο όσο αυτό ταξιδεύει.

Pin it
keywords: , , ,
31
Jan 11

Η καλύτερη συσκευή που είχα ποτέ.

posted by: eriol78 category: Τεχνολογία No Comments

Μπορώ να πω μετά βεβαιώτητος ότι το καλύτερο gadget που είχα ποτέ είναι το kindle της amazon.

Λίγα λόγια για όποιον δεν γνωρίζει. Θεωρώ ότι όλοι γνωρίζουν το amazon.com, γιατί αν δεν γνωρίζουν το amazon.com και γνωρίζουν αυτό το ιστολόγιο, θα το πάρω πάνω μου.

Kindle 1G

Πριν λίγα χρόνια λοιπόν, η amazon έβγαλε στην αγορά την εν λόγω συσκευή. Την πλάσαρε ως το υποκατάστατο του βιβλίου. Το μόνο όμορφο στοιχείο πάνω σε αυτήν την πρώτη γενιά ήταν ότι ήταν άσπρο. Όπως μπορείτε να παρατηρήσετε,  η συσκευή ήταν πολύ χοντροκομμένη. Τεράστια κουμπιά χωρίς λόγο, περίεργη πλοήγηση και ένα άβολο πληκτρολόγιο. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι δεν είχε ακόμα την πλήρη υποστήριξη των μεγάλων εκδοτικών οίκων και έτσι, ενώ είχε πολλούς τίτλους διαθέσιμους, αρκετοί από τους σημαντικότερους έλλειπαν.

kindle 2G

Έπειτα ήρθε το kindle 2! Αυτό μάλιστα! Ήταν πολύ πιο εύχρηστη και όμορφη συσκευή από την πρώτη. Τα κουμπιά για την μετάβαση από στην επόμενη ή στην προηγούμενη σελίδα είναι διακριτικά. Η συσκευή είναι πολύ πιο λεπτη από την πρώτη. Έχει την ικανότητα να αναπαράγει mp3 και ως εκ τούτου προστέθηκε ένα phone jack στο πάνω μέρος και δύο ηχεία στο πίσω. Το πληκρολόγιο είναι πολύ πιο έυχρηστο από το πρώτο και με πιο διακριτικά πλήκτρα.

Αυτήν την συσκευή, είχα την τύχη να την αγοράσω. Έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος, από την αίσθηση διαβάσματος που έχει. Όντως έχει σχεδιαστεί για διευκολύνει κάποιον να διαβάζει. Μπορείς να γράψεις σχόλια σε κάποιο μέρος του κειμένου, να υπογραμμίσεις και να μοιραστείς ένα απόσπασμα μέσω twitter. Το καλύτερο είναι ότι όλη αυτή τη δουλειά (υπογραμμίσεις, σχόλια κτλ) μπορείς μετά να την δεις συγκεντρωμένη, αλλά και να κάνεις αναζήτηση μόνο πάνω σε αυτή. Αξίζει να σημειωθεί ότι μπορείς να δεις μέσα στο βιβλίο τις πιο δημοφιλείς υπογραμμίσεις. Δηλαδή, σημεία που έχουν υπογραμμίσει παραπάνω από ένας αναγνώστες.

Εν τω μεταξύ εάν έχει κάποια άγνωστη λέξη, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Απλώς βάζεις τον κέρσορα δίπλα της (μέσω του χειριστηρίου 5 κατευθύνσεων) και αμέσως εμφανίζεται στο πάνω μέρος της οθόνης η ερμηνεία της από το Oxford English Dictionary (το οποίο περιλαμβάνεται σε κάθε συσκευή).

kindle 3G

Και φτάνουμε στην 3η γενιά μέσα στο 2010, την οποία επίσης αγόρασα (πουλώντας την προηγούμενη). Πιο μικρή, πιο σπιρτόζα και πιο ξεκούραστη στο μάτι. Αυτή τη φορά, όλες οι υποδοχές και τα controls (ήχος, κλείδωμα, φόρτιση κτλ) βρίσκονται στο κάτω μέρος της συσκευής, γεγονός που το κάνει πιο εύχρηστο από τα προηγούμενα. Η οθόνη έχει ακόμα καλύτερη ευκρίνεια από την προηγούμενη, την οποία ήδη θεωρούσα πολύ καλή.

Για εμένα όμως το καλύτερο χαρακτηριστικό του kindle είναι η υποστήριξή που παρέχει και σε άλλες συσκευές να έχουν πρόσβαση στο υλικό ενός χρήστη. Το λογισμικό της amazon έχει την δυνατότητα να εγκατασταθεί σε windows, MAC OSX και σε όλες τις smartphome πλατφόρμες. Έτσι, ο χρήστης που διαβάζει ένα βιβλίο στο kindle, μπορεί να συνεχίσει να το διαβάζει στον υπολογιστή του, αλλά ακόμα και στο κινητό του. Με την τελευταία μέθοδο κατάφερα να διαβάσω 2 βιβλία στις καλοκαιρινές διακοπές που ήμουν μόνος μου με τα παιδιά.

Φτάνουμε λοιπόν στο επίμαχο σημείο. Είναι καλύτερη από το iPad; Οι δύο συσκευές είναι το ίδιο συγκρίσιμες όσο είναι μία ντομάτα με ένα ποτήρι, τουτέστιν δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα! Το iPad είναι ένα tablet mac ενώ το kindle είναι μία εξειδικευμένη συσκευή αποκλειστικά για ανάγνωση. Όπως καταλαβαίνει κανείς το kindle υπερτερεί σε όλα τα σημεία όσον αφορά την ανάγνωση ενώ το iPad σε όλα τα άλλα.

Σε όσους δε επιμένουν να ισχυρίζονται ότι το να διαβάζεις στο iPad δεν είναι και τόσο κουραστικό, προφανώς δεν έχουν διαβάσει σε kindle. Όσο για τον πιο αστείο επιχείρημα ότι το βράδυ με το iPad δεν χρειάζεται να έχεις το φως αναμμένο, μπορώ να προτείνω 1-2 πολύ οικονομικά φωτάκια που προσαρμόζονται στο kindle και το φωτίζουν πολύ καλά και διακριτικά, αντλώντας ενέργεια από την μπαταρία του. Τέλος για να μην το κουράζουμε το kindle κάνει $189 ενώ το iPad $812!

Εν πάση περιπτώσει, προσωπικά το kindle με κέρδισε και το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Pin it
« Older Entries
Newer Entries »